It's been a good week.
Not only was it the last week of my long injury-period but I also got to see 2 concerts which I had been anticipating for quite some time.
First off there was this show with Suicide Silence, Heaven Shall Burn and As I Lay Dying.
I hadn't heard anything from the first band so we didn't leave early to see their whole set. We did manage to catch their last 2 songs. Wasn't all that bad but I just wasn't interested.
We met up with Ephraim as we searched a good spot to see HSB and after 20 mins the show kicked off with a nice intro to Counterweight. I haven't missed a HSB-show in Belgium since I first saw them in 2006 so thought I knew what to expect. But this time around they brought a bunch of footage with them to be projected on the background. Old images from the war, the hindenburg and even parts of their videoclip for "Combat". It all fitted very well and it was nice to see a different show than usual. The sound was ok, but I've heard them better before. The same could be said for their performance, but merely by a fraction. They're always convincing when you go see them live.
As I Lay Dying was the last band that evening and for me it wasn't the main act. But for Sofie it was the band she had been waiting for. They brought a good set. I recognized a lot of the songs even though I don't really know their albums very well. They played for a good hour; full of energy (more than the crowd) and with a very cool lightshow (I loved the deep red).
After the show we waited around in the venue for most of the people to leave so we could easily check out the merchandise and go home.
Once we made our way to the merchandise-booth we passed everybody from HSB. I had spoken to Alexander Dietz in the past and he recognized Sofie from previous gigs so when she started to talk to him I joined in and said hello. We had a little conversation, and Jonas got the man a beer. It was pretty cool. After having bought some shirts we went homewards and on to the next show.
That same evening I was surfing the web and I noticed that Ólafur Arnalds was playing in Roeselare on friday. I hadn't bought my ticket yet, but in a sudden rush I just did it. What did I have to lose? It was only 16€ and I would get to see Efterklang as well.
A long dull thursday passed slowly by and then came friday. The day that I would finally see Ólafur live for the first time. The drive to there was going pretty well until it started to snow quite heavily. But it wouldn't stop me in my tracks. I was determined to get there in time and see the concert with the music which I had known for over 3 years.
It's a big room to fill in a small town.
With those words olafur began his show at CC De Spil. Which actually
was filled pretty nicely.
The show itself was more breathtaking than I imagined. I had seen a
lot of footage online. But it doesn't quite live up to actually seeing
it live. The use of lighting and projection of video were a perfect
addition to the music and created a very special atmosphere. The music
and effects of it all really sounded well throughout the room. And the
crowd seemed to hold their breath during the whole show.
I noticed I almost continuously had goosebumps during the show.
It all fitted together perfectly, and the crowd who mostly came down to Roeselare for Efterklang were charmed with what they experienced.
After a set which I wished would last forever Ólafur Arnalds left us with 30:55 and said he would be out with his merchandise so everyone would have the chance to say hello and/or kill him. Which was a bit typical for him. He looks shy and timid but funny at the same time.
And so I went to buy a hoodie after the show. He had some really nice merchandise avaiable. I might just have bought it all. But I can't just spend all my cash like that when I'm renovating my house...
I enjoyed to have a little talk with him. Even though I had the idea he was a little bit uncomfortable. But I hope he'll forgive me for it. I just couldn't grasp the fact that I had the opportunity to talk with him. I asked him a couple of questions about his work and how he got to know HSB and so on.
To everybody who doesn't know Ólafur Arnalds got to his Website and check it out.
And if you ever have the chance to see him live, just go and see. It will be like nothing you have ever seen. Go and listen with an open mind and enjoy every moment of it. It really is something special.
After the show I then had to travel back home through a small Belgian snowstorm. But I got home safely with some great memories. I'm looking forward to the next show of his that I can attend...
24.11.10
Message to all haters of musicvideos on youtube...
All us faggots truly appreciate your opinion on this type of music. We were waiting so long for your approval on what types of music to listen to, and now that we've heard what you have to say, we will no longer listen to this band, for we base our musical opinions ENTIRELY upon what you have to say about it. We're so much better off having heard your opinion about this music. Now we can sleep in peace knowing we don't listen to the things you don't like. SERIOUSLY. thank you again.
4.11.10
Monochrome
In this present darkness,
I'm monochrome without you.
My sky's only filled with
a sole black rainbow.
Each bow darker than the next
in a deep blue sky.
Yet it reminds me of the colors,
the colors that you seemed to shine.
The mere thought makes me
long for a moment of reconciliation.
If you were only here to console me.
To color my rainbow and
release me from my grey self.
Dedicated to Evelien De Smet
11.10.10
Black sunday
Mijn voorspelling bleek waarheid.
Het was inderdaad een zware dag vandaag. Vanmorgen nog vrij goed kunnen uitslapen hoewel ik niet het gevoel had dat ik superfit of echt wakker was gedurende de volgende 2 uur daarop.
Eerst wat zaken gaan halen voor het middageten, gevolgd door het middageten zelf.
En erna ben ik dan direct doorgereden om naar de wedstrijd van onze dames B te gaan kijken. Ik was al iets laat omdat ik eerst nog moest eten. Maar ze stonden al mooi voor toen ik aan de sporthal toe kwam. Eens aldaar goeiedag gewenst aan de mensen die ik kende en heb ik dan naar de wedstrijd gekeken van de dames. Ondanks een dipje speelden ze nog vlot de tegenstander naar huis. De sfeer in de sporthal was zowieso al zwaar beladen. Maar op dat moment voelde je het echt op je neerdrukken. Net voor het einde van de match stond iedereen recht te applaudiseren en met tranen in de ogen. Dit resultaat was er eentje voor Evelien en ook wel voor haar vader Gomar die op de eerste rij in het publiek zat. De hele tijd had er een grote teddybeer op de bank gezeten van de dames met Evelien haar truitje aan en een foto van haar op z'n schoot. De hele ploeg kwam samen in het midden, waar nog eens een minuut stilte werd gehouden ter ere van haar. En daarna gingen ze met die kader naar Gomar om als groep het lijden te dragen. Zowat iedereen kon het niet laten om een traan weg te pinken. Veel applaus ter steun van de mensen die samen de pijn van verlies moeten dragen. En dat doet natuurlijk wel deugd, maar lang nadat het applaus is weggeëbd is die pijn er nog wel.
Daarna was het dan aan ons om te spelen. En uiteraard was er veel minder volk dat bleef keken maar ergens gaf het niet want dit ging geen schitterende match worden voor ons. Direct in het begin op achterstand gekomen en nooit meer bijgekomen. En eerlijk gezegd had ik er ook geen zin in. En mijn lichaam bleek dat nog eens extra te onderstrepen. Ik voelde mij te sloom. Mijn pijnlijke knie van vorige week viel nog wel mee maar m'n fysiek liet mij in de steek.
Iets verder in de wedstrijd kreeg ik dan nog eens een elleboog in mijn gezicht waardoor ik met bloedende lippen naar de bank mocht verhuizen. En kreeg ik daar dan nog een fout voor ook... Ik was van de scheidsrechters echt niet te spreken. Mijn goesting zakte nog verder onder het nulpunt zoals ze maar tegen ons bleven fluiten. En in de 2de helft werd het alleen maar erger. Op een bepaald ogenblik kreeg ik de gevreesde "kiekebil" recht boven mijn knie die mij al de hele week zoveel parten heeft gespeeld. En na enkele minuten kon ik het niet meer hebben en kreeg ik vervanging.
Ik was zo diep gefrustreerd, teleurgesteld in mezelf, kwaad en had ergens vanbinnen zoveel opgekropte pijn.
En ik brak gewoon op die moment, ik kon het niet meer aan...
Ik zat neer op de bank en begon gewoon te huilen en diep te snikken in m'n shirt. En kon niet stoppen. Het was mij echt gewoon teveel op die moment. Alles tesamen van de afgelopen weken, maanden, jaren moest eruit.
En dus bleef ik de rest van de wedstrijd gewoon op de bank zitten. En kreeg ik met veel begrip van iedereen steun, schouderklopjes en zo. En ik waardeer het echt allemaal van eenieder van hem. Maar ik moest even alles eruit gooien. En niemand anders kon mij daarbij helpen.
Na de match mankte ik dan naar de kleedkamer waar ik onder de douche wat verder kon uithuilen zonder dat ik er veel mensen mee stoorde. Het was niet meteen mijn beste dag van de afgelopen maanden.
Ik heb de afgelopen dagen verschillende reacties, telefoons en mensen gehad die mij aanspraken over alles wat ik hier al heb neergeschreven deze week. En ik wil dan ook langs deze weg iedereen bedanken die gewoon al de moeite heeft genomen om dit te lezen. Het is meestal een hele boterham. En het is zeker niet de meest aangename lectuur om lezen. Maar dit is een manier voor mij om er mee om te gaan. Verwerken door het allemaal van mij af te schrijven. En dat heb ik de laatste tijd te weinig gedaan.
Dank u om met mij mee te leven.
Als de tijd er ooit is zal ik hetzelfde doen voor jullie...
Het was inderdaad een zware dag vandaag. Vanmorgen nog vrij goed kunnen uitslapen hoewel ik niet het gevoel had dat ik superfit of echt wakker was gedurende de volgende 2 uur daarop.
Eerst wat zaken gaan halen voor het middageten, gevolgd door het middageten zelf.
En erna ben ik dan direct doorgereden om naar de wedstrijd van onze dames B te gaan kijken. Ik was al iets laat omdat ik eerst nog moest eten. Maar ze stonden al mooi voor toen ik aan de sporthal toe kwam. Eens aldaar goeiedag gewenst aan de mensen die ik kende en heb ik dan naar de wedstrijd gekeken van de dames. Ondanks een dipje speelden ze nog vlot de tegenstander naar huis. De sfeer in de sporthal was zowieso al zwaar beladen. Maar op dat moment voelde je het echt op je neerdrukken. Net voor het einde van de match stond iedereen recht te applaudiseren en met tranen in de ogen. Dit resultaat was er eentje voor Evelien en ook wel voor haar vader Gomar die op de eerste rij in het publiek zat. De hele tijd had er een grote teddybeer op de bank gezeten van de dames met Evelien haar truitje aan en een foto van haar op z'n schoot. De hele ploeg kwam samen in het midden, waar nog eens een minuut stilte werd gehouden ter ere van haar. En daarna gingen ze met die kader naar Gomar om als groep het lijden te dragen. Zowat iedereen kon het niet laten om een traan weg te pinken. Veel applaus ter steun van de mensen die samen de pijn van verlies moeten dragen. En dat doet natuurlijk wel deugd, maar lang nadat het applaus is weggeëbd is die pijn er nog wel.
Daarna was het dan aan ons om te spelen. En uiteraard was er veel minder volk dat bleef keken maar ergens gaf het niet want dit ging geen schitterende match worden voor ons. Direct in het begin op achterstand gekomen en nooit meer bijgekomen. En eerlijk gezegd had ik er ook geen zin in. En mijn lichaam bleek dat nog eens extra te onderstrepen. Ik voelde mij te sloom. Mijn pijnlijke knie van vorige week viel nog wel mee maar m'n fysiek liet mij in de steek.
Iets verder in de wedstrijd kreeg ik dan nog eens een elleboog in mijn gezicht waardoor ik met bloedende lippen naar de bank mocht verhuizen. En kreeg ik daar dan nog een fout voor ook... Ik was van de scheidsrechters echt niet te spreken. Mijn goesting zakte nog verder onder het nulpunt zoals ze maar tegen ons bleven fluiten. En in de 2de helft werd het alleen maar erger. Op een bepaald ogenblik kreeg ik de gevreesde "kiekebil" recht boven mijn knie die mij al de hele week zoveel parten heeft gespeeld. En na enkele minuten kon ik het niet meer hebben en kreeg ik vervanging.
Ik was zo diep gefrustreerd, teleurgesteld in mezelf, kwaad en had ergens vanbinnen zoveel opgekropte pijn.
En ik brak gewoon op die moment, ik kon het niet meer aan...
Ik zat neer op de bank en begon gewoon te huilen en diep te snikken in m'n shirt. En kon niet stoppen. Het was mij echt gewoon teveel op die moment. Alles tesamen van de afgelopen weken, maanden, jaren moest eruit.
En dus bleef ik de rest van de wedstrijd gewoon op de bank zitten. En kreeg ik met veel begrip van iedereen steun, schouderklopjes en zo. En ik waardeer het echt allemaal van eenieder van hem. Maar ik moest even alles eruit gooien. En niemand anders kon mij daarbij helpen.
Na de match mankte ik dan naar de kleedkamer waar ik onder de douche wat verder kon uithuilen zonder dat ik er veel mensen mee stoorde. Het was niet meteen mijn beste dag van de afgelopen maanden.
Ik heb de afgelopen dagen verschillende reacties, telefoons en mensen gehad die mij aanspraken over alles wat ik hier al heb neergeschreven deze week. En ik wil dan ook langs deze weg iedereen bedanken die gewoon al de moeite heeft genomen om dit te lezen. Het is meestal een hele boterham. En het is zeker niet de meest aangename lectuur om lezen. Maar dit is een manier voor mij om er mee om te gaan. Verwerken door het allemaal van mij af te schrijven. En dat heb ik de laatste tijd te weinig gedaan.
Dank u om met mij mee te leven.
Als de tijd er ooit is zal ik hetzelfde doen voor jullie...
10.10.10
Sadness feels better when shared...
Vanmiddag was het dan zo ver...
Na de bewogen week die woensdag begon met dat onverwachte nieuws was het tijd voor een weekend van "afscheid". Jeff en ik gingen rond 11u naar het funerarium van D'hondt om daar de laatste groet te brengen of hoe je het ook wil noemen.
Ik had mij voorgenomen van mijn kostuum aan te doen. Op die manier kon ik zo plechtig mogelijk mijn sympathie tonen. Dus deed ik mijn meest zwarte kostuum aan, iets wat ik anders altijd wel breek met een anders-gekleurde das...
We kwamen daar 11u stipt toe en Gomar was nog bezig met allerlei zaken te regelen met de mensen van het funerarium. Dus besloten we om hem iets later te begroeten en eerst even te gaan zien naar ons Evelien.
We werden tot daar begeleidt en werden dan in een kamer achtergelaten die als het ware als een verlichte tombe. Zo van het soort dat je in de middeleeuwen had. Ze lag er met gevouwen handen met enkele typerende objecten rond haar en een de foto van op de persvoorstelling boven haar. Een scheidsrechtertruitje lag naast haar eigen truitje aan het voeteinde. Er was niets natuurlijk aan het beeld dat je krijgt voorgeschoteld op zo'n gelegenheden.
Jeff zei het vlakaf:"This ain't right". Zowel het beeld als het feit dat zij daar lag na slechts 21 jonge jaren. Een week eerder vol levenslust en nu zo doods. Het klopte inderdaad helemaal niet.
Verder konden we gewoon geen woord uiten. We stonden daar maar te kijken gedurende enkele minuten. En wat valt er ook te zeggen op zo'n moment? Er is niets dat je kunt veranderen aan wat is gebeurd. Je probeert gewoon ergens vanbinnen afscheid te nemen van haar wereldse voorkomen. Ook al weet je dat je dat totaal niet wilt.
Jeff had het even moeilijk als ik. En hij maakte als eerste aanstalten om naar buiten te gaan. En ik volgde hem direct. Het had geen zin om daar te blijven staan kijken. Dit was alleszins niet de manier waarop ik mij haar wou herinneren. Want zoals ze daar lag was ze het totale tegendeel van wat ze in werkelijk altijd geweest was.
