B-ballstop na 15 jaar...

Een paar jaar geleden zou ik het nooit hebben overwogen om dit zelfs maar te denken.
Maar het voorbije seizoen en de daarbij horende kwetsuren en frustraties hebben mij deels van gedachte doen veranderen...
Het volgende seizoen stop ik met competitie te spelen. Recreatief zal ik weliswaar meer dan waarschijnlijk wel nog bezig blijven, maar ik kan mij niet meer motiveren om wedstrijden te spelen.
Het nieuws dat er volgend jaar geen C-ploeg bij Haantjes meer is zit er voor niets tussen maar het maakt mij keuze wel gemakkelijker.
Op het eind van dit seizoen schrijf ik mij uit en kan ik mij rustig toeleggen op andere zaken met de tijd die daardoor is vrij gekomen.

Wat precies?
Zo wat vanalles eigenlijk...

• Mijn verbouwingen afwerken en daarna eens deftig fitnessen om eindelijk eens deftig in vorm te geraken. M'n extra kilo's die ik door de aaneenschakeling van mijn kwetsuren heb opgelopen wil ik eindelijk wel eens omzetten en kwijt geraken.
• Waarschijnlijk zal ik mij ook toeleggen op een muzikaal project met enkele vrienden en zo mijn basgitaar eens deftig tot zijn recht laten komen.
• Ik ben ook van plan om mij wat meer met fotografie bezig te houden. De laatste tijd heb ik mij al enigszins geamuseerd met het nemen en bewerken van foto's in afbeeldingen waar ik echt heel erg tevreden van ben. En ik vind daar toch wel wat voldoening in...
  
• Tevens zou ik een stuk meer gaan fietsen nu ik volledig de smaak te pakken heb dankzij mijn Fixed Gear. En misschien combineer ik dat ook nog wel met zwemmen of zo. Ik wil al langer wat meer zwemmen maar de tijd ontbreekt mij steeds weer.
• Verder zou ik ook wat meer tijd willen spenderen aan het lezen van mijn boekencollectie. Hetzelfde gaat eigenlijk ook op voor alle films die ik nog moet bekijken en dergelijke meer.
• En last but not least: afspreken met vrienden en kennissen. Het valt veel voor dat ik mij afvraag hoe het nog met die en die persoon gaat. En met de tijd die in het weekend zou vrij komen zou het wel gemakkelijker zijn om eens daadwerkelijk af te spreken met de personen in kwestie...

Je ziet dus dat het niet een onbezonnen beslissing is.
Ik ben er daadwerkelijk al een tijd mee bezig geweest. En het was ook niet de gemakkelijkste keuze, ver daarvan.
Ik hou zielsveel van basketbal en daarom laat ik het ook niet helemaal vallen. Maar momenteel heb ik het echt gehad met de competitie en wordt het eens tijd voor iets anders.
Misschien keer ik het seizoen daarop wel terug, maar dat zie ik dan wel als het zover is...

Onterechte verwachtingen

Feestje waar je quasi niemand kent.
Zelfs niet de mensen die je ooit hebt gekend.
Schijnbaar korte avond die langer uitloopt dan verwacht.
Onbekenden die toch bekender blijken dan gedacht.
Niet verloren staan in de meute.
Met spijt moeten vertrekken doch met voorbedachte rade.
De nachtelijke fietsrit naar huis, alsof ik nooit anders gedaan heb.
En toch willen verloren rijden in het holst van de nacht...

Feeling old...

Soms kan het eens gebeuren dat ik er even tussenuit moet. Als ik het binnenzitten echt kotsmoe ben lijkt het mooie weer mij eindelijk eens aan te spreken.
Zo ook deze middag. En aangezien dat ik toch niet veel kan doen met een half kapotte schouder besloot ik om maar eens te gaan wandelen. Met de Ipod in m'n zak en een brief die toch moest gepost worden trok ik erop uit.
En zo gebeurde het dat ik 2u45 heb rondgewandeld in het dorp waar ik ben opgegroeid en nu nog steeds leef. Niet dat ik dat nooit eerder heb gedaan, maar vandaag viel het mij op dat ik daadwerkelijk ook rondom mij keek in plaats van naar de grond.
Wat ik vandaag had gezien heeft mij toch enigzins doen schrikken. Ik wist wel dat er altijd wel ergens een huis wordt bijgebouwd, maar dat het zoveel is geworden de voorbije 5 jaar was mij toch enigszins ontgaan.
Het Asper dat ik ken van mijn jeugd grotendeels veranderd. En het stopt daar niet bij. Zelfs de mooie landelijke velden staan her en der bezaaid met aanvragen voor bouwvergunningen en verkavelingsaanvragen...

