Pale sun
One star filled night a long time ago.
When old friends still lived.
And what the future held, we didn't know.
Surrounded by people we knew in a place
which now no longer exists.
We had the times of our lives.
Young and still unbound by love and work.
Back then we had nothing but certainties.
We'd never walk alone,
come together every week.
And the sun would always come up the next day.
Now that sun looks pale and worn out.
Time's passed on and certainties long gone.
The hardest part in all of this
is the fact that only I remain.
And I face this every day
while I still speak your name.
I lost a brother in you my friend,
may I see you again in the end.
In this present darkness,
I'm monochrome without you.
My sky's only filled with
a sole black rainbow.
Each bow darker than the next
in a deep blue sky.
Yet it reminds me of the colors,
the colors that you seemed to shine.
The mere thought makes me
long for a moment of reconciliation.
If you were only here to console me.
To color my rainbow and
release me from my grey self.
Dedicated to Evelien De Smet
Ik heb vannacht niet zo bijster goed geslapen...
Ok, da's nu niet meteen wereldschokkend nieuws. Daar ben ik mij wel
degelijk van bewust. Maar de bijhorende droom was anderzijds wel nog
vrij interessant.
Hetgeen dat ik mij nog kan herrinneren was dat ik thuis in de
leefruimte was met ons moeder.
Op een gegeven moment leek alles zich te vertragen en hoorde ik van
buiten een geluid dat vrij snel luider werd.
Ik sprong op en liep naar de keuken waar ik door het raam naar buiten
keek. Met stomheid geslagen zag ik een passagiersvliegtuig vrij stijl
en met een behoorlijke snelheid neerdalen. "Die maakt een
noodlanding." was het eerste wat door mijn hoofd ging. Zo snel als ik
kon liep ik terug naar de leefruimte waar ik het traject van het
vliegtuig verder probeerde te volgen. Hij stort neer zei ik tegen ons
ma die mij met ongeloof aankeek. Net op dat moment leek het even alsof
het vliegtuig op een of andere manier zich opnieuw wist op te trekken.
Hoewel ik eigenlijk ergens wist dat het niet meer mogelijk was. En
toen zag ik tot mijn ontsteltenis dat er links van dat andere
vliegtuig 2 andere jets schuin in elkaars traject kwamen aangevlogen.
In de verte zag ik nog een hele hoop vliegtuigen die allemaal bleken
neer te storten in allerlei toestanden.
Het leek alsof de wereld aan het vergaan was.
De twee vliegtuigen crashten tegen elkaar en daarbij werd de
linkervleugel van het ene toestel volledig afgescheurd. Beide
vliegtuigen torpedeerden zich richting begane grond en de afgescheurde
vleugel volgde een traject richting ons huis. Ik liep terug naar de
keuken in overtuiging dat de brokstukken ons voorbij zouden vliegen.
Ik hoorde de neerstortende vliegtuigen en langs rechts zag ik een band
net over het dak bij de buren vallen gevolgd door een doffe klap. Een
halve seconde later viel er een brokstuk recht op mijn wagen.
En toen schrok ik wakker...
Ik was half verward doordat de droom zo reëel leek in mijn half-
bewuste toestand. Het beeld van die twee botsende vliegtuigen bleef
nog een halve dag doorzinderen in mijn gedachten.
Wat kon deze droom eigenlijk betekenen? Wat voor onderbewuste
boodschap zat erin verborgen?
Na enige zelfreflectie kwam ik tot de volgende conclusie:
Het feit dat ik mij thuis in mijn bekende situatie bevond in die droom
is waarschijnlijk het equivalent van mijn leefwereld zoals ik die nu
ken. Dat omvat dan: werk, vrienden, activiteiten, en dergelijke meer.
En de gebeurtenissen in mijn droom (de neerstortende vliegtuigen)
symboliseert dan mijn angst voor een plotse drastische verandering of
verlies in mijn leefwereld.
Lijkt toch logisch, niet?
Wat ik tot voor die droom evenwel nog niet besefte is dat ik dus
blijkbaar gevoeliger ben om iemand of iets kwijt te geraken dan ik zou
denken.
En daar zal inderdaad wel enige waarheid in zitten...
Dat een mens al zoiets moet dromen om tot inzichten te komen... :S