Eens uit die kamer hadden we even tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en ons te herpakken. Het was een enorm confronterend gebeuren. En ik had het al eens meegemaakt met mijn grootvader vorig jaar. Maar van hem kon ik het gemakkelijker aanvaarden. En toch heeft die vorige ervaring mij geholpen om mij vandaag sterk te houden. Het is niet dat ik daarom minder verdriet heb en dat ik haar minder graag heb gezien. Maar het maakt het wel iets gemakkelijker om er mee om te gaan.
Haar vader kwam dan goeiedag zeggen en dan kon ik eindelijk mijn medeleven met hem uitdrukking geven. Een handdruk met de andere hand nog eens boven de zijne wordt altijd door iedereen geapprecïeerd. Het is een teken van oprechtheid en medeleven. En ik vond dat hij zich enorm sterk hield. Hij had wel een moeilijk moment, maar wie kan hem dat nu kwalijk nemen?
Ik vind het echt spijtig dat ik niet op de dienst zal kunnen aanwezig zijn met iedereen die ze gekend heeft. Werk verhinderd mij (tenzij ik er nog een mouw kan aanpassen) om samen afscheid te nemen van haar.
Daarom ook dat ik vandaag gegaan ben. Hoewel ik dit helemaal niet graag doe, want het vertekent toch altijd het beeld dat je van iemand hebt.
Uiteindelijk tekenden we dan allebei het register dat er lag. Jeff zei dat ik eerst mocht gaan. En voor 1 keer in mijn leven wist ik niet meteen wat schrijven. Ik, die altijd inspiratie heb en op alles iets weet te zeggen.
Ik stond daar gewoonweg zonder woorden en moest al even denken voor ik iets toepasselijk wist neer te schrijven.
Uiteindelijk kwam het neer op het volgende: "'k ga u enorm missen, sinds woensdag maakt een eeuwig verdriet deel uit van mijn bestaan."
En ook dat is nog veel te weinig. Want ik weet zeker dat ik het beter zal kunnen verwoorden eens ik alles heb laten bezinken. En als die tijd zover is zal ik dat dan ook zeker doen. Maar nu nog niet...
Daarna gingen we terug naar onze wagens. We vroegen elkaar of het wel zou gaan, en gaven elkaar nog een troostende knuffel. Sadness feels better when shared...
Morgen volgt er nog een dag waar we als club dan allemaal terugdenken aan wat ze voor ons heeft mogen betekenen. Voor iedere match een minuut stilte en iedereen speelt dan met een zwart rouwbandje.
Ook al zou ik beter niet spelen doordat ik last heb van mijn knie. Toch zal ik meedoen gewoon al om mijn eer te betonen. In your honor I will live my life to the best that I can.
Het belooft een zware dag te worden...
Na de bewogen week die woensdag begon met dat onverwachte nieuws was het tijd voor een weekend van "afscheid". Jeff en ik gingen rond 11u naar het funerarium van D'hondt om daar de laatste groet te brengen of hoe je het ook wil noemen.
Ik had mij voorgenomen van mijn kostuum aan te doen. Op die manier kon ik zo plechtig mogelijk mijn sympathie tonen. Dus deed ik mijn meest zwarte kostuum aan, iets wat ik anders altijd wel breek met een anders-gekleurde das...
We kwamen daar 11u stipt toe en Gomar was nog bezig met allerlei zaken te regelen met de mensen van het funerarium. Dus besloten we om hem iets later te begroeten en eerst even te gaan zien naar ons Evelien.
We werden tot daar begeleidt en werden dan in een kamer achtergelaten die als het ware als een verlichte tombe. Zo van het soort dat je in de middeleeuwen had. Ze lag er met gevouwen handen met enkele typerende objecten rond haar en een de foto van op de persvoorstelling boven haar. Een scheidsrechtertruitje lag naast haar eigen truitje aan het voeteinde. Er was niets natuurlijk aan het beeld dat je krijgt voorgeschoteld op zo'n gelegenheden.
Jeff zei het vlakaf:"This ain't right". Zowel het beeld als het feit dat zij daar lag na slechts 21 jonge jaren. Een week eerder vol levenslust en nu zo doods. Het klopte inderdaad helemaal niet.
Verder konden we gewoon geen woord uiten. We stonden daar maar te kijken gedurende enkele minuten. En wat valt er ook te zeggen op zo'n moment? Er is niets dat je kunt veranderen aan wat is gebeurd. Je probeert gewoon ergens vanbinnen afscheid te nemen van haar wereldse voorkomen. Ook al weet je dat je dat totaal niet wilt.
Jeff had het even moeilijk als ik. En hij maakte als eerste aanstalten om naar buiten te gaan. En ik volgde hem direct. Het had geen zin om daar te blijven staan kijken. Dit was alleszins niet de manier waarop ik mij haar wou herinneren. Want zoals ze daar lag was ze het totale tegendeel van wat ze in werkelijk altijd geweest was.
Eens uit die kamer hadden we even tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en ons te herpakken. Het was een enorm confronterend gebeuren. En ik had het al eens meegemaakt met mijn grootvader vorig jaar. Maar van hem kon ik het gemakkelijker aanvaarden. En toch heeft die vorige ervaring mij geholpen om mij vandaag sterk te houden. Het is niet dat ik daarom minder verdriet heb en dat ik haar minder graag heb gezien. Maar het maakt het wel iets gemakkelijker om er mee om te gaan.
Haar vader kwam dan goeiedag zeggen en dan kon ik eindelijk mijn medeleven met hem uitdrukking geven. Een handdruk met de andere hand nog eens boven de zijne wordt altijd door iedereen geapprecïeerd. Het is een teken van oprechtheid en medeleven. En ik vond dat hij zich enorm sterk hield. Hij had wel een moeilijk moment, maar wie kan hem dat nu kwalijk nemen?
Ik vind het echt spijtig dat ik niet op de dienst zal kunnen aanwezig zijn met iedereen die ze gekend heeft. Werk verhinderd mij (tenzij ik er nog een mouw kan aanpassen) om samen afscheid te nemen van haar.
Daarom ook dat ik vandaag gegaan ben. Hoewel ik dit helemaal niet graag doe, want het vertekent toch altijd het beeld dat je van iemand hebt.
Uiteindelijk tekenden we dan allebei het register dat er lag. Jeff zei dat ik eerst mocht gaan. En voor 1 keer in mijn leven wist ik niet meteen wat schrijven. Ik, die altijd inspiratie heb en op alles iets weet te zeggen.
Ik stond daar gewoonweg zonder woorden en moest al even denken voor ik iets toepasselijk wist neer te schrijven.
Uiteindelijk kwam het neer op het volgende: "'k ga u enorm missen, sinds woensdag maakt een eeuwig verdriet deel uit van mijn bestaan."
En ook dat is nog veel te weinig. Want ik weet zeker dat ik het beter zal kunnen verwoorden eens ik alles heb laten bezinken. En als die tijd zover is zal ik dat dan ook zeker doen. Maar nu nog niet...
Daarna gingen we terug naar onze wagens. We vroegen elkaar of het wel zou gaan, en gaven elkaar nog een troostende knuffel. Sadness feels better when shared...
Morgen volgt er nog een dag waar we als club dan allemaal terugdenken aan wat ze voor ons heeft mogen betekenen. Voor iedere match een minuut stilte en iedereen speelt dan met een zwart rouwbandje.
Ook al zou ik beter niet spelen doordat ik last heb van mijn knie. Toch zal ik meedoen gewoon al om mijn eer te betonen. In your honor I will live my life to the best that I can.
Het belooft een zware dag te worden...
8.10.10
Dood & leven
Twee dagen later...
Het ongeloof en de verbazing hebben plaats gemaakt voor droefheid en aanvaarding.
Uiteindelijk hoort de dood nu eenmaal bij het leven. En in sommige gevallen komt het helemaal ongelegen en veel te vroeg. Maar dat denken we natuurlijk bij iedereen van wie we ze graag hebben als ze komen te sterven. Het is altijd veel te vroeg, of het nu grootouders of vrienden zijn. We willen ze altijd nog wat langer bij ons hebben, en het liefst van al hen nooit zien sterven.
En dit geval is natuurlijk niet anders. Evelien heeft zo'n grote impact gehad op het leven van velen. Dat valt ook na te lezen op haar facebook dat nu zowat een rouwregister is geworden op die twee dagen dat ze niet meer in ons leven is.
De dood als deel van het leven.
Maar wat doe je dan als dat leven eigenlijk nog echt moest beginnen? Hoe kan de dood dan er deel van uitmaken? En hoe moet alle familie en vrienden dat verwerken?
Dag na dag zullen we moeten doorgaan. Het heeft geen zin om dit alles te willen ontlopen en te vergeten. Want dan zal je uiteindelijk haar ook vergeten.
En dat is natuurlijk wel het laatste wat we willen, dat zou wel het ergste zijn dat we Evelien zouden kunnen aandoen.
Ik heb gisteren gezien dat de begrafenis volgende week woensdag om 14u plaats vindt. Ik moet die dag jammer genoeg gaan werken en verlof kan ik niet krijgen. En ik heb het er moeilijk mee dat ik dan geen afscheid van haar zal kunnen nemen.
Gelukkig is er wel de mogelijkheid om haar een laatste groet te brengen en ik zal waarschijnlijk morgenochtend rond 11u samen met Jeff mijn respect gaan betuigen.
Het is dan ook het minste dat we kunnen doen na al die jaren dat we haar gekend hebben.
De pijn zal uiteindelijk wel slijten en de herinneringen zal ik altijd bij mij houden.
En net als iedereen die mij ooit nauw aan het hart lag zal ik de gedachte aan haar levende houden tot ik er zelf het loodje bij neerleg...
Het ongeloof en de verbazing hebben plaats gemaakt voor droefheid en aanvaarding.
Uiteindelijk hoort de dood nu eenmaal bij het leven. En in sommige gevallen komt het helemaal ongelegen en veel te vroeg. Maar dat denken we natuurlijk bij iedereen van wie we ze graag hebben als ze komen te sterven. Het is altijd veel te vroeg, of het nu grootouders of vrienden zijn. We willen ze altijd nog wat langer bij ons hebben, en het liefst van al hen nooit zien sterven.
En dit geval is natuurlijk niet anders. Evelien heeft zo'n grote impact gehad op het leven van velen. Dat valt ook na te lezen op haar facebook dat nu zowat een rouwregister is geworden op die twee dagen dat ze niet meer in ons leven is.
De dood als deel van het leven.
Maar wat doe je dan als dat leven eigenlijk nog echt moest beginnen? Hoe kan de dood dan er deel van uitmaken? En hoe moet alle familie en vrienden dat verwerken?
Dag na dag zullen we moeten doorgaan. Het heeft geen zin om dit alles te willen ontlopen en te vergeten. Want dan zal je uiteindelijk haar ook vergeten.
En dat is natuurlijk wel het laatste wat we willen, dat zou wel het ergste zijn dat we Evelien zouden kunnen aandoen.
Ik heb gisteren gezien dat de begrafenis volgende week woensdag om 14u plaats vindt. Ik moet die dag jammer genoeg gaan werken en verlof kan ik niet krijgen. En ik heb het er moeilijk mee dat ik dan geen afscheid van haar zal kunnen nemen.
Gelukkig is er wel de mogelijkheid om haar een laatste groet te brengen en ik zal waarschijnlijk morgenochtend rond 11u samen met Jeff mijn respect gaan betuigen.
Het is dan ook het minste dat we kunnen doen na al die jaren dat we haar gekend hebben.
De pijn zal uiteindelijk wel slijten en de herinneringen zal ik altijd bij mij houden.
En net als iedereen die mij ooit nauw aan het hart lag zal ik de gedachte aan haar levende houden tot ik er zelf het loodje bij neerleg...
7.10.10
Hear my prayer for her...
Een halve dag verder en ik zie nu het totaalbeeld...
Blijkt nu uiteindelijk dat Evelien aan een longembolie is bezweken deze morgen.
Ze werd nog naar het ziekenhuis gevoerd maar het heeft niet mogen baten. Rond 20 na 6 werd ze in het ziekenhuis uitgeschreven.
De reacties van alle mensen die haar kenden is veelal een van onbegrip en verdriet.
En hoe kan het ook anders als iemand na slechts 21 jaar het leven moet laten. Niemand zou zo snel mogen heen gaan. Het leven moet nog beginnen, en zij heeft daar nooit de kans toe gehad.
Ik heb het al herhaalde malen heel moeilijk gehad vandaag. Ik vind nergens afleiding en steeds moet ik terugdenken aan de dingen die we samen hebben gedaan. De vele momenten die we mochten onnozel doen en waar ze mij graag plaagde of een ferme klop tegen m'n bovenarm gaf. Maar het kon mij niet deren want ik wist van wie het kwam.
Ik probeerde dan deze avond m'n zinnen te verzetten door naar onze training te gaan zien maar ook dacht mocht niet baten. Ik werd gewoon constant aan haar herinnerd terwijl ik op de bank zat te kijken en ik kon het dan ook niet laten om m'n tranen te laten.
Achteraf besloot ik van met m'n fiets richting "De knuup" te gaan om wat verstrooïing te vinden bij onze Jochen die ik al een hele tijd niet had gezien.
Maar ook daar was het hoofdonderwerp ons Evelientje. Iedereen is ervan aangedaan. En hoewel enkele glazen rum-cola en andere onderwerpen mij halvelings wisten af te leiden, toch reed ik naar huis met haar glimlach en doening in mijn gedachten.
Om van dat lege gevoel vanbinnen nog maar te zwijgen...
En ik kon niet anders dan bedenken: als ik hier al zoveel moeite mee heb, hoe zou het dan zijn mocht ik Fie of nog iemand anders die nog dichter bij mij staat verliezen?
Dat kon mij enigzins nog wat troost schenken, hoewel het van korte duur was. Want het feit, is dat Smetje nu echt gewoon voor altijd weg is. En gelukkig heb ik nog Fie en al mijn andere goede vrienden. Want dit alleen doorstaan zou verdomd heel hard zijn...
Ik leef volledig mee met iedereen die haar gekend heeft en in het bijzonder haar vader die het nu ongetwijfeld het hardst te verduren heeft. Hij is nu eenmaal het enige kwijtgeraakt wat hij had in dit leven. Ik wens hem alle sterkte van de wereld.
Rest In Peace Evelien De Smet...
Blijkt nu uiteindelijk dat Evelien aan een longembolie is bezweken deze morgen.
Ze werd nog naar het ziekenhuis gevoerd maar het heeft niet mogen baten. Rond 20 na 6 werd ze in het ziekenhuis uitgeschreven.
De reacties van alle mensen die haar kenden is veelal een van onbegrip en verdriet.
En hoe kan het ook anders als iemand na slechts 21 jaar het leven moet laten. Niemand zou zo snel mogen heen gaan. Het leven moet nog beginnen, en zij heeft daar nooit de kans toe gehad.
Ik heb het al herhaalde malen heel moeilijk gehad vandaag. Ik vind nergens afleiding en steeds moet ik terugdenken aan de dingen die we samen hebben gedaan. De vele momenten die we mochten onnozel doen en waar ze mij graag plaagde of een ferme klop tegen m'n bovenarm gaf. Maar het kon mij niet deren want ik wist van wie het kwam.
Ik probeerde dan deze avond m'n zinnen te verzetten door naar onze training te gaan zien maar ook dacht mocht niet baten. Ik werd gewoon constant aan haar herinnerd terwijl ik op de bank zat te kijken en ik kon het dan ook niet laten om m'n tranen te laten.
Achteraf besloot ik van met m'n fiets richting "De knuup" te gaan om wat verstrooïing te vinden bij onze Jochen die ik al een hele tijd niet had gezien.
Maar ook daar was het hoofdonderwerp ons Evelientje. Iedereen is ervan aangedaan. En hoewel enkele glazen rum-cola en andere onderwerpen mij halvelings wisten af te leiden, toch reed ik naar huis met haar glimlach en doening in mijn gedachten.