Waar zijn wij eigenlijk mee bezig?
Moet het echt allemaal volgebouwd worden?

Het deed mij terugdenken aan hoe alles 20 jaar geleden was. Ik het het nog halfbewust mogen meemaken hoe het toen was en als het aan mij lag zou ik gerust die klok 20 jaar terug draaien.
En met het risico dat ik nu als een oude man ga klinken: alles was vroeger toch enigszins beter.
Er was meer natuur, minder verkeer en alles was goedkoper! Er werden veel minder kunstmatige noden gecreëerd dan vandaag en we hadden een stuk minder zorgen.
En ok, ik zou veel dingen die ik vandaag heb moeten missen. Maar was het leven zoveel slechter zonder gsm, internet of playstation?
Er zou weer genoeg tijd zijn voor dingen die er wel toe doen: vrienden, sport en genieten van de kleine dingen. In tegenstelling tot vandaag waar ik van het ene naar het andere moet spurten om te zorgen dat ik zo min mogelijk moet missen.
En dat kan toch ook niet de bedoeling zijn?

En hoe meer ik over dit alles nadenk, hoe ouder ik mij voel...

When misfortune strikes... Again...

De afgelopen maanden zijn zeer frustrerend geweest.
Het lijkt wel alsof ik van de ene ziekenboeg naar de andere loop met af en toe enkele weken respijt tussen.
Oktober vorig jaar was het een spierscheur van 10 cm gevolgd met een verkalking ten gevolge van die scheur. Toen ik dan uiteindelijk weer mocht beginnen sporten sloeg ik op de eerste wedstrijd m'n voet om na 6 minuten spelen.
Gevolg: voorste ligament lichtelijk verrokken. Dus weer rx en echografie gaan laten doen in het ziekenhuis. Uiteindelijk bleek het gelukkig nog mee te vallen dus kort daarop mocht ik weer bewegen en werken.
En dan nu enkele weken later kom ik slecht neer op m'n linkerschouder terwijl ik een losse bal probeer te pakken. Was het nodig om achter die bal te springen? Neen, maar in the heat of battle doet nen mens al eens iets zot hé...
Ik meende een lichte krak gehoord te hebben en door de felle pijn ben ik dan maar direct na de match naar de spoed getrokken. Daar aangekomen namen ze wederom een Rx en mocht ik aanhoren dat er gelukkig niets gebroken of gebarst was. Wat was het dan wel?
Vermoedelijk een verrokken ligament tussen m'n nek en schouder. Een niet ongewoon sportletsel maar toch best pijnlijk en heel irritant. Ik kan dus momenteel niet m'n eigen veters strikken en zelfs een t-shirt aan doen is een hele uitdaging geworden.
Nu heeft de dokter op het spoed mij 5 dagen werkverlet gegeven dat indien nodig nog kan verlengd worden (laat ons hopen van niet).
Mentaal het ik het hier allemaal eigenlijk wel nog vrij moeilijk mee. Ik hou van beweging en sport. Maar door alle tegenslag van dit seizoen ben ik serieus aan het overwegen om competitief basketbal te laten voor wat het is en mij te concentreren op andere zaken waar ik meer gecontroleerd kan bewegen zonder echt bang te moeten zijn voor ernstige kwetsuren. En het feit dat ik dat ernstig overweeg stoort mij mateloos. Want ik had nooit gedacht dat het ooit zo ver zou komen.
Nuja, ik wacht wel nog even af voor ik verdere beslissingen neem.
Eerst recupereren en mij volledig toeleggen op m'n verbouwingen en dan zie ik wel weer.
En hopen dat m'n volgende ziekteperiode dan nog heel veraf ligt...

Live from Abbey Road!

Coole link gevonden vandaag (mede dankzij ons vader).
Quasi iedereen kent de beroemde cover van Abbey Road van The Beatles. Op die afbeelding ziet u ze alle 4 even de straat oversteken (zie hierboven).
De link waar ik het nu eerder over had toont ons de Live-feed van dat beroemde zebrapad op Abbey Road. En heel af en toe zie je wat volk snel poseren tussen al het verkeer door. Best nog grappig. ^^
Zie HIER de link...

Busy brilliant weekend...