Om van dat lege gevoel vanbinnen nog maar te zwijgen...
En ik kon niet anders dan bedenken: als ik hier al zoveel moeite mee heb, hoe zou het dan zijn mocht ik Fie of nog iemand anders die nog dichter bij mij staat verliezen?
Dat kon mij enigzins nog wat troost schenken, hoewel het van korte duur was. Want het feit, is dat Smetje nu echt gewoon voor altijd weg is. En gelukkig heb ik nog Fie en al mijn andere goede vrienden. Want dit alleen doorstaan zou verdomd heel hard zijn...
Ik leef volledig mee met iedereen die haar gekend heeft en in het bijzonder haar vader die het nu ongetwijfeld het hardst te verduren heeft. Hij is nu eenmaal het enige kwijtgeraakt wat hij had in dit leven. Ik wens hem alle sterkte van de wereld.
Rest In Peace Evelien De Smet...
6.10.10
As daylight dies...
Ik weet eigenlijk niet goed meer hoe ik hieraan begin...
Vanmiddag sta ik op met het gedacht dat het wederom een gewone dag wordt.
En zoals gewoonlijk overloop ik even m'n news feed op facebook. Even kijken wat er in de digitale wereld leeft. Meestal valt er niet veel noemenswaardig te zien.
En toch was er een berichtje dat opviel.
Dus ik keek even verder en vol ongeloof klikte ik door naar het profiel in kwestie.
En zoals ik de reacties had nagelezen bleef het ongeloof maar toenemen. Om nog maar te zwijgen over de vragen waarmee ik achterbleef.
Evelien De Smet is er niet meer...
Wat er precies is gebeurd weet ik momenteel nog niet. Was het een ongeluk of zelfmoord, ik wacht nog op bericht van eender wie die het mij kan bevestigen. Maar in wezen verandert dat niets aan het feit dat ze er niet meer is.
Zondag ging ze nog mee naar onze match. Zaten we nog in de wagen op weg naar daar te zeveren en te doen.
En nu, 3 dagen later krijg ik dan te horen dat ze dood is.
What the fuck!?
'k vond haar dan nog wel de leukste van onze damesploeg (no offense aan de andere), en 'k kende haar al van toen ik nog bij Fireballs speelde enkele jaren geleden.
'k kon der altijd wel mee klappen of onnozel doen.
En nu is ze er niet meer...
Dit wordt een harde noot om kraken. En eigenlijk wil ik hier nu niet mee omgaan.
En hoe kan ik dat ook? Ze zou eens moeten weten hoeveel ik haar wel niet zal missen.
En dat is dan ook wel de fout dat velen van ons zullen hebben gemaakt.
Haar nooit echt getoond hebben hoeveel we ze daadwerkelijk wel ten gronde appreciëren.
Hoe graag we ze we wel echt hadden.
En dan als het te laat is, dan pas worden we wakker...
Het spijt mij dat ik haar dat veel te weinig heb gezegd. Ik zag haar misschien veel liever dan ik had willen toegeven.
Nog iemand die is heengegaan waarvoor ik mijn ster heb laten tatoeëren...
Ik zal u nooit vergeten.
Rust in vrede...
30.9.10
11.9.10
8.8.10
10.5.10
Vooruitgang...
Het ziet ernaar uit dat alles met wat meer vaart zijn gang gaat dan de voorbije 3 maanden...
Nu het basketbalseizoen volledig gedaan is heb ik meer tijd over om werk te verrichten bij mijn verbouwingen en die tijd is meer dan welkom.
De elektriciteitswerken zijn tot nu toe het meest blijven aanslepen vanwege het feit dat we zoveel mogelijk proberen alles zelf te doen en dat is niet evident met 2 fulltime werkende mensen die tevens ook nog een sociaal leven hebben.
Anderzijds was het ook wachten op enkele aannemers die niet altijd even op tijd waren met hun afspraken en daardoor mij achteruit schoven (omdat ik zogezegd "kan wachten" tov de grotere klanten).
Maar het ziet ernaar uit dat er licht brandt op het einde van de tunnel.
De elektriciteit is zijn laatste fase ingegaan, de overbodige muur is volledig verwijdert, het overbodige deurgat is gedicht en we zijn reeds bezig met de goten van de elektriciteitskabels dicht te metsen.
Wat er nu nog te doen staat? Enkel glas in de ramen moet nog worden vervangen, zolder moet nog geisoleerd worden, de plakker moet hier en daar wat komen bijwerken, enkele veluxramen installeren op de zolderverdieping, nieuwe valse plafond leggen beneden, overal laminaat installeren. Dan moet de keuken nog geinstalleerd worden en een hele inboedel gekocht en verhuisd worden.
Misschien is dit wel nog iets meer werk dan ik ervan denk. Maar we zullen er wel geraken :)
Nu het basketbalseizoen volledig gedaan is heb ik meer tijd over om werk te verrichten bij mijn verbouwingen en die tijd is meer dan welkom.
De elektriciteitswerken zijn tot nu toe het meest blijven aanslepen vanwege het feit dat we zoveel mogelijk proberen alles zelf te doen en dat is niet evident met 2 fulltime werkende mensen die tevens ook nog een sociaal leven hebben.
Anderzijds was het ook wachten op enkele aannemers die niet altijd even op tijd waren met hun afspraken en daardoor mij achteruit schoven (omdat ik zogezegd "kan wachten" tov de grotere klanten).
Maar het ziet ernaar uit dat er licht brandt op het einde van de tunnel.
De elektriciteit is zijn laatste fase ingegaan, de overbodige muur is volledig verwijdert, het overbodige deurgat is gedicht en we zijn reeds bezig met de goten van de elektriciteitskabels dicht te metsen.
Wat er nu nog te doen staat? Enkel glas in de ramen moet nog worden vervangen, zolder moet nog geisoleerd worden, de plakker moet hier en daar wat komen bijwerken, enkele veluxramen installeren op de zolderverdieping, nieuwe valse plafond leggen beneden, overal laminaat installeren. Dan moet de keuken nog geinstalleerd worden en een hele inboedel gekocht en verhuisd worden.
Misschien is dit wel nog iets meer werk dan ik ervan denk. Maar we zullen er wel geraken :)
17.4.10
10 years ago...
Wat kan een mens toch enorm veel veranderen op 10 jaar tijd...
Toen ik vannacht alvorens te gaan slapen nog eens iets wou opzoeken in mijn hoop geschreven herrinneringen ben ik even blijven plakken in het verleden.
Mijn allermeest onregelmatige dagboek dat werdt aangevuld met brieven en gedichten nam mij terug naar de eeuwwisseling en het daaropvolgende jaar. Het verschil van hoe ik toen was en hoe ik nu door het leven ga is niets minder dan hallucinant.
Als ik kijk hoeveel er gebeurde op veel kortere tijdspannes dan wat ik nu gewend ben. Het leek wel of iedere week iets drastisch veranderde in mijn leefwereld van toen. Mijn visie op het leven was tevens een van onregelmaat. Hoewel er toen ook altijd wel een wantrouwende kant van mij was die meer neigde naar een negatieve kant van alles wat ik mee maakte... Mijn steeds falende poging tot relaties en het willen van het onbereikbare bezorgden mij alle nodige frustraties die er enkel bijdroegen aan mijn deprimerende wezen.
Dat ik mij niet goed in mijn vel voelde was duidelijk te zien voor zowat iedereen die mij toen ook maar een beetje kende. En dat alles uitte zich dan ook in talrijke stukken poëzie en neergeschreven flarden dagboek.
Het was vreemd om mij terug in te leven in de Jona van 10 jaar geleden. En toch had ik niet zo heel erg veel moeite nodig om terug te kunnen voelen wat ik toen voelde. Ik denk dat je het verleden nooit echt verliest en altijd wel mee draagt ook al besef je het zelden.
Hoe voel ik het verschil nu aan na die 10 jaar die ondertussen zijn verstreken?
Ik voel mij een heel stuk stabieler en gelukkiger dan ik toen deed. En dat allemaal omdat ik in die tussentijd enorm veel heb bijgeleerd op vlak van relaties en het leven van alle dag. Ik ben heel veel op m'n bek gegaan maar iedere keer dat ik terug recht krabbelde heb ik mijn lessen eruit getrokken en ben ik doorgegaan. Altijd strevend om een beter persoon te worden en in het proces een verschil te maken voor de mensen rondom mij.
Toegegeven dat het niet altijd even gemakkelijk of zelfs haalbaar was. En natuurlijk heb ik ook fouten gemaakt, maar als je het leven doorgaat met spijt kan je nooit je volle potentieel halen...
Wat ik dan ook nog heb opgemerkt is hoe weinig mensen van toen nog actief deel uitmaken van mijn leven nu. Natuurlijk leren we constant nieuwe mensen kennen langs onze levensweg maar hoeveel van die mensen maken een blijvende impact en zijn vrienden voor het leven? Ik ben tot de uiteindelijke conclusie gekomen dat het er voor mij eigenlijk maar twee zijn die ik tot de dag van vandaag nog altijd hoor en kan vertrouwen. En ik ben hen daar dan zodanig dankbaar voor dat er eigenlijk niet genoeg woorden voor zijn.
Natuurlijk ben ik achteraf nog wel enkele mensen tegengekomen die minstens even dierbaar zijn geworden. Maar slechts die 2 personen maken nu al iets meer dan 10 jaar een belangrijk deel uit van mijn leven. En sinds het verlies van mijn dierbare Herbrand ben ik ze nog meer gaan apprecïeren omdat ik niets meer als vanzelfsprekend wil nemen.
Ik ben dankbaar voor de persoon die ik nu ben geworden. En het zou niet gelukt zijn zonder de mensen die ik in die 10 jaar heb gekend...
Toen ik vannacht alvorens te gaan slapen nog eens iets wou opzoeken in mijn hoop geschreven herrinneringen ben ik even blijven plakken in het verleden.
Mijn allermeest onregelmatige dagboek dat werdt aangevuld met brieven en gedichten nam mij terug naar de eeuwwisseling en het daaropvolgende jaar. Het verschil van hoe ik toen was en hoe ik nu door het leven ga is niets minder dan hallucinant.
Als ik kijk hoeveel er gebeurde op veel kortere tijdspannes dan wat ik nu gewend ben. Het leek wel of iedere week iets drastisch veranderde in mijn leefwereld van toen. Mijn visie op het leven was tevens een van onregelmaat. Hoewel er toen ook altijd wel een wantrouwende kant van mij was die meer neigde naar een negatieve kant van alles wat ik mee maakte... Mijn steeds falende poging tot relaties en het willen van het onbereikbare bezorgden mij alle nodige frustraties die er enkel bijdroegen aan mijn deprimerende wezen.
Dat ik mij niet goed in mijn vel voelde was duidelijk te zien voor zowat iedereen die mij toen ook maar een beetje kende. En dat alles uitte zich dan ook in talrijke stukken poëzie en neergeschreven flarden dagboek.
Het was vreemd om mij terug in te leven in de Jona van 10 jaar geleden. En toch had ik niet zo heel erg veel moeite nodig om terug te kunnen voelen wat ik toen voelde. Ik denk dat je het verleden nooit echt verliest en altijd wel mee draagt ook al besef je het zelden.
Hoe voel ik het verschil nu aan na die 10 jaar die ondertussen zijn verstreken?
Ik voel mij een heel stuk stabieler en gelukkiger dan ik toen deed. En dat allemaal omdat ik in die tussentijd enorm veel heb bijgeleerd op vlak van relaties en het leven van alle dag. Ik ben heel veel op m'n bek gegaan maar iedere keer dat ik terug recht krabbelde heb ik mijn lessen eruit getrokken en ben ik doorgegaan. Altijd strevend om een beter persoon te worden en in het proces een verschil te maken voor de mensen rondom mij.
Toegegeven dat het niet altijd even gemakkelijk of zelfs haalbaar was. En natuurlijk heb ik ook fouten gemaakt, maar als je het leven doorgaat met spijt kan je nooit je volle potentieel halen...
Wat ik dan ook nog heb opgemerkt is hoe weinig mensen van toen nog actief deel uitmaken van mijn leven nu. Natuurlijk leren we constant nieuwe mensen kennen langs onze levensweg maar hoeveel van die mensen maken een blijvende impact en zijn vrienden voor het leven? Ik ben tot de uiteindelijke conclusie gekomen dat het er voor mij eigenlijk maar twee zijn die ik tot de dag van vandaag nog altijd hoor en kan vertrouwen. En ik ben hen daar dan zodanig dankbaar voor dat er eigenlijk niet genoeg woorden voor zijn.
Natuurlijk ben ik achteraf nog wel enkele mensen tegengekomen die minstens even dierbaar zijn geworden. Maar slechts die 2 personen maken nu al iets meer dan 10 jaar een belangrijk deel uit van mijn leven. En sinds het verlies van mijn dierbare Herbrand ben ik ze nog meer gaan apprecïeren omdat ik niets meer als vanzelfsprekend wil nemen.
Ik ben dankbaar voor de persoon die ik nu ben geworden. En het zou niet gelukt zijn zonder de mensen die ik in die 10 jaar heb gekend...
27.3.10
Droom kritisch bekeken...
Ik heb vannacht niet zo bijster goed geslapen...
Ok, da's nu niet meteen wereldschokkend nieuws. Daar ben ik mij wel
degelijk van bewust. Maar de bijhorende droom was anderzijds wel nog
vrij interessant.
Hetgeen dat ik mij nog kan herrinneren was dat ik thuis in de
leefruimte was met ons moeder.
Op een gegeven moment leek alles zich te vertragen en hoorde ik van
buiten een geluid dat vrij snel luider werd.
Ik sprong op en liep naar de keuken waar ik door het raam naar buiten
keek. Met stomheid geslagen zag ik een passagiersvliegtuig vrij stijl
en met een behoorlijke snelheid neerdalen. "Die maakt een
noodlanding." was het eerste wat door mijn hoofd ging. Zo snel als ik
kon liep ik terug naar de leefruimte waar ik het traject van het
vliegtuig verder probeerde te volgen. Hij stort neer zei ik tegen ons
ma die mij met ongeloof aankeek. Net op dat moment leek het even alsof
het vliegtuig op een of andere manier zich opnieuw wist op te trekken.
Hoewel ik eigenlijk ergens wist dat het niet meer mogelijk was. En
toen zag ik tot mijn ontsteltenis dat er links van dat andere
vliegtuig 2 andere jets schuin in elkaars traject kwamen aangevlogen.
In de verte zag ik nog een hele hoop vliegtuigen die allemaal bleken
neer te storten in allerlei toestanden.
Het leek alsof de wereld aan het vergaan was.
De twee vliegtuigen crashten tegen elkaar en daarbij werd de
linkervleugel van het ene toestel volledig afgescheurd. Beide
vliegtuigen torpedeerden zich richting begane grond en de afgescheurde
vleugel volgde een traject richting ons huis. Ik liep terug naar de
keuken in overtuiging dat de brokstukken ons voorbij zouden vliegen.
Ik hoorde de neerstortende vliegtuigen en langs rechts zag ik een band
net over het dak bij de buren vallen gevolgd door een doffe klap. Een
halve seconde later viel er een brokstuk recht op mijn wagen.
En toen schrok ik wakker...
Ik was half verward doordat de droom zo reëel leek in mijn half-
bewuste toestand. Het beeld van die twee botsende vliegtuigen bleef
nog een halve dag doorzinderen in mijn gedachten.
Wat kon deze droom eigenlijk betekenen? Wat voor onderbewuste
boodschap zat erin verborgen?
Na enige zelfreflectie kwam ik tot de volgende conclusie:
Het feit dat ik mij thuis in mijn bekende situatie bevond in die droom
is waarschijnlijk het equivalent van mijn leefwereld zoals ik die nu
ken. Dat omvat dan: werk, vrienden, activiteiten, en dergelijke meer.
En de gebeurtenissen in mijn droom (de neerstortende vliegtuigen)
symboliseert dan mijn angst voor een plotse drastische verandering of
verlies in mijn leefwereld.
Lijkt toch logisch, niet?
Wat ik tot voor die droom evenwel nog niet besefte is dat ik dus
blijkbaar gevoeliger ben om iemand of iets kwijt te geraken dan ik zou
denken.
En daar zal inderdaad wel enige waarheid in zitten...
Dat een mens al zoiets moet dromen om tot inzichten te komen... :S
18.3.10
7.1.10
Als de tijd te snel gaat...
Ik heb mij al met veel te veel zaken bezig gehouden het afgelopen half jaar en bloggen is daar jammer genoeg niet 1 van...
Ook niet echt verwonderlijk als ik even terugblik op de 2de helft van 2009.
Naast de verschillende optredens en afspraken met vrienden(innen) en 2-wekelijkse vaste sportperikelen, een kwetsuur en wat verlof heb ik mij aan één van de grote stappen van het leven gewaagd.
Namelijk de aankoop van een eigen huis met alle zoeken, banklopen, compromissen en handtekeningen van doen.
Nog niet alles is rond maar ik nader toch heel dicht en heel snel bij de afronding van dat alles.
En dan zal ik nog minder tijd hebben om met vanalles bezig te zijn.
Fingers crossed dus dat alles vlotjes zal lopen met de nodige werken en inrichting eens het zo ver is.
Guess we'll see...
Ook niet echt verwonderlijk als ik even terugblik op de 2de helft van 2009.
Naast de verschillende optredens en afspraken met vrienden(innen) en 2-wekelijkse vaste sportperikelen, een kwetsuur en wat verlof heb ik mij aan één van de grote stappen van het leven gewaagd.
Namelijk de aankoop van een eigen huis met alle zoeken, banklopen, compromissen en handtekeningen van doen.
Nog niet alles is rond maar ik nader toch heel dicht en heel snel bij de afronding van dat alles.
En dan zal ik nog minder tijd hebben om met vanalles bezig te zijn.
Fingers crossed dus dat alles vlotjes zal lopen met de nodige werken en inrichting eens het zo ver is.
Guess we'll see...
18.8.09
As the image of time floats by...
Zelfs mijn onderbewustzijn doet mij er onrechtstreeks aan denken welke dag het is... Net iets voorbij middernacht post ik de videoclip van All I Need door Air op de FB-wall van Fie. En de dag erna op weg naar de slager vraag ik mij plots af of het al de 18de augustus is. Wat hebben die 2 met elkaar te maken?
Die videoclip is voor mij zowat het perfecte beeld van liefde tussen 2 personen. De sfeer die van die clip uitgaat heb ik zelden mogen ervaren. En uiteraard heeft Fie mij al laten proeven hoe zoet het is om iemand graag te zien...
En de 18de augustus om dat we vandaag 3.5 jaar samen zijn.
De tijd gaat enorm snel en dat kan enkel maar omdat ik het zo naar m'n zin heb. Quasi niets valt me tegen en ik ga met plezier door het leven. En ik hoef nu zelfs niet meer te zeggen aan wie dit allemaal te danken is.
She makes living easy.
Which makes loving her even easier.
Die videoclip is voor mij zowat het perfecte beeld van liefde tussen 2 personen. De sfeer die van die clip uitgaat heb ik zelden mogen ervaren. En uiteraard heeft Fie mij al laten proeven hoe zoet het is om iemand graag te zien...
En de 18de augustus om dat we vandaag 3.5 jaar samen zijn.
De tijd gaat enorm snel en dat kan enkel maar omdat ik het zo naar m'n zin heb. Quasi niets valt me tegen en ik ga met plezier door het leven. En ik hoef nu zelfs niet meer te zeggen aan wie dit allemaal te danken is.
She makes living easy.
Which makes loving her even easier.
21.7.09
Productieve dagen
Aangezien het de laatste tijd vrij rustig is en ik weer wat tijd heb is het mij gelukt om nog eens wat poëzie neer te pennen.
Het betreft een 4-tal gedichten waarvan "Derail" en "Without A Thought" gerelateerd zijn met elkaar qua periode. Verder heb ik met "Napkin Reprise" een gevoel proberen uitdrukken dat ik recentelijk vaag mocht herbeleven.
Geen van de 4 gedichten slaan op mijn leven zoals het nu is. Maar door de omstandigheden (weer, herrinneringen, contacten met personen, gevoelens) vond ik het ideale moment om ze te schrijven zoals ik ze had moeten doen indertijd.
Verder vindt u nog verder werk op m'n andere blog: "Tainted Soul".
Het betreft een 4-tal gedichten waarvan "Derail" en "Without A Thought" gerelateerd zijn met elkaar qua periode. Verder heb ik met "Napkin Reprise" een gevoel proberen uitdrukken dat ik recentelijk vaag mocht herbeleven.
Geen van de 4 gedichten slaan op mijn leven zoals het nu is. Maar door de omstandigheden (weer, herrinneringen, contacten met personen, gevoelens) vond ik het ideale moment om ze te schrijven zoals ik ze had moeten doen indertijd.
Verder vindt u nog verder werk op m'n andere blog: "Tainted Soul".
4.6.09
Weerzien misschien
Zullen we een van de dagen nog eens
Het hoeft niet lang te duren
Het hoeft niet buitenbeens
Het mag zelfs met de buren
Zeg maar wanneer het jou eens past
Want ik wil je graag weerzien
Dan halen we ouwe koeien uit de kast
En maken we het weer helemaal als voordien
Geef een seintje
Laat je bekoren
Het duurde toch al veel te lang
Veel te veel tijd ging al verloren
Pak de telefoon
Wees maar niet bang
Ik zal blij zijn je nog eens te horen
En teken intussen hartjes op behang
9.4.09
Busy days
Veel te weinig tijd en toegang tot internet, dus verwacht meer over m'n trip in parijs de komende dagen als'k terug thuis ben!
En de vele foto's uiteraard ook ;)
En de vele foto's uiteraard ook ;)
4.4.09
Preparaties
Vwela, zowat alles wat ik nodig heb voor de komende 5 dagen zijn reeds ingepakt.
Ik heb het bewust simpel en weinig gehouden omdat ik van mening ben dat ik op die 5 dagen wel zoveel niet zal nodig hebben.
En als ik dan toch iets tekort zou hebben heb ik nog altijd mijn goede vriend Mr. Visa =)
Dus 't zal wel niet aan mankeren hé... Plus 't is al niet de eerste keer dat ik naar parijs mag trekken. 'K begin daar ondertussen toch al mooi m'n baan te kennen. En met m'n kaartje zal ik zeker wel weer naadloos van de ene plaats naar de andere geraken. Hopelijk dan geen incidentjes onder de baan voorhebben, maar 't zal wel vrij safe zijn.
Ik kijk er al naar uit om Myriam, Gildas en de kindjes terug te zien. Het is ondertussen ook al 4 jaar geleden dat ik nog eens tot bij hen ben geraakt. Moest het aan mij liggen zou'k zeker halfjaarlijks gaan. Maar helaas laat werk en leven dat niet altijd toe hé.
Anyways, hou de boel hier in de gaten en foto's krijgt ge wel te zien op facebook als'k terug ben!
Ik heb het bewust simpel en weinig gehouden omdat ik van mening ben dat ik op die 5 dagen wel zoveel niet zal nodig hebben.
En als ik dan toch iets tekort zou hebben heb ik nog altijd mijn goede vriend Mr. Visa =)
Dus 't zal wel niet aan mankeren hé... Plus 't is al niet de eerste keer dat ik naar parijs mag trekken. 'K begin daar ondertussen toch al mooi m'n baan te kennen. En met m'n kaartje zal ik zeker wel weer naadloos van de ene plaats naar de andere geraken. Hopelijk dan geen incidentjes onder de baan voorhebben, maar 't zal wel vrij safe zijn.
Ik kijk er al naar uit om Myriam, Gildas en de kindjes terug te zien. Het is ondertussen ook al 4 jaar geleden dat ik nog eens tot bij hen ben geraakt. Moest het aan mij liggen zou'k zeker halfjaarlijks gaan. Maar helaas laat werk en leven dat niet altijd toe hé.
Anyways, hou de boel hier in de gaten en foto's krijgt ge wel te zien op facebook als'k terug ben!
31.1.09
26.1.09
Stainless
I'm a man that walks all alone
In this godforsaken world
Played this life too much as a game
Never turned it to reverse
Never got what I really wanted
or needed to do what's right
but what's true is me to myself
and my thoughts in the dead of the night
Look inside this heart
It's the rules of the game
And if this is what it takes
I'll take the pain...
Look inside my heart
It's a heart without shame
It's been put to the test and remains stainless
Stainless like steel
Bled for many sins
life's not always fair
Feel a part of me dying
I'm still going nowhere
In this godforsaken world
Played this life too much as a game
Never turned it to reverse
Never got what I really wanted
or needed to do what's right
but what's true is me to myself
and my thoughts in the dead of the night
Look inside this heart
It's the rules of the game
And if this is what it takes
I'll take the pain...
Look inside my heart
It's a heart without shame
It's been put to the test and remains stainless
Stainless like steel
Bled for many sins
life's not always fair
Feel a part of me dying
I'm still going nowhere
25.1.09
Wat ik heb geleerd
Eigenschappen van m’n grootvader die’k altijd heb gewaardeerd en zelf ook probeer na te streven in m’n eigen leven zijn veelvuldig...
Vooreerst is er de eenvoud waarin hij zijn leven leidde. Hij was gelukkig met de eenvoudige dingen des levens. Hij hoefde niet allerlei materiele zaken hebben om blij te zijn. De mensen rondom hem en het plezier van het werk (iets wat wij zelf nog weinig mogen ervaren) waren dingen die hoewel banaal toch steeds een bron van geluk waren.
Mochten we allemaal zo ten opzichte van het leven staan zou het leven zelf een heel stuk mooier en aangenamer zijn.
Hij had tevens een gezond gevoel voor humor. Die kwam soms wel droog over maar het was toch iets wat ik kon apprecieren aan hem. Vele malen heeft hij mij tot een glimlach gedwongen met een snedige opmerking.
Verder was er ook nog de liefde voor zijn familie. Geen enkele keer ben ik langs geweest of ik had het gevoel dat ik altijd meer dan welkom was. Altijd waren ze blij om me te zien, al was het maar voor 5 minuten. En dat gold niet enkel voor mij maar ook voor elk ander. Elke keer dat ik hen weer verliet om naar huis te gaan bleven ze ons staan uitzwaaien door het raam tot we in de verte weg waren. Zelfs het weekend voor hij heen ging bleef hij zwaaien van uit zijn bed. Ik kon mij geen liefdevoller afscheid inbeelden dan dat...
Ik hoop gewoon dat ik ook zoveel van het leven zal kunnen genieten zoals hij dat deed. Zowel de kleine als de grote dingen ten volle kunnen beleven en er zo m’n lessen uit trekken.
In his honor I will live my life to the best that I can...
Vooreerst is er de eenvoud waarin hij zijn leven leidde. Hij was gelukkig met de eenvoudige dingen des levens. Hij hoefde niet allerlei materiele zaken hebben om blij te zijn. De mensen rondom hem en het plezier van het werk (iets wat wij zelf nog weinig mogen ervaren) waren dingen die hoewel banaal toch steeds een bron van geluk waren.
Mochten we allemaal zo ten opzichte van het leven staan zou het leven zelf een heel stuk mooier en aangenamer zijn.
Hij had tevens een gezond gevoel voor humor. Die kwam soms wel droog over maar het was toch iets wat ik kon apprecieren aan hem. Vele malen heeft hij mij tot een glimlach gedwongen met een snedige opmerking.
Verder was er ook nog de liefde voor zijn familie. Geen enkele keer ben ik langs geweest of ik had het gevoel dat ik altijd meer dan welkom was. Altijd waren ze blij om me te zien, al was het maar voor 5 minuten. En dat gold niet enkel voor mij maar ook voor elk ander. Elke keer dat ik hen weer verliet om naar huis te gaan bleven ze ons staan uitzwaaien door het raam tot we in de verte weg waren. Zelfs het weekend voor hij heen ging bleef hij zwaaien van uit zijn bed. Ik kon mij geen liefdevoller afscheid inbeelden dan dat...
Ik hoop gewoon dat ik ook zoveel van het leven zal kunnen genieten zoals hij dat deed. Zowel de kleine als de grote dingen ten volle kunnen beleven en er zo m’n lessen uit trekken.
In his honor I will live my life to the best that I can...
22.1.09
Rust In Vrede Opa
Het lijkt wal alsof er nu al meer dan een jaar meer mensen gaan dan komen in mijn leven...
Een zowat constante stroom van mensen verlaat gestaag het leven en stappen zo ook weg uit mijn leven en laten op die manier een onopvulbare leegte achter...
De ene persoon is natuurlijk al ietwat meer betekenend voor mij dan de ander maar allemaal hebben ze deel uitgemaakt van dit leven van mij.
Het valt mij dan ook zwaar om vandaag afscheid te moeten nemen van 1 van mijn constanten die al m’n gehele leven aanwezig was; met name m’n grootvader.
Van kinds af heb ik altijd al geluk gehad met grootouders. Ik kon niet meer met m’n gat in de boter gevallen zijn op dat vlak. Aan weerszijden waren het schatten van mensen
die onvoorwaardelijk van al hun kleinkinderen hielden.
M’n grootvader was bakker en had samen met vrouw en kinderen een bakkerij in Dikkelvenne waar ik altijd graag ben geweest. De geur van vers brood en gebak waren onlosmakelijk verbonden
met een bezoekje aan oma en opa. Het leuke aan die bezoeken was dan ook het feit dat de hele familie tesamen was hetgeen voor een unieke sfeer zorgde.
M’n opa was dan de gezette olijke werkmens die naast de bakkerij ook wel wat werk had in hun vrij grote groententuin en de koeien en kippen die daar ook nog rondliepen.
En zo zal ik hem mij ook herrinneren. Altijd krachtig van stem en gestalte die genoot van z’n simpele bestaan zonder al te veel tierlantijntjes.
Maar de laatste jaren ging het langzaam aan achteruit met zijn gezondheid. Wat kwaaltjes van ouderdom tot problemen met zijn prostaat.
Vorig jaar dan kwam het op een punt dat het hem allemaal wat teveel werd. Hij liet het hoofd meer hangen en het leek alsof de hoop en kracht om te leven
hem verlaten hadden...
Hij werd samen met m’n grootmoeder opgenomen in het hospitaal toen zij voor haar borstkanker moest geopereerd worden. Hij was enorm vermagerd
en leek slechts een schaduw van de forse man die hij ooit was geweest. Het grootste deel van de tijd lag hij gewoon stil en had hulp nodig om van z’n stoel naar
z’n bed te geraken en omgekeerd. Het was schrijnend om te zien hoe hij er zo op achteruit ging. Die wil om te leven leek niet meer te bespeuren en hij had
zelfs moeite om nog te spreken met die stem van hem die ons altijd al vertrouwd was geweest. Hij vermagerde zo fel dat hij op den duur quasi niet meer te herkennen was...
Toen ons grootmoeder werd ontslagen uit het ziekenhuis was het de vraag of hij thuis zou mogen blijven of in een rusthuis zou terecht komen. Zowel hij als ons oma waren
tegen het idee om hem in een rusthuis te steken. Hetgeen uiteraard ergens logisch is, ze wouden niet gescheiden worden en hij hield er zo van om thuis te zitten.