What a weekend this has been.
Well, actually only half of my weekend was "special" but it will be one of which I will some fond memories...
What made it different from any other weekend?
Well, friday after work we had a planned team activity with some people from work. We went to Ghent to play some paintball. There were 11 colleagues + me, which made it a 6 vs 6 situation.
And what fun it was! Amongst us there were a lot of Call of Duty veterans with some experience in tactics. I had been paintballing before but never indoor. And my previous experiences weren't always very positive as often the opponent would cheat and lie about being hit. But this time everybody was fair enough to admit defeat and everything went really well.
Our team won most games as we had some great teamwork and good cover. It was really exhilerating to run and slide into cover of a building or wall. I managed to kill everyone of the other team at least once in those 3 hours. A couple of headshots, 2 "knife kills" and being killed myself. It was all good fun and I only left with 1 bruise in the end. It was totally worth it... ^^

Afterwards I had to leave early because I had to go get Sofie and Jonathan so that we could go see the Persistence Tour in the Brielpoort at Deinze.
Once there we met up with Sofie's brother and a couple of friends of him. Later on my brother joined us and the gang was complete. We missed Casey Jones but from Cruel Hand on we saw every band who played the venue. I was particulary surprised by Unearth and Blood for Blood. I already knew that Evergreen Terrace was good but the lead singer still bothers me while seeing them live. DRI was good fun although not something I would buy.
And to finish the night there was Sick Of It All from New York City. And we know there's always a party when they come to town. I can't remember that I've ever let myself go on SOIA before like I did fridaynight. I even managed to get on the stage during Us vs Them with a whole lot of the rest of the crowd. Standing there front row on stage with Sick Of It All, I don't think I'll ever stand before so many people on a stage again. And weirdly enough I didn't feel uncomfortable at all. So much for stagefright...
It was a great party and I'm always stoked after a show from those guys. I hope they'll come back soon for another concert.

And the last part of my fun weekend was planned for saturday evening.
Jonas had scored a couple of tickets for a try-out of Xander De Rycke. Which would mean a full evening of comedy! First up though was some kind of MC who would talk it all together with a couple of jokes in between. I was rather amused by MC Bram Van Den Broecke. He did a good job warming up the public.
Then it was Joost Van Hijfte's turn to amuse us. At first we were all looking at each other while thinking: who the fuck is this guy? But soon we couldn't help but keep laughing at this man's show. He didn't look like much and was in his early 40ies but he was so damn funny and convincing. I really liked him a lot. I hope he gets somewhere with this.
Then it was time for Xander to try out his new material. The public was rather subdued but I found the whole show rather entertaining. I wasn't bored for a moment and had a lot of laughs. I'm really curious to see where the finished show will end.
So now it's sunday and finally some time to be at ease. I'm still sore from friday, but it doesn't bother me at all as I had a really great weekend!

Nieuwe Layout!

Ja ok, 't heeft inderdaad wel lang geduurd.
Maar ik wou het nu eenmaal allemaal minimalistisch houden.
Nu ben ik daar uiteindelijk van af gestapt; mede dankzij het feit dat ik eindelijk een deftige layout heb gevonden die mij volledig aanstaat.
Dus wees bevreugd! Er is eindelijk iets veranderd!!!

Voor Vos

Pale sun

One star filled night a long time ago.
When old friends still lived.
And what the future held, we didn't know.
Surrounded by people we knew in a place
which now no longer exists.
We had the times of our lives.
Young and still unbound by love and work.
Back then we had nothing but certainties.
We'd never walk alone,
come together every week.
And the sun would always come up the next day.
Now that sun looks pale and worn out.
Time's passed on and certainties long gone.
The hardest part in all of this
is the fact that only I remain.
And I face this every day
while I still speak your name.
I lost a brother in you my friend,
may I see you again in the end.