Het kwam zelfs zo ver dat hij wou bewijzen dat hij zou beteren. Begon weer rond te lopen om zo z’n woorden te ondersteunen.
Maar eenmaal terug thuis verviel hij terug in een neerwaartse spiraal van veel stilzitten en liggen. Hij werd getroffen door een verkoudheid maar spartelde zich erdoor.
Al die tijd kwam de thuisverpleging langs om hem te verzorgen om zo het leven van iedereen daar wat dragelijker te maken zodat zij zich konden toeleggen op de bakkerij.
Zo ging het enige tijd door en bleef hij daar liggen in de woonkamer met een sporadisch bezoek om z’n routine te doorbreken.
Ik was op kerstavond nog eens gepasseerd met ons moeder om wat eten te brengen voor iedereen daar (ons moeder kookte mee voor hen) en hij zag er toen niet meteen helemaal
zo goed uit. Het was enorm confronterend om de man naar wie ik toen ik klein was zo opkeek in zo’n toestand te zien.
Ik dacht: “Staat dat ons allemaal te wachten?”. En om dan nog eens m’n oma voor hem te zien zorgen, het was zowel hartverwarmend als hartverscheurend om zien.
Ze deed zoveel voor hem en het hielp niets aan zijn toestand. Echt een schrijnend beeld... Maar die liefde die daarvan uitstraalde kon niet anders dan dat je er onbeschrijfelijk veel ontzag voor had.
Het duurde even eer m’n broer en ik bij hen nog konden langs gaan om ons nieuwjaar te wensen. Het was het vorige zaterdag. We kwamen daar toe en opa leek er wel vrij goed uit te zien.
Alleszins toch beter dan op kerstavond. Hij kon evenwel niet echt meer spreken en behielp zich zo goed mogelijk met gebaren om duidelijk te maken wat hij nodig had.
Eigenlijk waren we niet echt van plan om daar heel lang te blijven maar ik kon niet echt weg gaan. M’n geweten zei van daar toch zo lang mogelijk de tijd te rekken.
Zoveel zag ik ze eigenlijk niet op een jaar en dus wou ik het deze keer op die manier enigzins goed maken. Er werd misschien niet enorm veel gezegd maar je kon wel merken dat ze allebei
dankbaar waren dat we er waren.
Toen we dan uiteindelijk toch voort moesten namen we ons afscheid.
Ik zei hem nog dat hij maar snel weer beter moest worden, weer net als vroeger terwijl ik zijn hand in mijn beide handen nam. Hij had niet eens de kracht om iets terug te zeggen maar zijn ogen zegden zoveel.
Toen we uiteindelijk door de deur van de woonkamer doorgingen keek ik nog achterom. Z’n bed stond met zijn hoofdeinde naar de deur toe gericht en dus kon ik zijn gezicht niet meer zien.
Maar hij zwaaide...
Hij zwaaide zoals hij vroeger altijd deed toen we in de auto naar huis reden en hij aan het raam stond met oma.
Hij zwaaide vanuit zijn bed alsof hij al wist dat het de laatste keer was.
Dat was zijn afscheid van ons, zonder woorden met een eenvoudig gebaar.
Een beeld dat voor eeuwig in mijn geest gegrifd staat, dat fragiele afscheid.
En het doet enorm pijn om daaraan terug te denken.
De eenvoud en kracht van dat vaarwel van iemand die ik m’n gehele leven gekend heb.
En dan enkele dagen erna ging het heel plots, heel snel...
Alsof hij zijn vrede met zijn leven had gemaakt. Van iedereen afscheid had kunnen nemen en zo gerust zijn leven kon laten.
Het lijkt mij alsof hij op Kilian en mij wachtte om te kunnen gaan. De manier waarop hij ons nog vastpakte.
En dat zwaaien waarmee hij niet stopte tot hij er zeker van was tot we weg waren...
Voor iedereen komt er een tijd om te gaan.
Niemand is daarop een uitzondering...
Maar je hebt zo van die mensen waarvan je stiekem hoopt dat ze er toch voor altijd zullen zijn.
En hij was daar zeker 1 van...
Rust in vrede opa.
Ik zal je enorm missen...
André Van Caluwé (21-1-’09)
Een zowat constante stroom van mensen verlaat gestaag het leven en stappen zo ook weg uit mijn leven en laten op die manier een onopvulbare leegte achter...
De ene persoon is natuurlijk al ietwat meer betekenend voor mij dan de ander maar allemaal hebben ze deel uitgemaakt van dit leven van mij.
Het valt mij dan ook zwaar om vandaag afscheid te moeten nemen van 1 van mijn constanten die al m’n gehele leven aanwezig was; met name m’n grootvader.
Van kinds af heb ik altijd al geluk gehad met grootouders. Ik kon niet meer met m’n gat in de boter gevallen zijn op dat vlak. Aan weerszijden waren het schatten van mensen
die onvoorwaardelijk van al hun kleinkinderen hielden.
M’n grootvader was bakker en had samen met vrouw en kinderen een bakkerij in Dikkelvenne waar ik altijd graag ben geweest. De geur van vers brood en gebak waren onlosmakelijk verbonden
met een bezoekje aan oma en opa. Het leuke aan die bezoeken was dan ook het feit dat de hele familie tesamen was hetgeen voor een unieke sfeer zorgde.
M’n opa was dan de gezette olijke werkmens die naast de bakkerij ook wel wat werk had in hun vrij grote groententuin en de koeien en kippen die daar ook nog rondliepen.
En zo zal ik hem mij ook herrinneren. Altijd krachtig van stem en gestalte die genoot van z’n simpele bestaan zonder al te veel tierlantijntjes.
Maar de laatste jaren ging het langzaam aan achteruit met zijn gezondheid. Wat kwaaltjes van ouderdom tot problemen met zijn prostaat.
Vorig jaar dan kwam het op een punt dat het hem allemaal wat teveel werd. Hij liet het hoofd meer hangen en het leek alsof de hoop en kracht om te leven
hem verlaten hadden...
Hij werd samen met m’n grootmoeder opgenomen in het hospitaal toen zij voor haar borstkanker moest geopereerd worden. Hij was enorm vermagerd
en leek slechts een schaduw van de forse man die hij ooit was geweest. Het grootste deel van de tijd lag hij gewoon stil en had hulp nodig om van z’n stoel naar
z’n bed te geraken en omgekeerd. Het was schrijnend om te zien hoe hij er zo op achteruit ging. Die wil om te leven leek niet meer te bespeuren en hij had
zelfs moeite om nog te spreken met die stem van hem die ons altijd al vertrouwd was geweest. Hij vermagerde zo fel dat hij op den duur quasi niet meer te herkennen was...
Toen ons grootmoeder werd ontslagen uit het ziekenhuis was het de vraag of hij thuis zou mogen blijven of in een rusthuis zou terecht komen. Zowel hij als ons oma waren
tegen het idee om hem in een rusthuis te steken. Hetgeen uiteraard ergens logisch is, ze wouden niet gescheiden worden en hij hield er zo van om thuis te zitten.
Het kwam zelfs zo ver dat hij wou bewijzen dat hij zou beteren. Begon weer rond te lopen om zo z’n woorden te ondersteunen.
Maar eenmaal terug thuis verviel hij terug in een neerwaartse spiraal van veel stilzitten en liggen. Hij werd getroffen door een verkoudheid maar spartelde zich erdoor.
Al die tijd kwam de thuisverpleging langs om hem te verzorgen om zo het leven van iedereen daar wat dragelijker te maken zodat zij zich konden toeleggen op de bakkerij.
Zo ging het enige tijd door en bleef hij daar liggen in de woonkamer met een sporadisch bezoek om z’n routine te doorbreken.
Ik was op kerstavond nog eens gepasseerd met ons moeder om wat eten te brengen voor iedereen daar (ons moeder kookte mee voor hen) en hij zag er toen niet meteen helemaal
zo goed uit. Het was enorm confronterend om de man naar wie ik toen ik klein was zo opkeek in zo’n toestand te zien.
Ik dacht: “Staat dat ons allemaal te wachten?”. En om dan nog eens m’n oma voor hem te zien zorgen, het was zowel hartverwarmend als hartverscheurend om zien.
Ze deed zoveel voor hem en het hielp niets aan zijn toestand. Echt een schrijnend beeld... Maar die liefde die daarvan uitstraalde kon niet anders dan dat je er onbeschrijfelijk veel ontzag voor had.
Het duurde even eer m’n broer en ik bij hen nog konden langs gaan om ons nieuwjaar te wensen. Het was het vorige zaterdag. We kwamen daar toe en opa leek er wel vrij goed uit te zien.
Alleszins toch beter dan op kerstavond. Hij kon evenwel niet echt meer spreken en behielp zich zo goed mogelijk met gebaren om duidelijk te maken wat hij nodig had.
Eigenlijk waren we niet echt van plan om daar heel lang te blijven maar ik kon niet echt weg gaan. M’n geweten zei van daar toch zo lang mogelijk de tijd te rekken.
Zoveel zag ik ze eigenlijk niet op een jaar en dus wou ik het deze keer op die manier enigzins goed maken. Er werd misschien niet enorm veel gezegd maar je kon wel merken dat ze allebei
dankbaar waren dat we er waren.
Toen we dan uiteindelijk toch voort moesten namen we ons afscheid.
Ik zei hem nog dat hij maar snel weer beter moest worden, weer net als vroeger terwijl ik zijn hand in mijn beide handen nam. Hij had niet eens de kracht om iets terug te zeggen maar zijn ogen zegden zoveel.
Toen we uiteindelijk door de deur van de woonkamer doorgingen keek ik nog achterom. Z’n bed stond met zijn hoofdeinde naar de deur toe gericht en dus kon ik zijn gezicht niet meer zien.
Maar hij zwaaide...
Hij zwaaide zoals hij vroeger altijd deed toen we in de auto naar huis reden en hij aan het raam stond met oma.
Hij zwaaide vanuit zijn bed alsof hij al wist dat het de laatste keer was.
Dat was zijn afscheid van ons, zonder woorden met een eenvoudig gebaar.
Een beeld dat voor eeuwig in mijn geest gegrifd staat, dat fragiele afscheid.
En het doet enorm pijn om daaraan terug te denken.
De eenvoud en kracht van dat vaarwel van iemand die ik m’n gehele leven gekend heb.
En dan enkele dagen erna ging het heel plots, heel snel...
Alsof hij zijn vrede met zijn leven had gemaakt. Van iedereen afscheid had kunnen nemen en zo gerust zijn leven kon laten.
Het lijkt mij alsof hij op Kilian en mij wachtte om te kunnen gaan. De manier waarop hij ons nog vastpakte.
En dat zwaaien waarmee hij niet stopte tot hij er zeker van was tot we weg waren...
Voor iedereen komt er een tijd om te gaan.
Niemand is daarop een uitzondering...
Maar je hebt zo van die mensen waarvan je stiekem hoopt dat ze er toch voor altijd zullen zijn.
En hij was daar zeker 1 van...
Rust in vrede opa.
Ik zal je enorm missen...
André Van Caluwé (21-1-’09)
8.1.09
13.12.08
Void
Nothing to live for
Nothing to fight for
An emptiness fills my dreams
Just promise me...
Promise me to hold my hand
Nothing to fight for
An emptiness fills my dreams
Just promise me...
Promise me to hold my hand
12.12.08
6.12.08
Black Mesa
Waarschijnlijk 1 van de zotste dingen da'k tot nu toe heb gezien...
Rekening houdend met het originele spel uiteraard.
Must play voor alle shooterfans!
27.11.08
Regrets
What if I was a bit more mature in the past?
What if I just tried a bit harder to continue my studies in an appropriate way?
What if I cared a bit less about what people think of me?
What if I just felt a bit less depressed?
What if I hadn't lost the people who left me?
What if I wasn't happy with the person I've become?
What if I wasn't alone for some longer periods?
What if I didn't find my current job?
What if I used my full potential in the past?
What if I finally realized that I've got more regrets then I thought...
What if I just tried a bit harder to continue my studies in an appropriate way?
What if I cared a bit less about what people think of me?
What if I just felt a bit less depressed?
What if I hadn't lost the people who left me?
What if I wasn't happy with the person I've become?
What if I wasn't alone for some longer periods?
What if I didn't find my current job?
What if I used my full potential in the past?
What if I finally realized that I've got more regrets then I thought...
16.11.08
Gesneuveld
Waarom is alles niet meer precies als altijd?
Witte wolken, een zwerk dat naar blauw helt,
lucht en water en bos stonden stil in de tijd -
Alleen hij kwam niet terug van het slagveld.
We verschilden van mening en dronken ons zat,
net ontgroeid aan de leeftijd der onschuld.
Missen doe ik hem eigenlijk nu pas nadat
hij niet terug is gekeerd van het slagveld.
Als hij zweet zat hij fout, hij zong niet in de maat
en hij praatte als anderen zwegen,
hij verstoorde mijn slaap, 's morgens vroeg, 's avonds laat.
Maar hij is op het slagveld gebleven.
Voor het eerst in je leven ontviel je een vriend,
het doet pijn als je dat ineens vaststelt.
Of er zomaar een kaars werd gedoofd door de wind,
toen jij bleef waar je was - op het slagveld.
Nu de lente vandaag plots de bodem uitschiet,
roep ik wat er spontaan in mij opwelt:
"Rook een saffie van mij." Maar hij antwoordt me niet,
want hij keerde niet terug van het slagveld.
Onze doden behoeden ons in het geweld,
de gesneuvelden zijn onze posten.
En de hemel weerspiegelt in water en veld
en in blauwtinten kleuren de bossen.
Er was een tijd, er was ruimte voor ons allebei,
aan ons beiden voltrok zich het leven.
Nu ik niets meer kan delen, is 't net of niet hij
maar ikzelf in de strijd ben gebleven.
(Uit 'spiegel van de Russische poëzie')
Witte wolken, een zwerk dat naar blauw helt,
lucht en water en bos stonden stil in de tijd -
Alleen hij kwam niet terug van het slagveld.
We verschilden van mening en dronken ons zat,
net ontgroeid aan de leeftijd der onschuld.
Missen doe ik hem eigenlijk nu pas nadat
hij niet terug is gekeerd van het slagveld.
Als hij zweet zat hij fout, hij zong niet in de maat
en hij praatte als anderen zwegen,
hij verstoorde mijn slaap, 's morgens vroeg, 's avonds laat.
Maar hij is op het slagveld gebleven.
Voor het eerst in je leven ontviel je een vriend,
het doet pijn als je dat ineens vaststelt.
Of er zomaar een kaars werd gedoofd door de wind,
toen jij bleef waar je was - op het slagveld.
Nu de lente vandaag plots de bodem uitschiet,
roep ik wat er spontaan in mij opwelt:
"Rook een saffie van mij." Maar hij antwoordt me niet,
want hij keerde niet terug van het slagveld.
Onze doden behoeden ons in het geweld,
de gesneuvelden zijn onze posten.
En de hemel weerspiegelt in water en veld
en in blauwtinten kleuren de bossen.
Er was een tijd, er was ruimte voor ons allebei,
aan ons beiden voltrok zich het leven.
Nu ik niets meer kan delen, is 't net of niet hij
maar ikzelf in de strijd ben gebleven.
(Uit 'spiegel van de Russische poëzie')
8.10.08
6.10.08
A Dying Ember
These darkened days and restless nights
Are passing by
Passing by like never ending years
What is left for me to keep me bearing...up against this pain
Buried deep inside
Inside my soul
And all that's left are memories
These pictures of unworried days
But no one's there to save my legacy
It will just perish, fade with me
fade with me
No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
A dying ember
There is my god to carry me,
But in this world, I needed you
No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
And my bright eyes still realize your apathy
My heart beats strong, it still beats strong
There is my god to carry me
But in this world, I needed you
What is left for me to keep me bearing up against this pain
There is no god to ease this pain
No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
And my bright eyes still realize your apathy
My heart beats strong, it still beats strong
Nothing to live for
Nothing to fight for
And emptiness fills my days
All my hope,
A dying ember
Nothing to live for
Nothing to fight for
And emptiness fills my days
Just promise me
promise me
to hold my hand
*A dying ember By Heaven Shall Burn*
Are passing by
Passing by like never ending years
What is left for me to keep me bearing...up against this pain
Buried deep inside
Inside my soul
And all that's left are memories
These pictures of unworried days
But no one's there to save my legacy
It will just perish, fade with me
fade with me
No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
A dying ember
There is my god to carry me,
But in this world, I needed you
No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
And my bright eyes still realize your apathy
My heart beats strong, it still beats strong
There is my god to carry me
But in this world, I needed you
What is left for me to keep me bearing up against this pain
There is no god to ease this pain
No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
And my bright eyes still realize your apathy
My heart beats strong, it still beats strong
Nothing to live for
Nothing to fight for
And emptiness fills my days
All my hope,
A dying ember
Nothing to live for
Nothing to fight for
And emptiness fills my days
Just promise me
promise me
to hold my hand
*A dying ember By Heaven Shall Burn*
1.10.08
Toekomstige activiteiten...
Vandaag een stortvloed van interessante tentoonstellingen en activiteiten gezien die ik wel zal bezoeken/beleven in de loop van de komende weken.
- Tentoonstelling: "Het Terracotta Leger van Xi'an"
- Tentoonstelling : "Körperwelten"
- Actief: "Bleau"
30.9.08
24.9.08
When I look back 7 years...
The question they keep asking me.
How can one so young be so bitter and angry...
Well the answer is plain to see
Just look around at this world that we're living in...
How can one so young be so bitter and angry...
Well the answer is plain to see
Just look around at this world that we're living in...
Leave out all the rest
I dreamed I was missing, you were so scared
But no one would listen, 'cause no one else cared
After my dreaming, I woke with this fear
What am I leaving when I'm done here?
So if you're asking me, I want you to know
When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest, don't be afraid
I've taken my beating, I've shared what I made
I'm strong on the surface, not all the way through
I've never been perfect, but neither have you
So if you're asking me, I want you to know
When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest
Forgetting all the hurt inside you've learned to hide so well
Pretending someone else can come and save me from myself
I can't be who you are
When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest
Forgetting all the hurt inside you've learned to hide so well
Pretending someone else can come and save me from myself
I can't be who you are
I can't be who you are
But no one would listen, 'cause no one else cared
After my dreaming, I woke with this fear
What am I leaving when I'm done here?
So if you're asking me, I want you to know
When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest, don't be afraid
I've taken my beating, I've shared what I made
I'm strong on the surface, not all the way through
I've never been perfect, but neither have you
So if you're asking me, I want you to know
When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest
Forgetting all the hurt inside you've learned to hide so well
Pretending someone else can come and save me from myself
I can't be who you are
When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest
Forgetting all the hurt inside you've learned to hide so well
Pretending someone else can come and save me from myself
I can't be who you are
I can't be who you are
17.9.08
Reminiscing about Vos
De laatste tijd gebeurt het wel eens dat Herbrand in m'n dromen opduikt.
Misschien omwille van het feit dat er bijna een jaar is over gegaan sinds die zwarte zondag.
Ik mis hem wel en toch is het iedere keer weer een shock om te beseffen dat hij er niet meer is...
Soms is het toch niet genoeg om hem in gedachten bij mij te houden ook al is dat het enige dat er nog overblijft.
Tijd zal de pijn wellicht verzachten, maar echt weg zal die nooit zijn...
30.7.08
22.6.08
10.5.08
15.3.08
Screaming Into The Sky
I feel so powerless
I suffocate on emptiness
I'm praying to be awoken from this nightmare
So many things I'll never say.
So many wounds will never heal
Each breath is filled with overwhelming sorrow
In disbelief of how your life was stolen
In disbelief of what will never be
My only solace is knowing,
that somehow your soul is finally free
So I'm screaming into the sky
'cause it's my only way to say goodbye
And I'm still asking for an answer why,
Why I never got the chance to say goodbye
This is my only way to say to you
That I'm sorry for letting you slip away
I never thought I would lose you forever
So now I tell the world
So many emotions rush to the surface
but I keep asking myself why it had to end like this
Why did it have to end like this?
In your honor I will live my life to the best that I can
And in your memory I won't take this life for granted ever again
To say goodbye
To say goodbye
To say goodbye
To say goodbye...
"If you've ever dealt with the pain of losing someone you cared for before their time this song is for you.
Nothing can describe that feeling of loss and complete emptiness and everything that goes with it. All you can do is live your life 110% everyday. Sometimes we don't get a chance to say goodbye and you have to accept that and move on."
(by Kingdom Of Sorrow)
5.2.08
Himininn er að hrynja en stjörnurnar fara þér vel
"Do you still remember when we were little?
We were playing in the park,
And you asked me what happens when you die.
I said you forget everything. everything.
"Even you?" you asked.
Yes, even me.
You did not want to die. Never forget.
The remains of what we used to have were taken away with the softest squeeze.
How did I forget? How."
19.1.08
R.I.P. Kathy
Vorige week in het nieuws:
Twee doden na crash deltavlieger
WEVELGEM (BELGA, DS) - De piloot (27) en zijn vrouwelijke passagier (29) vonden de dood toen hun deltavlieger neerstortte.
Tragisch nieuws in elk geval maar de dag erna vernam ik dat die vrouwelijke passagier de vriendin bleek te zijn van File, een goede maat van me. Jammer genoeg had ik de afgelopen maanden niet erg veel meer van hem gehoord aangezien hij reeds enkele tijd bij haar in woonde. En blijkbaar ging het echt heel goed met hen samen.
Vorige week zondag dan waren ze allebei op het vliegveld van Moortsele en zag Kathy het wel zitten om eens mee te vliegen met een deltavlieger. Filip (die zelf ook vliegt, hoewel niet met deltavliegers) moedigde haar aan om het te doen. De piloot van de vlieger zou al meer dan 10 jaar ervaring hebben dus leek alles onder controle voor wat een routine vlucht zou moeten zijn.
File hielp haar nog in het pak en gespte haar vast in de deltavlieger.
Alles leek in orde bij het opstijgen maar na enkele minuten sloeg dan het noodlot toe. Op vrij grote hoogte klapten de vleugels toe en storte het tuig neer naar de grond...
Geen van de beide overleefden de crash en File heeft het allemaal zien gebeuren. Hij was er als eerste bij de plaats van het ongeluk.
Deze absurde gebeurtenis lijkt alsof uit een film geplukt te zijn. Maar dit is de harde realiteit. Een feit waar nu niemand nog omheen kan. Kathy is er niet meer en die klap is enorm zwaar, zowel voor de familie als voor File.
Geen enkele man kan dit meemaken en niet breken...
Gelukkig zijn er vele mensen die zo goed mogelijk proberen om hen op te vangen en proberen om troost te brengen. Vele moedige pogingen maar ik vrees dat het allemaal niet zo goed zal helpen voor File als men hoopt. Ik kan mij wel tot op een bepaald niveau inbeelden hoe kapot en verdooft dat hij zich moet voelen. Woorden kunnen nu niet de pijn wegnemen die hij voelt.
Op de myspace van Kathy heeft hij sinds de crash regelmatig zijn hart gelucht alsof hij nog tegen haar praat. In ieder stuk dat hij schrijft kun je gewoon merken dat zij voor hem die echte ware liefde was. Het is werkelijk hartverscheurend om zijn bevindingen en gedachten te lezen en ergens diep in u breekt er iets bij het beseffen hoe erg dit wel niet is.
Vanmorgen ben ik dan naar de begrafenis gegaan in Oostwinkel. De kerk zat afgeladen vol en zelfs buiten stond er nog genoeg volk om de kerk nog eens te kunnen vullen. Toen de familie toekwam liep File vanvoor hand in hand met haar ouders en de rest van de familie achter hen. Hij zag er volledig kapot uit bij dit laatste afscheid van de vrouw die voor hem alles in de wereld was.
Tijdens de dienst kreeg ik dan iets te horen dat ik wat ik nog niet wist en wat de gehele situatie enkel nog oneindig veel erger maakte. Ze hadden namelijk plannen gehad om dit jaar te trouwen...
Het lijkt inderdaad wel alsof File niet gelukkig mag zijn. Nu hij eindelijk eens iemand vond die voor hem bestemd was, met wie hij een relatie had die veel diepgaander was dan de relatie met zichzelf. Iemand die hem tot rust bracht en zijn gewoonten veranderde naar die van iemand die zich eindelijk settled. En nu alles eindelijk op rolletjes liep en quasi perfectie benaderde gooien ze deze gebeurtenis naar hem...
Alle plannen, alle mooie momenten, al het goede lijkt plots van de wereld geveegd te worden en gereduceerd tot slechts herinneringen. Hoe kun je zoiets te boven komen? Hoe kun je doorgaan met leven terwijl de enige persoon die je doodgraag ziet van je wordt ontnomen zodat je ze nooit meer kunt zien of aanraken.
Ik kan het gevoel dat hij heeft ongeveer vergelijken met wat ik vroeger al heb meegemaakt waar ik telkens achterbleef met m’n gevoelens en plannen op het einde van bepaalde belangrijke relaties in m’n leven. Met dat verschil dat ik wel nog de kans heb om met hen af te spreken en dingen te doen. Mocht ik hetzelfde van hem hebben meegemaakt zou ik waarschijnlijk eraan ten onder zijn gegaan.
Ik voel volledig met hem mee en hij heeft mijn steun hoewel File zelf de lange en zware weg uit de hel zal moeten afleggen.
Ik wens hem enorm veel sterkte toe. Opdat hij ooit het licht weer mag zien...
R.I.P. Kathy Madou (13-1-’08)
Ik zou zo graag bij je zijn,
je zien, je horen, je warmte voelen.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik zou zo graag nog zoveel aan jou vertellen,
je zien lachen , knikken of afkeurend nee schudden.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik mis je, dag en nacht.
De pijn is soms veel te hard.
Dan wil ik bij je zijn, altijd weer.
Daarom weet ik dat het verlies van jou,
die leegte, nooit wordt opgevuld.
Dat het nooit went, omdat ik weet
dat jij onvervangbaar bent.
Ik voel het, ik hoor het,
ik zie het in al die kleine dingen.
Dat wil ik je vertellen, elke dag opnieuw.
Maar als ik heel goed luister
dan zeg jij in mijn hart
wat jij ervan denkt, hoe jij het zou doen.
Als ik eerlijk mag zijn, dan weet ik
dat jij altijd bij mij bent, diep in mij...
Twee doden na crash deltavlieger
WEVELGEM (BELGA, DS) - De piloot (27) en zijn vrouwelijke passagier (29) vonden de dood toen hun deltavlieger neerstortte.
Tragisch nieuws in elk geval maar de dag erna vernam ik dat die vrouwelijke passagier de vriendin bleek te zijn van File, een goede maat van me. Jammer genoeg had ik de afgelopen maanden niet erg veel meer van hem gehoord aangezien hij reeds enkele tijd bij haar in woonde. En blijkbaar ging het echt heel goed met hen samen.
Vorige week zondag dan waren ze allebei op het vliegveld van Moortsele en zag Kathy het wel zitten om eens mee te vliegen met een deltavlieger. Filip (die zelf ook vliegt, hoewel niet met deltavliegers) moedigde haar aan om het te doen. De piloot van de vlieger zou al meer dan 10 jaar ervaring hebben dus leek alles onder controle voor wat een routine vlucht zou moeten zijn.
File hielp haar nog in het pak en gespte haar vast in de deltavlieger.
Alles leek in orde bij het opstijgen maar na enkele minuten sloeg dan het noodlot toe. Op vrij grote hoogte klapten de vleugels toe en storte het tuig neer naar de grond...
Geen van de beide overleefden de crash en File heeft het allemaal zien gebeuren. Hij was er als eerste bij de plaats van het ongeluk.
Deze absurde gebeurtenis lijkt alsof uit een film geplukt te zijn. Maar dit is de harde realiteit. Een feit waar nu niemand nog omheen kan. Kathy is er niet meer en die klap is enorm zwaar, zowel voor de familie als voor File.
Geen enkele man kan dit meemaken en niet breken...
Gelukkig zijn er vele mensen die zo goed mogelijk proberen om hen op te vangen en proberen om troost te brengen. Vele moedige pogingen maar ik vrees dat het allemaal niet zo goed zal helpen voor File als men hoopt. Ik kan mij wel tot op een bepaald niveau inbeelden hoe kapot en verdooft dat hij zich moet voelen. Woorden kunnen nu niet de pijn wegnemen die hij voelt.
Op de myspace van Kathy heeft hij sinds de crash regelmatig zijn hart gelucht alsof hij nog tegen haar praat. In ieder stuk dat hij schrijft kun je gewoon merken dat zij voor hem die echte ware liefde was. Het is werkelijk hartverscheurend om zijn bevindingen en gedachten te lezen en ergens diep in u breekt er iets bij het beseffen hoe erg dit wel niet is.
Vanmorgen ben ik dan naar de begrafenis gegaan in Oostwinkel. De kerk zat afgeladen vol en zelfs buiten stond er nog genoeg volk om de kerk nog eens te kunnen vullen. Toen de familie toekwam liep File vanvoor hand in hand met haar ouders en de rest van de familie achter hen. Hij zag er volledig kapot uit bij dit laatste afscheid van de vrouw die voor hem alles in de wereld was.
Tijdens de dienst kreeg ik dan iets te horen dat ik wat ik nog niet wist en wat de gehele situatie enkel nog oneindig veel erger maakte. Ze hadden namelijk plannen gehad om dit jaar te trouwen...
Het lijkt inderdaad wel alsof File niet gelukkig mag zijn. Nu hij eindelijk eens iemand vond die voor hem bestemd was, met wie hij een relatie had die veel diepgaander was dan de relatie met zichzelf. Iemand die hem tot rust bracht en zijn gewoonten veranderde naar die van iemand die zich eindelijk settled. En nu alles eindelijk op rolletjes liep en quasi perfectie benaderde gooien ze deze gebeurtenis naar hem...
Alle plannen, alle mooie momenten, al het goede lijkt plots van de wereld geveegd te worden en gereduceerd tot slechts herinneringen. Hoe kun je zoiets te boven komen? Hoe kun je doorgaan met leven terwijl de enige persoon die je doodgraag ziet van je wordt ontnomen zodat je ze nooit meer kunt zien of aanraken.
Ik kan het gevoel dat hij heeft ongeveer vergelijken met wat ik vroeger al heb meegemaakt waar ik telkens achterbleef met m’n gevoelens en plannen op het einde van bepaalde belangrijke relaties in m’n leven. Met dat verschil dat ik wel nog de kans heb om met hen af te spreken en dingen te doen. Mocht ik hetzelfde van hem hebben meegemaakt zou ik waarschijnlijk eraan ten onder zijn gegaan.
Ik voel volledig met hem mee en hij heeft mijn steun hoewel File zelf de lange en zware weg uit de hel zal moeten afleggen.
Ik wens hem enorm veel sterkte toe. Opdat hij ooit het licht weer mag zien...
R.I.P. Kathy Madou (13-1-’08)
Ik zou zo graag bij je zijn,
je zien, je horen, je warmte voelen.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik zou zo graag nog zoveel aan jou vertellen,
je zien lachen , knikken of afkeurend nee schudden.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik mis je, dag en nacht.