Heaven Shall Burn & Ólafur Arnalds

It's been a good week.
Not only was it the last week of my long injury-period but I also got to see 2 concerts which I had been anticipating for quite some time.
First off there was this show with Suicide Silence, Heaven Shall Burn and As I Lay Dying.
I hadn't heard anything from the first band so we didn't leave early to see their whole set. We did manage to catch their last 2 songs. Wasn't all that bad but I just wasn't interested.
We met up with Ephraim as we searched a good spot to see HSB and after 20 mins the show kicked off with a nice intro to Counterweight. I haven't missed a HSB-show in Belgium since I first saw them in 2006 so thought I knew what to expect. But this time around they brought a bunch of footage with them to be projected on the background. Old images from the war, the hindenburg and even parts of their videoclip for "Combat". It all fitted very well and it was nice to see a different show than usual. The sound was ok, but I've heard them better before. The same could be said for their performance, but merely by a fraction. They're always convincing when you go see them live.
As I Lay Dying was the last band that evening and for me it wasn't the main act. But for Sofie it was the band she had been waiting for. They brought a good set. I recognized a lot of the songs even though I don't really know their albums very well. They played for a good hour; full of energy (more than the crowd) and with a very cool lightshow (I loved the deep red).
After the show we waited around in the venue for most of the people to leave so we could easily check out the merchandise and go home.
Once we made our way to the merchandise-booth we passed everybody from HSB. I had spoken to Alexander Dietz in the past and he recognized Sofie from previous gigs so when she started to talk to him I joined in and said hello. We had a little conversation, and Jonas got the man a beer. It was pretty cool. After having bought some shirts we went homewards and on to the next show.
That same evening I was surfing the web and I noticed that Ólafur Arnalds was playing in Roeselare on friday. I hadn't bought my ticket yet, but in a sudden rush I just did it. What did I have to lose? It was only 16€ and I would get to see Efterklang as well.
A long dull thursday passed slowly by and then came friday. The day that I would finally see Ólafur live for the first time. The drive to there was going pretty well until it started to snow quite heavily. But it wouldn't stop me in my tracks. I was determined to get there in time and see the concert with the music which I had known for over 3 years.
It's a big room to fill in a small town.
With those words olafur began his show at CC De Spil. Which actually
was filled pretty nicely.
The show itself was more breathtaking than I imagined. I had seen a
lot of footage online. But it doesn't quite live up to actually seeing
it live. The use of lighting and projection of video were a perfect
addition to the music and created a very special atmosphere. The music
and effects of it all really sounded well throughout the room. And the
crowd seemed to hold their breath during the whole show.
I noticed I almost continuously had goosebumps during the show.
It all fitted together perfectly, and the crowd who mostly came down to Roeselare for Efterklang were charmed with what they experienced.
After a set which I wished would last forever Ólafur Arnalds left us with 30:55 and said he would be out with his merchandise so everyone would have the chance to say hello and/or kill him. Which was a bit typical for him. He looks shy and timid but funny at the same time.
And so I went to buy a hoodie after the show. He had some really nice merchandise avaiable. I might just have bought it all. But I can't just spend all my cash like that when I'm renovating my house...
I enjoyed to have a little talk with him. Even though I had the idea he was a little bit uncomfortable. But I hope he'll forgive me for it. I just couldn't grasp the fact that I had the opportunity to talk with him. I asked him a couple of questions about his work and how he got to know HSB and so on.
To everybody who doesn't know Ólafur Arnalds got to his Website and check it out.
And if you ever have the chance to see him live, just go and see. It will be like nothing you have ever seen. Go and listen with an open mind and enjoy every moment of it. It really is something special.
After the show I then had to travel back home through a small Belgian snowstorm. But I got home safely with some great memories. I'm looking forward to the next show of his that I can attend...

Message to all haters of musicvideos on youtube...

All us faggots truly appreciate your opinion on this type of music. We were waiting so long for your approval on what types of music to listen to, and now that we've heard what you have to say, we will no longer listen to this band, for we base our musical opinions ENTIRELY upon what you have to say about it. We're so much better off having heard your opinion about this music. Now we can sleep in peace knowing we don't listen to the things you don't like. SERIOUSLY. thank you again.

Monochrome

In this present darkness,
I'm monochrome without you.
My sky's only filled with
a sole black rainbow.
Each bow darker than the next
in a deep blue sky.
Yet it reminds me of the colors,
the colors that you seemed to shine.
The mere thought makes me
long for a moment of reconciliation.
If you were only here to console me.
To color my rainbow and
release me from my grey self.

Dedicated to Evelien De Smet

Black sunday

Mijn voorspelling bleek waarheid.
Het was inderdaad een zware dag vandaag. Vanmorgen nog vrij goed kunnen uitslapen hoewel ik niet het gevoel had dat ik superfit of echt wakker was gedurende de volgende 2 uur daarop.
Eerst wat zaken gaan halen voor het middageten, gevolgd door het middageten zelf.
En erna ben ik dan direct doorgereden om naar de wedstrijd van onze dames B te gaan kijken. Ik was al iets laat omdat ik eerst nog moest eten. Maar ze stonden al mooi voor toen ik aan de sporthal toe kwam. Eens aldaar goeiedag gewenst aan de mensen die ik kende en heb ik dan naar de wedstrijd gekeken van de dames. Ondanks een dipje speelden ze nog vlot de tegenstander naar huis. De sfeer in de sporthal was zowieso al zwaar beladen. Maar op dat moment voelde je het echt op je neerdrukken. Net voor het einde van de match stond iedereen recht te applaudiseren en met tranen in de ogen. Dit resultaat was er eentje voor Evelien en ook wel voor haar vader Gomar die op de eerste rij in het publiek zat. De hele tijd had er een grote teddybeer op de bank gezeten van de dames met Evelien haar truitje aan en een foto van haar op z'n schoot. De hele ploeg kwam samen in het midden, waar nog eens een minuut stilte werd gehouden ter ere van haar. En daarna gingen ze met die kader naar Gomar om als groep het lijden te dragen. Zowat iedereen kon het niet laten om een traan weg te pinken. Veel applaus ter steun van de mensen die samen de pijn van verlies moeten dragen. En dat doet natuurlijk wel deugd, maar lang nadat het applaus is weggeëbd is die pijn er nog wel.
Daarna was het dan aan ons om te spelen. En uiteraard was er veel minder volk dat bleef keken maar ergens gaf het niet want dit ging geen schitterende match worden voor ons. Direct in het begin op achterstand gekomen en nooit meer bijgekomen. En eerlijk gezegd had ik er ook geen zin in. En mijn lichaam bleek dat nog eens extra te onderstrepen. Ik voelde mij te sloom. Mijn pijnlijke knie van vorige week viel nog wel mee maar m'n fysiek liet mij in de steek.
Iets verder in de wedstrijd kreeg ik dan nog eens een elleboog in mijn gezicht waardoor ik met bloedende lippen naar de bank mocht verhuizen. En kreeg ik daar dan nog een fout voor ook... Ik was van de scheidsrechters echt niet te spreken. Mijn goesting zakte nog verder onder het nulpunt zoals ze maar tegen ons bleven fluiten. En in de 2de helft werd het alleen maar erger. Op een bepaald ogenblik kreeg ik de gevreesde "kiekebil" recht boven mijn knie die mij al de hele week zoveel parten heeft gespeeld. En na enkele minuten kon ik het niet meer hebben en kreeg ik vervanging.
Ik was zo diep gefrustreerd, teleurgesteld in mezelf, kwaad en had ergens vanbinnen zoveel opgekropte pijn.
En ik brak gewoon op die moment, ik kon het niet meer aan...
Ik zat neer op de bank en begon gewoon te huilen en diep te snikken in m'n shirt. En kon niet stoppen. Het was mij echt gewoon teveel op die moment. Alles tesamen van de afgelopen weken, maanden, jaren moest eruit.
En dus bleef ik de rest van de wedstrijd gewoon op de bank zitten. En kreeg ik met veel begrip van iedereen steun, schouderklopjes en zo. En ik waardeer het echt allemaal van eenieder van hem. Maar ik moest even alles eruit gooien. En niemand anders kon mij daarbij helpen.
Na de match mankte ik dan naar de kleedkamer waar ik onder de douche wat verder kon uithuilen zonder dat ik er veel mensen mee stoorde. Het was niet meteen mijn beste dag van de afgelopen maanden.
Ik heb de afgelopen dagen verschillende reacties, telefoons en mensen gehad die mij aanspraken over alles wat ik hier al heb neergeschreven deze week. En ik wil dan ook langs deze weg iedereen bedanken die gewoon al de moeite heeft genomen om dit te lezen. Het is meestal een hele boterham. En het is zeker niet de meest aangename lectuur om lezen. Maar dit is een manier voor mij om er mee om te gaan. Verwerken door het allemaal van mij af te schrijven. En dat heb ik de laatste tijd te weinig gedaan.
Dank u om met mij mee te leven.
Als de tijd er ooit is zal ik hetzelfde doen voor jullie...

Sadness feels better when shared...