De pijn is soms veel te hard.
Dan wil ik bij je zijn, altijd weer.
Daarom weet ik dat het verlies van jou,
die leegte, nooit wordt opgevuld.
Dat het nooit went, omdat ik weet
dat jij onvervangbaar bent.
Ik voel het, ik hoor het,
ik zie het in al die kleine dingen.
Dat wil ik je vertellen, elke dag opnieuw.
Maar als ik heel goed luister
dan zeg jij in mijn hart
wat jij ervan denkt, hoe jij het zou doen.
Als ik eerlijk mag zijn, dan weet ik
dat jij altijd bij mij bent, diep in mij...
18.11.07
Is dit nou later
We speelden ooit verstoppertje
In de pauze op het plein
We hadden grote dromen
Want we waren toen nog klein
De ene werd een voetballer
De ander werd een held
We geloofden in de toekomst
Want de meester had verteld
Jullie kunnen alles worden
Als je maar je huiswerk kent
Maar je moet geduldig wachten
Tot je later groter bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je volwassen bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
We spelen nog verstoppertje
Maar niet meer op het plein
En de meeste zijn geworden
Wat ze toen niet wilde zijn
We zijn allemaal volwassen
Wie niet weg is gezien
En ik zou die hele choas
Nu toch helder moeten zien
Maar ik zie geen hand voor ogen
En het donker maakt me bang
Mamma, mamma...
Mag het licht aan op de gang
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je de waarheid kent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
Dankzij dit nummer begrijp ik Herbrand z'n motivatie.
De woorden, teksten en nummers die hij had uitgekozen voor de dienst waarmee hij afscheid nam van ons deze namiddag toonden wat hij bedoelde.
Het was prachtig en intens.
Ik ben niet de persoon die snel breekt, maar Vos heeft mij deze namiddag verschillende keren tot tranen gedwongen...
In de pauze op het plein
We hadden grote dromen
Want we waren toen nog klein
De ene werd een voetballer
De ander werd een held
We geloofden in de toekomst
Want de meester had verteld
Jullie kunnen alles worden
Als je maar je huiswerk kent
Maar je moet geduldig wachten
Tot je later groter bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je volwassen bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
We spelen nog verstoppertje
Maar niet meer op het plein
En de meeste zijn geworden
Wat ze toen niet wilde zijn
We zijn allemaal volwassen
Wie niet weg is gezien
En ik zou die hele choas
Nu toch helder moeten zien
Maar ik zie geen hand voor ogen
En het donker maakt me bang
Mamma, mamma...
Mag het licht aan op de gang
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je de waarheid kent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
Dankzij dit nummer begrijp ik Herbrand z'n motivatie.
De woorden, teksten en nummers die hij had uitgekozen voor de dienst waarmee hij afscheid nam van ons deze namiddag toonden wat hij bedoelde.
Het was prachtig en intens.
Ik ben niet de persoon die snel breekt, maar Vos heeft mij deze namiddag verschillende keren tot tranen gedwongen...
17.11.07
Goodbye
Ik herrinner mij Herbrand nog van in de kleuterklas. Vage herrinneringen maar sinds dan is hij er eigenlijk altijd al geweest in mijn leven.
Doorheen de lagere school vormden we met onze klas een vaste kliek. Toen was het leven nog simpel en gemakkelijk.
Achter de lagere school verwaterde de banden tussen alle klasgenoten zo wat maar mijn band met Vos bleef immer overeind.
Was het omwille van het feit dat hij zo dichtbij woonde of zo? Ik heb altijd geloofd van niet, ik kwam altijd al goed overeen met hem.
Hij wist mij immer te boeien en geen enkel moment stak hij mij tegen. Zijn gevoel voor humor en kennis omtrent allerlei zaken waren een voorbeeld voor velen van ons.
Jammer genoeg lukte het niet altijd om even frequent af te spreken maar dat verbeterde door het jeugdhuis.
Ik herrinner mij nog late zomeravonden dat hij en ik buiten voor de deur stonden te praten over vanalles en nog wat. Hoe we nooit een blad voor de mond namen en
zegden wat we dachten. Het zijn die avonden die ik nooit zal vergeten net zoals ik Vos nooit zal vergeten...
Hoeveel keer heb ik wel niet met hem aan de toog gestaan in de barst en hoeveel keer zijn we dan niet tesamen terug huiswaarts getrokken via een omweg langs
de schelde opdat we meer tijd zouden hebben om te praten. Ik kon gewoon alles kwijt aan Herbrand en hij gaf altijd een mening die verschilde van vele
andere mensen met wie ik over dezelfde conversaties voerde. Een andere mening maar tevens een nuttig perspectief die mij leerde om alles wat te relativeren.
In alles wat hij deed bemerkte ik telkens hoe intelligent hij eigenlijk wel niet was en telkenmale vroeg ik mij weer af hoe het toch kwam dat hij niet
meer kon bereiken dan dat hij deed. Ik keek op dat vlak naar hem op hoewel ikzelf nooit echt iets zou bereiken.
Ik heb Herbrand nooit op een negatieve manier kunnen bekijken. Zeker niet op de manier zoals wij het goed met elkaar konden vinden.
Hij was ook altijd sterk, hij kon erover praten maar hij brak nooit in mijn bijzijn.
Zoveel goede herrinneringen die geen mens meer kan afnemen.
Ik kan nu nog altijd niet geloven dat ik hem moet missen voor de rest van m’n leven. Hij was er gedurende meer dan 21 jaar en nu plots blijft er
een leegte over die niet kan gevuldt worden. Niemand kan in zijn voetstappen volgen. Je vervangt niet zomaar een vriend die je quasi je hele leven kent.
En vergeten is iets dat niet in mijn woordenboek staat. Zeker niet als het op Herbrand aankomt.
In mijn ogen was en is hij nog steeds een echte vriend en ik zal mij hem altijd herrinneren zoals we jaren hebben opgetrokken.
Met een lach en een ernstige conversatie, zoals ik slechts met weinigen heb mogen delen.
Hij was als een broer.
En ik hield van hem op die manier.
‘K mis u Vos en we zien elkander weer...
Doorheen de lagere school vormden we met onze klas een vaste kliek. Toen was het leven nog simpel en gemakkelijk.
Achter de lagere school verwaterde de banden tussen alle klasgenoten zo wat maar mijn band met Vos bleef immer overeind.
Was het omwille van het feit dat hij zo dichtbij woonde of zo? Ik heb altijd geloofd van niet, ik kwam altijd al goed overeen met hem.
Hij wist mij immer te boeien en geen enkel moment stak hij mij tegen. Zijn gevoel voor humor en kennis omtrent allerlei zaken waren een voorbeeld voor velen van ons.
Jammer genoeg lukte het niet altijd om even frequent af te spreken maar dat verbeterde door het jeugdhuis.
Ik herrinner mij nog late zomeravonden dat hij en ik buiten voor de deur stonden te praten over vanalles en nog wat. Hoe we nooit een blad voor de mond namen en
zegden wat we dachten. Het zijn die avonden die ik nooit zal vergeten net zoals ik Vos nooit zal vergeten...
Hoeveel keer heb ik wel niet met hem aan de toog gestaan in de barst en hoeveel keer zijn we dan niet tesamen terug huiswaarts getrokken via een omweg langs
de schelde opdat we meer tijd zouden hebben om te praten. Ik kon gewoon alles kwijt aan Herbrand en hij gaf altijd een mening die verschilde van vele
andere mensen met wie ik over dezelfde conversaties voerde. Een andere mening maar tevens een nuttig perspectief die mij leerde om alles wat te relativeren.
In alles wat hij deed bemerkte ik telkens hoe intelligent hij eigenlijk wel niet was en telkenmale vroeg ik mij weer af hoe het toch kwam dat hij niet
meer kon bereiken dan dat hij deed. Ik keek op dat vlak naar hem op hoewel ikzelf nooit echt iets zou bereiken.
Ik heb Herbrand nooit op een negatieve manier kunnen bekijken. Zeker niet op de manier zoals wij het goed met elkaar konden vinden.
Hij was ook altijd sterk, hij kon erover praten maar hij brak nooit in mijn bijzijn.
Zoveel goede herrinneringen die geen mens meer kan afnemen.
Ik kan nu nog altijd niet geloven dat ik hem moet missen voor de rest van m’n leven. Hij was er gedurende meer dan 21 jaar en nu plots blijft er
een leegte over die niet kan gevuldt worden. Niemand kan in zijn voetstappen volgen. Je vervangt niet zomaar een vriend die je quasi je hele leven kent.
En vergeten is iets dat niet in mijn woordenboek staat. Zeker niet als het op Herbrand aankomt.
In mijn ogen was en is hij nog steeds een echte vriend en ik zal mij hem altijd herrinneren zoals we jaren hebben opgetrokken.
Met een lach en een ernstige conversatie, zoals ik slechts met weinigen heb mogen delen.
Hij was als een broer.
En ik hield van hem op die manier.
‘K mis u Vos en we zien elkander weer...
13.11.07
Thoughts Of A Fallen Friend
Vandaag heb ik zowat het meest absurde en zwaarste bericht gekregen in m’n leven...Zo’n bericht waarbij voor enkele ogenblikken alles daadwerkelijk verstomd tot een monotome stilte. Je ziet enkel de woorden en probeert ze te begrijpen.
Zo’n bericht waarvan je echt niet kan omvatten wat er precies allemaal is gebeurd. En waarom, wanneer, hoe, wat, wie???
Zowat de hele dag liep ik ermee in m’n hoofd, constant herkauwend wat er in dat bericht stond. De afgelopen maanden overlopend op zoek naar iets van een zinnig antwoord op m’n vragen.
Wat voor antwoorden ik ook voor m’n gedachten haalde, geen enkel kan met zekerheid mij zeggen wat er daadwerkelijk is gebeurd.
Deze middag kreeg ik te horen dat een goede vriend van mij zelfmoord heeft gepleegd in het jeugdhuis waar hij meehielp.
Het bericht kwam van een andere vriend die het via z’n broer was te weten gekomen. Er was nog niet veel geweten over de omstandigheden en de reden blijft voor velen ook nu nog onbekend.
Er was wel een afscheidsbrief maar daar kennen waarschijnlijk slechts enkelen de inhoud van. Verschillende scenario’s van wat er was gebeurd passeerden de revue. De ene zei dat hij zichzelf had opgehagen nog een ander perspectief verhaalde dat hij zichzelf van het leven had benomen door middel van een overdosis medicatie.
Bleek uiteindelijk dat het laatste daadwerkelijk gebeurd was. Hij zou eerst nog het jeugdhuis zijn gaan opruimen alvorens hij het onbegrijpelijke deed.
Veel mensen (mij inclusief) hadden niet verwacht dat Herbrand dit zou doen. Ik had het niet verwacht maar ik kan ook niet echt zeggen dat het voor mij als een volkomen verrassing ter oren kwam. Ik had altijd al die mogelijkheid open gehouden voor hem. Het was een kleine mogelijkheid maar niet onbestaande...
Ik kende Herbrand al van in de kleuterklas zo’n goede 21 jaar geleden. We zijn quasi samen opgegroeid op school en in de buurt. Hij woont slechts op 2 minuten van mijn deur dus het gebeurde regelmatig dat we afspraken.
Ik herrinner mij nog zomeravonden waarbij we gewoon de hele avond voor z’n deur stonden te praten. Over zowat alles wat er maar in ons op kwam. Nooit geforceerd en altijd oprecht, zo was hij als je hem echt kende. Hij kwam uit voor zijn mening maar verwierp daarom niet perse die van een ander. Ik kwam hem nooit beu en hij verveelde mij eerlijk gezegd nooit.
Op een manier gaf hij mij altijd enige moed en geruststelling ook al was het niet bewust.
Ik kon nooit begrijpen dat iemand met zijn intelligentie en zachtaardige karakter op een manier zo introvert was en bang naar de buitenwereld toe. Hij was altijd vriendelijk...
Het doet mij echt pijn om over hem in de verleden tijd te praten. Al die dingen die we samen hebben besproken en gedaan. Al die uren lijken nu zo lang geleden.
Tijd lijkt te vervluchten en het verleden komt niet meer terug. Niets van wat we ooit hebben gedaan zal ooit terugkomen zodat we het kunnen overdoen. En dat spijt mij echt heel erg zwaar.
Zo stuurde hij mij enkele weken geleden nog een bericht om eens af te spreken om wat bij te praten en wegens omstandigheden is het dan uiteindelijk niet doorgegaan en dat is zowat het laatste dat ik van hem heb gehoord tot vandaag. Dat feit is echt enorm confronterend. Wat als ik nu daar gewoon was op ingegaan. Dan hadden we weer als vroeger zitten praten en wie weet wat er dan allemaal niet aan de orde zijn gekomen. Misschien zelfs de zaken die voor hem blijkbaar een probleem waren. Problemen die tot dit alles hadden geleidt. Dat weet ik nu natuurlijk niet maar het is toch wel pijnlijk om over na te denken. Hij was natuurlijk nog altijd één van m’n beste vrienden uiteindelijk. Ook al zagen we elkaar nu niet om te zeggen erg veel, we onderhielden toch contact na al die jaren.
Ik zag hem toch alleszins als iemand die vrij betekenisvol was in mijn leven. En het is moeilijk om te aanvaarden dat hij er niet meer zal zijn terwijl ik met dit leven nu verder ga.
Ik kan u nooit vergeten Vos. Er is een ster die mij altijd aan u zal herrinneren. Waar ik ook ga, ik neem u mee tot het bittere einde.
Het ga je goed...
25.9.07
Mentale Herbeleving
Even kort neertypen hoe het ongeval in mijn hoofd wordt gereconstrueerd...
Beginnend net voor ik het kruispunt opreed.
Ik was net aan het denken dat ik eindelijk bijna thuis was en dat ik dan op m'n gemak nog es m'n nieuwe strips kon bekijken alvorens nog wat WoW te spelen. Ik had er eigenlijk wel zin in want 't was mooi weer en 'k had wel volledig zin om volledig van m'n weekend te genieten.
Net 100m voor mij zag ik de laatste auto's na het rode licht wegrijden en nog een zwarte golf de laatste wagen van de rechterrijstrook voorbijsteken. Ik was al mooi voorgesorteerd op het linkervak om na het kruispunt de eerste straat links in te slaan.
Ongeveer 20m voor de lichten zie ik dan net een kleine camionette aanzetten om de baan over te steken. Mijn eerste reactie was vrij snel en ik stond volledig op m'n rem in de hoop dat hij op tijd zou weg zijn.
Tot mijn verbazing zie ik de andere wagen zelfs volledig stoppen waardoor een botsing onafwendbaar was. Ik bleef hard op m'n rem duwen maar m'n wielen waren geblokkeerd en ik had geen controle meer over de baan van m'n wagen. Ik zie de andere sneller dan mij lief is dichterbij komen. En dan uiteindelijk gebeurd het ondenkelijke.
Ik raak de andere wagen pal in het midden.
Ik voel de achterkant van m'n wagen omhoog gaan en mijn armen en benen worden naar voorgeslingerd terwijl ik word vastgehouden door m'n gordel.
In een fractie van een seconde waren de airbags afgegaan en hadden die zich in mijn gezicht geploft.
Ik voel mij terug in m'n zetel geduwd worden door de zwaartekracht en hoor een kort (piepend?) geluid dat vrij snel uitdoofd in m'n oren.
Even versuft blijf ik zitten om mij ervan te gewissen dat dit allemaal echt is gebeurd.
Ik voel geen woede, geen angst, geen pijn.
Ik merk op dat mijn ruitenwissers geactiveerd zijn. Ik probeer ze af te leggen maar het lukt niet.