Vanmiddag was het dan zo ver...
Na de bewogen week die woensdag begon met dat onverwachte nieuws was het tijd voor een weekend van "afscheid". Jeff en ik gingen rond 11u naar het funerarium van D'hondt om daar de laatste groet te brengen of hoe je het ook wil noemen.
Ik had mij voorgenomen van mijn kostuum aan te doen. Op die manier kon ik zo plechtig mogelijk mijn sympathie tonen. Dus deed ik mijn meest zwarte kostuum aan, iets wat ik anders altijd wel breek met een anders-gekleurde das...
We kwamen daar 11u stipt toe en Gomar was nog bezig met allerlei zaken te regelen met de mensen van het funerarium. Dus besloten we om hem iets later te begroeten en eerst even te gaan zien naar ons Evelien.
We werden tot daar begeleidt en werden dan in een kamer achtergelaten die als het ware als een verlichte tombe. Zo van het soort dat je in de middeleeuwen had. Ze lag er met gevouwen handen met enkele typerende objecten rond haar en een de foto van op de persvoorstelling boven haar. Een scheidsrechtertruitje lag naast haar eigen truitje aan het voeteinde. Er was niets natuurlijk aan het beeld dat je krijgt voorgeschoteld op zo'n gelegenheden.
Jeff zei het vlakaf:"This ain't right". Zowel het beeld als het feit dat zij daar lag na slechts 21 jonge jaren. Een week eerder vol levenslust en nu zo doods. Het klopte inderdaad helemaal niet.
Verder konden we gewoon geen woord uiten. We stonden daar maar te kijken gedurende enkele minuten. En wat valt er ook te zeggen op zo'n moment? Er is niets dat je kunt veranderen aan wat is gebeurd. Je probeert gewoon ergens vanbinnen afscheid te nemen van haar wereldse voorkomen. Ook al weet je dat je dat totaal niet wilt.
Jeff had het even moeilijk als ik. En hij maakte als eerste aanstalten om naar buiten te gaan. En ik volgde hem direct. Het had geen zin om daar te blijven staan kijken. Dit was alleszins niet de manier waarop ik mij haar wou herinneren. Want zoals ze daar lag was ze het totale tegendeel van wat ze in werkelijk altijd geweest was.
Eens uit die kamer hadden we even tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en ons te herpakken. Het was een enorm confronterend gebeuren. En ik had het al eens meegemaakt met mijn grootvader vorig jaar. Maar van hem kon ik het gemakkelijker aanvaarden. En toch heeft die vorige ervaring mij geholpen om mij vandaag sterk te houden. Het is niet dat ik daarom minder verdriet heb en dat ik haar minder graag heb gezien. Maar het maakt het wel iets gemakkelijker om er mee om te gaan.
Haar vader kwam dan goeiedag zeggen en dan kon ik eindelijk mijn medeleven met hem uitdrukking geven. Een handdruk met de andere hand nog eens boven de zijne wordt altijd door iedereen geapprecïeerd. Het is een teken van oprechtheid en medeleven. En ik vond dat hij zich enorm sterk hield. Hij had wel een moeilijk moment, maar wie kan hem dat nu kwalijk nemen?
Ik vind het echt spijtig dat ik niet op de dienst zal kunnen aanwezig zijn met iedereen die ze gekend heeft. Werk verhinderd mij (tenzij ik er nog een mouw kan aanpassen) om samen afscheid te nemen van haar.
Daarom ook dat ik vandaag gegaan ben. Hoewel ik dit helemaal niet graag doe, want het vertekent toch altijd het beeld dat je van iemand hebt.
Uiteindelijk tekenden we dan allebei het register dat er lag. Jeff zei dat ik eerst mocht gaan. En voor 1 keer in mijn leven wist ik niet meteen wat schrijven. Ik, die altijd inspiratie heb en op alles iets weet te zeggen.
Ik stond daar gewoonweg zonder woorden en moest al even denken voor ik iets toepasselijk wist neer te schrijven.
Uiteindelijk kwam het neer op het volgende: "'k ga u enorm missen, sinds woensdag maakt een eeuwig verdriet deel uit van mijn bestaan."
En ook dat is nog veel te weinig. Want ik weet zeker dat ik het beter zal kunnen verwoorden eens ik alles heb laten bezinken. En als die tijd zover is zal ik dat dan ook zeker doen. Maar nu nog niet...
Daarna gingen we terug naar onze wagens. We vroegen elkaar of het wel zou gaan, en gaven elkaar nog een troostende knuffel. Sadness feels better when shared...
Morgen volgt er nog een dag waar we als club dan allemaal terugdenken aan wat ze voor ons heeft mogen betekenen. Voor iedere match een minuut stilte en iedereen speelt dan met een zwart rouwbandje.
Ook al zou ik beter niet spelen doordat ik last heb van mijn knie. Toch zal ik meedoen gewoon al om mijn eer te betonen. In your honor I will live my life to the best that I can.
Het belooft een zware dag te worden...