Ik trek de sleutel uit het contact en kijk naar de andere bestuurder die is uitgestapt.
Hij komt mijn richting uit.
Hij vraagt of ik iets heb.
Ik ontken en voeg er droog aan toe dat ik tevens geen auto meer heb.
Een gevoel van onmacht neemt plaats in mij.
De andere persoon geeft grif toe dat hij in fout is.
Dit bied mij geen troost, feit is dat mijn wagen verleden tijd is...
Beginnend net voor ik het kruispunt opreed.
Ik was net aan het denken dat ik eindelijk bijna thuis was en dat ik dan op m'n gemak nog es m'n nieuwe strips kon bekijken alvorens nog wat WoW te spelen. Ik had er eigenlijk wel zin in want 't was mooi weer en 'k had wel volledig zin om volledig van m'n weekend te genieten.
Net 100m voor mij zag ik de laatste auto's na het rode licht wegrijden en nog een zwarte golf de laatste wagen van de rechterrijstrook voorbijsteken. Ik was al mooi voorgesorteerd op het linkervak om na het kruispunt de eerste straat links in te slaan.
Ongeveer 20m voor de lichten zie ik dan net een kleine camionette aanzetten om de baan over te steken. Mijn eerste reactie was vrij snel en ik stond volledig op m'n rem in de hoop dat hij op tijd zou weg zijn.
Tot mijn verbazing zie ik de andere wagen zelfs volledig stoppen waardoor een botsing onafwendbaar was. Ik bleef hard op m'n rem duwen maar m'n wielen waren geblokkeerd en ik had geen controle meer over de baan van m'n wagen. Ik zie de andere sneller dan mij lief is dichterbij komen. En dan uiteindelijk gebeurd het ondenkelijke.
Ik raak de andere wagen pal in het midden.
Ik voel de achterkant van m'n wagen omhoog gaan en mijn armen en benen worden naar voorgeslingerd terwijl ik word vastgehouden door m'n gordel.
In een fractie van een seconde waren de airbags afgegaan en hadden die zich in mijn gezicht geploft.
Ik voel mij terug in m'n zetel geduwd worden door de zwaartekracht en hoor een kort (piepend?) geluid dat vrij snel uitdoofd in m'n oren.
Even versuft blijf ik zitten om mij ervan te gewissen dat dit allemaal echt is gebeurd.
Ik voel geen woede, geen angst, geen pijn.
Ik merk op dat mijn ruitenwissers geactiveerd zijn. Ik probeer ze af te leggen maar het lukt niet.
Ik trek de sleutel uit het contact en kijk naar de andere bestuurder die is uitgestapt.
Hij komt mijn richting uit.
Hij vraagt of ik iets heb.
Ik ontken en voeg er droog aan toe dat ik tevens geen auto meer heb.
Een gevoel van onmacht neemt plaats in mij.
De andere persoon geeft grif toe dat hij in fout is.
Dit bied mij geen troost, feit is dat mijn wagen verleden tijd is...
22.9.07
Crash/Pere Total
Sommige personen die al met mij hebben meegereden vragen zich soms af waarom ik regelmatig op andere weggebruikers zit af te geven...
Vandaag het schoolvoorbeeld van een reden tegengekomen. Iedere dag opnieuw dat ik op de baan rijdt merk ik dat er mensen zijn die een gevaar betekenen voor hun mede-weggebruikers. En dan heb ik het lang niet alleen over de racers en consoorten maar over de gewone mensen die niet echt gewend zijn van veel kilometers af te leggen.
Wat is er nu eigenlijk gebeurd?
Deze vooravond rond 5 uur ben ik betrokken geweest bij een vrij zwaar ongeval. Ikzelf reed van Gent naar huis en kwam aan het kruispunt in asper. Ik reed op het linkervak om dan zo voorbij het kruispunt m'n weg naar huis te kunnen inslaan. voor mij reed er niet meteen iemand dus ik reed aan de gewone snelheid door. Vlak voor ik op het kruispunt reed stak er aan de lichten iemand over die rechtsaf sloeg om naar Deinze te rijden. Die had mij niet zien aankomen (vreemd want mijn auto is nogthans enorm opvallend rood) en vertrok niet echt snel. Het was zo'n Citroen Jumpy van een of ander kleine firma. Toen hij mij zag stopte hij in het midden van de baan...
Ik sloeg volledig m'n remmen toe waardoor mijn banden blokkeerden en dus reed ik aan een goede 70/80 km/u recht in het midden van z'n wagen. Airbags schoten open en ik had m'n gordel aan, dus ben ik zonder iets uit m'n Yaris kunnen stappen. De andere persoon was vrij snel uit z'n wagen en vroeg ofdat ik iets had. Ik antwoorde daar vrij droog op dat ikzelf niets had maar m'n wagen...
De voorkant van m'n wagen was zowat weg en de zijkant van zijn wagen was een goede 30cm dieper naar binnen gebogen (als het al niet meer was). Ik kon m'n wagen niet langs de kant krijgen aangezien m'n ene wiel geblokkeerd zat en hij kon z'n wagen ook niet starten en duwde die langs de kant. Uiteindelijk kwam de politie erbij en de nodige papieren werden ingevuld. Ik was volledig in m'n recht en het wordt met de verzekeringen opgelost. Veel geld zullen we niet zien en dus wordt het zoeken achter een nieuwe 2de hands...
Nu duidelijk waarom ik af zit te geven op al die mensen? In plaats van te remmen vertrek gewoon niet voordat je zeker weet dat er niemand af komt. En doe je dat toch maak dan dat ge zo snel mogelijk van dat kruispunt zijt.
Of blijf gewoon thuis en bel de belbus.
Vandaag het schoolvoorbeeld van een reden tegengekomen. Iedere dag opnieuw dat ik op de baan rijdt merk ik dat er mensen zijn die een gevaar betekenen voor hun mede-weggebruikers. En dan heb ik het lang niet alleen over de racers en consoorten maar over de gewone mensen die niet echt gewend zijn van veel kilometers af te leggen.
Wat is er nu eigenlijk gebeurd?
Deze vooravond rond 5 uur ben ik betrokken geweest bij een vrij zwaar ongeval. Ikzelf reed van Gent naar huis en kwam aan het kruispunt in asper. Ik reed op het linkervak om dan zo voorbij het kruispunt m'n weg naar huis te kunnen inslaan. voor mij reed er niet meteen iemand dus ik reed aan de gewone snelheid door. Vlak voor ik op het kruispunt reed stak er aan de lichten iemand over die rechtsaf sloeg om naar Deinze te rijden. Die had mij niet zien aankomen (vreemd want mijn auto is nogthans enorm opvallend rood) en vertrok niet echt snel. Het was zo'n Citroen Jumpy van een of ander kleine firma. Toen hij mij zag stopte hij in het midden van de baan...
Ik sloeg volledig m'n remmen toe waardoor mijn banden blokkeerden en dus reed ik aan een goede 70/80 km/u recht in het midden van z'n wagen. Airbags schoten open en ik had m'n gordel aan, dus ben ik zonder iets uit m'n Yaris kunnen stappen. De andere persoon was vrij snel uit z'n wagen en vroeg ofdat ik iets had. Ik antwoorde daar vrij droog op dat ikzelf niets had maar m'n wagen...
De voorkant van m'n wagen was zowat weg en de zijkant van zijn wagen was een goede 30cm dieper naar binnen gebogen (als het al niet meer was). Ik kon m'n wagen niet langs de kant krijgen aangezien m'n ene wiel geblokkeerd zat en hij kon z'n wagen ook niet starten en duwde die langs de kant. Uiteindelijk kwam de politie erbij en de nodige papieren werden ingevuld. Ik was volledig in m'n recht en het wordt met de verzekeringen opgelost. Veel geld zullen we niet zien en dus wordt het zoeken achter een nieuwe 2de hands...
Nu duidelijk waarom ik af zit te geven op al die mensen? In plaats van te remmen vertrek gewoon niet voordat je zeker weet dat er niemand af komt. En doe je dat toch maak dan dat ge zo snel mogelijk van dat kruispunt zijt.
Of blijf gewoon thuis en bel de belbus.
20.9.07
19.9.07
10.9.07
Collision
Some things never change
Some things never go away
I could never forget you
And I will never be the same
Some things never go away
I could never forget you
And I will never be the same
3.9.07
Coupling: Reservoir Dogs
Coupling is een britse reeks van de BBC en handelt over 6 personen die zowat de hele reeks door bezig zijn met relaties en sex. Je kan het bekijken als Friends maar dan met Sex als onderwerp en in mijn ogen een heel stuk grappiger...
Een echte aanrader voor iedereen die graag eens lacht en die deze brilliante reeks nog nooit heeft gezien. Er zijn een 4-tal seizoenen beschikbaar met elk zo'n 6 afleveringen. Zowat verkrijgbaar bij iedere grote dvd-winkel.
2.9.07
1.9.07
Nieuwe Jobinvulling
Enkele weken geleden kwam er een interne vacature onder mijn ogen bij Volvo Parts Gent (mijn huidig werk) voor een job die minder prestatiegericht en minder stresvol is dan hetgeen dat ik nu doe. Eigenlijk is het zowat de minst stresserende en 1 van de minder fysisch belastende jobs die er te verkrijgen zijn.
Ik heb mijn kans gewaagd en deze week heb ik dan ook daadwerkelijk de job gekregen! Er was zowat geen interesse bij de andere collega's en daar heb ik dus de vruchten van geplukt.
Afgelopen donderdag werd het mij officieel bevestigd en in de loop van de daarop 24 volgende uren heb ik zodanig veel felicitaties gekregen van collega's dat het echt zwaar indruk maakte op mij. In mijn gehele leven heb ik nog nooit zoveel proficiat gewenst gekregen, zelfs niet op m'n verjaardagen of zo.
Ik ben waarachtig dankbaar voor de kans die ik nu krijg om mijn job met wat meer gemak te kunnen voortzetten zonder dat ik daar verdere grote noemenswaardige offers voor moest maken.
Work just got more fun!
En zo mag ik dus nu uitbollen tot aan mijn pensioen. ^^
Ik heb mijn kans gewaagd en deze week heb ik dan ook daadwerkelijk de job gekregen! Er was zowat geen interesse bij de andere collega's en daar heb ik dus de vruchten van geplukt.
Afgelopen donderdag werd het mij officieel bevestigd en in de loop van de daarop 24 volgende uren heb ik zodanig veel felicitaties gekregen van collega's dat het echt zwaar indruk maakte op mij. In mijn gehele leven heb ik nog nooit zoveel proficiat gewenst gekregen, zelfs niet op m'n verjaardagen of zo.
Ik ben waarachtig dankbaar voor de kans die ik nu krijg om mijn job met wat meer gemak te kunnen voortzetten zonder dat ik daar verdere grote noemenswaardige offers voor moest maken.
Work just got more fun!
En zo mag ik dus nu uitbollen tot aan mijn pensioen. ^^
30.8.07
29.8.07
You Wanna See Me Fail
I beg of you...
Come and bring me your best.
Try to humiliate me.
Take your shot at beating me down into the ground.
Say your worst of me.
Try to tear me down.
Go ahead and hate me.
Give me your best shot.
Come and try to break my spirit.
You wanna see me fail,
You won't get your chance.
This goes deeper than blood,
you can't break me.
You never will.
Perseverance against all opposition.
Pure strength through solitude.
I'll fight untill there's nothing left.
Never give up, never surrender.
You can't kill my Heart.
You'll only make me stronger.
Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder
Come and bring me your best.
Try to humiliate me.
Take your shot at beating me down into the ground.
Say your worst of me.
Try to tear me down.
Go ahead and hate me.
Give me your best shot.
Come and try to break my spirit.
You wanna see me fail,
You won't get your chance.
This goes deeper than blood,
you can't break me.
You never will.
Perseverance against all opposition.
Pure strength through solitude.
I'll fight untill there's nothing left.
Never give up, never surrender.
You can't kill my Heart.
You'll only make me stronger.
Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder
26.8.07
Frustratie
.JPG)
Inderdaad, ik voel mij momenteel vrij zwaar gefrustreerd met mezelf. Net terug van bekerwedstrijd op Bazel, ploeg die een reeks hoger speelt dan ons. Ik ga nu niet zeggen dat ik commentaar heb op de anderen, ik ben niet in een positie om dat te doen. Maar ik ben echt wel teleurgesteld in mijn eigen prestaties en het feit dat ik zo de ploeg deels in de steek liet.Tot nu toe ben ik eigenlijk nog nooit echt zwaar gefrustreerd geweest in mezelf op vlak van B-ball. En nu zo ondervinden dat ik eigenlijk al langer dan vandaag serieus wat steken laat vallen zorgt toch wel voor wat interne wrevel.
Nu weet ik dus weer waar ik aan mag werken en dinsdag zal ik dan ook bevestiging krijgen daar omtrent op training.
Nu kan ik uiteraard verschillende wegen inslaan. M'n kop laten hangen en opgeven, doordoen zoals ik dacht dat ik goed bezig was, mij er druk in maken en zo door frustratie fouten maken... Ofwel zet ik alle frustratie en ergernis om en ga ik er nog harder tegenaan dan ooit. Ik geloof dat de keuze vrij gemakkelijk gemaakt is.
Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder
25.8.07
As Darkness Falls
I find myself back like I have always found myself.
Still a creature of the night.
Some things never change...
Some things never go away...
How I love this silent world.
Far from stupidity, ignorance and the ever present noise of it all.
This seems too peaceful.
Still a creature of the night.
Some things never change...
Some things never go away...
How I love this silent world.
Far from stupidity, ignorance and the ever present noise of it all.
This seems too peaceful.
19.8.07
Angels On The Sideline
Het was na een lange warme dag gisteren, een ietwat frisse vooravond en een hele reeks aan bands die de revue passeerden dat Tool Pukkelpop mocht afsluiten. Hoewel hun set korter was dan vorig jaar was de show wederom helemaal af en zat de sfeer er bij het publiek weer goed in. Jammer dat we daardoor enkele klappers van hen moesten missen maar dat bedekken we met de mantel der liefde aangezien ze gewoon zo fenomenaal goed waren.
Was het maar weer gisterenavond...
18.8.07
7.8.07
Over pukkels, pop en Vossen
Zoals de subtiele hint in het onderwerp al laat vermoeden begeeft ondergetekende zich volgend weekend richting Kiewit om aldaar een dagje rond te wandelen op het ondertussen vrij bekende pukkelpop. De reden voor deze trip en daaraan verbonden exuberante prijskaartje is niemand minder dan Maynard en consoorten die daar enkele liedjes ten berde zullen brengen.Veel meer reden was voor mij niet echt nodig, maar het feit dat dan nog eens de heren Jona en Dré zich vervoegen bij mijn aanwezigheid is een des te grotere stimulans.
Voorts zijn er niet echt danig veel groepen die mij die dag weten te interesseren in diezelfde mate als bevoorbeeld GMM mij wist te boeien. En de belangrijkste andere groep headlined dan nog wel op hetzelfde moment van Tool. Toch is de keuze vrij snel gemaakt...
Verder heb ik mij de afgelopen dagen zitten verdiepen in de geschreven columns van de heer L. De Vos, wie mij met menig associaties en nostalgische terugblikken wist te verleiden tot wat zelfreflectie en wat rustiger gedachtenverkeer.
Zo las ik enkele verrassende feiten in verband met de menselijke aard en evolutie in de tijdspanne van een mensenleven. Evenals goed geschreven blikken in diens gedachten en mentale voorstellingen van voorbije ervaringen.
Waarschijnlijk zal ik enkele daarvan wel eens opnemen in m'n blog en daarover uitwijden. Maar dat zal dan wel niet voor vandaag zijn...
Subscribe to:
Posts (Atom)