Dood & leven

Twee dagen later...
Het ongeloof en de verbazing hebben plaats gemaakt voor droefheid en aanvaarding.
Uiteindelijk hoort de dood nu eenmaal bij het leven. En in sommige gevallen komt het helemaal ongelegen en veel te vroeg. Maar dat denken we natuurlijk bij iedereen van wie we ze graag hebben als ze komen te sterven. Het is altijd veel te vroeg, of het nu grootouders of vrienden zijn. We willen ze altijd nog wat langer bij ons hebben, en het liefst van al hen nooit zien sterven.
En dit geval is natuurlijk niet anders. Evelien heeft zo'n grote impact gehad op het leven van velen. Dat valt ook na te lezen op haar facebook dat nu zowat een rouwregister is geworden op die twee dagen dat ze niet meer in ons leven is.
De dood als deel van het leven.
Maar wat doe je dan als dat leven eigenlijk nog echt moest beginnen? Hoe kan de dood dan er deel van uitmaken? En hoe moet alle familie en vrienden dat verwerken?
Dag na dag zullen we moeten doorgaan. Het heeft geen zin om dit alles te willen ontlopen en te vergeten. Want dan zal je uiteindelijk haar ook vergeten.
En dat is natuurlijk wel het laatste wat we willen, dat zou wel het ergste zijn dat we Evelien zouden kunnen aandoen.
Ik heb gisteren gezien dat de begrafenis volgende week woensdag om 14u plaats vindt. Ik moet die dag jammer genoeg gaan werken en verlof kan ik niet krijgen. En ik heb het er moeilijk mee dat ik dan geen afscheid van haar zal kunnen nemen.
Gelukkig is er wel de mogelijkheid om haar een laatste groet te brengen en ik zal waarschijnlijk morgenochtend rond 11u samen met Jeff mijn respect gaan betuigen.
Het is dan ook het minste dat we kunnen doen na al die jaren dat we haar gekend hebben.
De pijn zal uiteindelijk wel slijten en de herinneringen zal ik altijd bij mij houden.
En net als iedereen die mij ooit nauw aan het hart lag zal ik de gedachte aan haar levende houden tot ik er zelf het loodje bij neerleg...

Hear my prayer for her...

Een halve dag verder en ik zie nu het totaalbeeld...
Blijkt nu uiteindelijk dat Evelien aan een longembolie is bezweken deze morgen.
Ze werd nog naar het ziekenhuis gevoerd maar het heeft niet mogen baten. Rond 20 na 6 werd ze in het ziekenhuis uitgeschreven.
De reacties van alle mensen die haar kenden is veelal een van onbegrip en verdriet.
En hoe kan het ook anders als iemand na slechts 21 jaar het leven moet laten. Niemand zou zo snel mogen heen gaan. Het leven moet nog beginnen, en zij heeft daar nooit de kans toe gehad.
Ik heb het al herhaalde malen heel moeilijk gehad vandaag. Ik vind nergens afleiding en steeds moet ik terugdenken aan de dingen die we samen hebben gedaan. De vele momenten die we mochten onnozel doen en waar ze mij graag plaagde of een ferme klop tegen m'n bovenarm gaf. Maar het kon mij niet deren want ik wist van wie het kwam.
Ik probeerde dan deze avond m'n zinnen te verzetten door naar onze training te gaan zien maar ook dacht mocht niet baten. Ik werd gewoon constant aan haar herinnerd terwijl ik op de bank zat te kijken en ik kon het dan ook niet laten om m'n tranen te laten.
Achteraf besloot ik van met m'n fiets richting "De knuup" te gaan om wat verstrooïing te vinden bij onze Jochen die ik al een hele tijd niet had gezien.
Maar ook daar was het hoofdonderwerp ons Evelientje. Iedereen is ervan aangedaan. En hoewel enkele glazen rum-cola en andere onderwerpen mij halvelings wisten af te leiden, toch reed ik naar huis met haar glimlach en doening in mijn gedachten.
Om van dat lege gevoel vanbinnen nog maar te zwijgen...
En ik kon niet anders dan bedenken: als ik hier al zoveel moeite mee heb, hoe zou het dan zijn mocht ik Fie of nog iemand anders die nog dichter bij mij staat verliezen?
Dat kon mij enigzins nog wat troost schenken, hoewel het van korte duur was. Want het feit, is dat Smetje nu echt gewoon voor altijd weg is. En gelukkig heb ik nog Fie en al mijn andere goede vrienden. Want dit alleen doorstaan zou verdomd heel hard zijn...
Ik leef volledig mee met iedereen die haar gekend heeft en in het bijzonder haar vader die het nu ongetwijfeld het hardst te verduren heeft. Hij is nu eenmaal het enige kwijtgeraakt wat hij had in dit leven. Ik wens hem alle sterkte van de wereld.
Rest In Peace Evelien De Smet...

As daylight dies...

Ik weet eigenlijk niet goed meer hoe ik hieraan begin...
Vanmiddag sta ik op met het gedacht dat het wederom een gewone dag wordt.
En zoals gewoonlijk overloop ik even m'n news feed op facebook. Even kijken wat er in de digitale wereld leeft. Meestal valt er niet veel noemenswaardig te zien.
En toch was er een berichtje dat opviel.
Dus ik keek even verder en vol ongeloof klikte ik door naar het profiel in kwestie.
En zoals ik de reacties had nagelezen bleef het ongeloof maar toenemen. Om nog maar te zwijgen over de vragen waarmee ik achterbleef.

Evelien De Smet is er niet meer...
Wat er precies is gebeurd weet ik momenteel nog niet. Was het een ongeluk of zelfmoord, ik wacht nog op bericht van eender wie die het mij kan bevestigen. Maar in wezen verandert dat niets aan het feit dat ze er niet meer is.
Zondag ging ze nog mee naar onze match. Zaten we nog in de wagen op weg naar daar te zeveren en te doen.
En nu, 3 dagen later krijg ik dan te horen dat ze dood is.
What the fuck!?
'k vond haar dan nog wel de leukste van onze damesploeg (no offense aan de andere), en 'k kende haar al van toen ik nog bij Fireballs speelde enkele jaren geleden.
'k kon der altijd wel mee klappen of onnozel doen.
En nu is ze er niet meer...
Dit wordt een harde noot om kraken. En eigenlijk wil ik hier nu niet mee omgaan.
En hoe kan ik dat ook? Ze zou eens moeten weten hoeveel ik haar wel niet zal missen.
En dat is dan ook wel de fout dat velen van ons zullen hebben gemaakt.
Haar nooit echt getoond hebben hoeveel we ze daadwerkelijk wel ten gronde appreciëren.
Hoe graag we ze we wel echt hadden.
En dan als het te laat is, dan pas worden we wakker...
Het spijt mij dat ik haar dat veel te weinig heb gezegd. Ik zag haar misschien veel liever dan ik had willen toegeven.
Nog iemand die is heengegaan waarvoor ik mijn ster heb laten tatoeëren...
Ik zal u nooit vergeten.
Rust in vrede...

*The sky is falling down, but the stars suit you well*

Can you even fathom how much I think of you?

Flow playlistje...

Flow by SIC-7

Hatebreed

What I have in my heart, I'll take to my grave...

Vooruitgang...

Het ziet ernaar uit dat alles met wat meer vaart zijn gang gaat dan de voorbije 3 maanden...
Nu het basketbalseizoen volledig gedaan is heb ik meer tijd over om werk te verrichten bij mijn verbouwingen en die tijd is meer dan welkom.
De elektriciteitswerken zijn tot nu toe het meest blijven aanslepen vanwege het feit dat we zoveel mogelijk proberen alles zelf te doen en dat is niet evident met 2 fulltime werkende mensen die tevens ook nog een sociaal leven hebben.
Anderzijds was het ook wachten op enkele aannemers die niet altijd even op tijd waren met hun afspraken en daardoor mij achteruit schoven (omdat ik zogezegd "kan wachten" tov de grotere klanten).
Maar het ziet ernaar uit dat er licht brandt op het einde van de tunnel.
De elektriciteit is zijn laatste fase ingegaan, de overbodige muur is volledig verwijdert, het overbodige deurgat is gedicht en we zijn reeds bezig met de goten van de elektriciteitskabels dicht te metsen.
Wat er nu nog te doen staat? Enkel glas in de ramen moet nog worden vervangen, zolder moet nog geisoleerd worden, de plakker moet hier en daar wat komen bijwerken, enkele veluxramen installeren op de zolderverdieping, nieuwe valse plafond leggen beneden, overal laminaat installeren. Dan moet de keuken nog geinstalleerd worden en een hele inboedel gekocht en verhuisd worden.
Misschien is dit wel nog iets meer werk dan ik ervan denk. Maar we zullen er wel geraken :)