Weerzien misschien

Zullen we een van de dagen nog eens

Het hoeft niet lang te duren

Het hoeft niet buitenbeens

Het mag zelfs met de buren

Zeg maar wanneer het jou eens past

Want ik wil je graag weerzien

Dan halen we ouwe koeien uit de kast

En maken we het weer helemaal als voordien

Geef een seintje

Laat je bekoren

Het duurde toch al veel te lang

Veel te veel tijd ging al verloren

Pak de telefoon

Wees maar niet bang

Ik zal blij zijn je nog eens te horen

En teken intussen hartjes op behang

Busy days

Veel te weinig tijd en toegang tot internet, dus verwacht meer over m'n trip in parijs de komende dagen als'k terug thuis ben!
En de vele foto's uiteraard ook ;)

Preparaties

Vwela, zowat alles wat ik nodig heb voor de komende 5 dagen zijn reeds ingepakt.
Ik heb het bewust simpel en weinig gehouden omdat ik van mening ben dat ik op die 5 dagen wel zoveel niet zal nodig hebben.
En als ik dan toch iets tekort zou hebben heb ik nog altijd mijn goede vriend Mr. Visa =)
Dus 't zal wel niet aan mankeren hé... Plus 't is al niet de eerste keer dat ik naar parijs mag trekken. 'K begin daar ondertussen toch al mooi m'n baan te kennen. En met m'n kaartje zal ik zeker wel weer naadloos van de ene plaats naar de andere geraken. Hopelijk dan geen incidentjes onder de baan voorhebben, maar 't zal wel vrij safe zijn.
Ik kijk er al naar uit om Myriam, Gildas en de kindjes terug te zien. Het is ondertussen ook al 4 jaar geleden dat ik nog eens tot bij hen ben geraakt. Moest het aan mij liggen zou'k zeker halfjaarlijks gaan. Maar helaas laat werk en leven dat niet altijd toe hé.
Anyways, hou de boel hier in de gaten en foto's krijgt ge wel te zien op facebook als'k terug ben!

Another world wonder...

Giant Ant Colony is a World Wonder - Watch more Animal Videos

Stainless

I'm a man that walks all alone
In this godforsaken world
Played this life too much as a game
Never turned it to reverse
Never got what I really wanted
or needed to do what's right
but what's true is me to myself
and my thoughts in the dead of the night

Look inside this heart
It's the rules of the game
And if this is what it takes
I'll take the pain...

Look inside my heart
It's a heart without shame
It's been put to the test and remains stainless

Stainless like steel

Bled for many sins
life's not always fair
Feel a part of me dying
I'm still going nowhere

Wat ik heb geleerd

Eigenschappen van m’n grootvader die’k altijd heb gewaardeerd en zelf ook probeer na te streven in m’n eigen leven zijn veelvuldig...
Vooreerst is er de eenvoud waarin hij zijn leven leidde. Hij was gelukkig met de eenvoudige dingen des levens. Hij hoefde niet allerlei materiele zaken hebben om blij te zijn. De mensen rondom hem en het plezier van het werk (iets wat wij zelf nog weinig mogen ervaren) waren dingen die hoewel banaal toch steeds een bron van geluk waren.
Mochten we allemaal zo ten opzichte van het leven staan zou het leven zelf een heel stuk mooier en aangenamer zijn.
Hij had tevens een gezond gevoel voor humor. Die kwam soms wel droog over maar het was toch iets wat ik kon apprecieren aan hem. Vele malen heeft hij mij tot een glimlach gedwongen met een snedige opmerking.
Verder was er ook nog de liefde voor zijn familie. Geen enkele keer ben ik langs geweest of ik had het gevoel dat ik altijd meer dan welkom was. Altijd waren ze blij om me te zien, al was het maar voor 5 minuten. En dat gold niet enkel voor mij maar ook voor elk ander. Elke keer dat ik hen weer verliet om naar huis te gaan bleven ze ons staan uitzwaaien door het raam tot we in de verte weg waren. Zelfs het weekend voor hij heen ging bleef hij zwaaien van uit zijn bed. Ik kon mij geen liefdevoller afscheid inbeelden dan dat...
Ik hoop gewoon dat ik ook zoveel van het leven zal kunnen genieten zoals hij dat deed. Zowel de kleine als de grote dingen ten volle kunnen beleven en er zo m’n lessen uit trekken.
In his honor I will live my life to the best that I can...

Farewell

How can you say goodbye if you got no strength left to even speak...

Rust In Vrede Opa

Het lijkt wal alsof er nu al meer dan een jaar meer mensen gaan dan komen in mijn leven...
Een zowat constante stroom van mensen verlaat gestaag het leven en stappen zo ook weg uit mijn leven en laten op die manier een onopvulbare leegte achter...
De ene persoon is natuurlijk al ietwat meer betekenend voor mij dan de ander maar allemaal hebben ze deel uitgemaakt van dit leven van mij.
Het valt mij dan ook zwaar om vandaag afscheid te moeten nemen van 1 van mijn constanten die al m’n gehele leven aanwezig was; met name m’n grootvader.
Van kinds af heb ik altijd al geluk gehad met grootouders. Ik kon niet meer met m’n gat in de boter gevallen zijn op dat vlak. Aan weerszijden waren het schatten van mensen
die onvoorwaardelijk van al hun kleinkinderen hielden.
M’n grootvader was bakker en had samen met vrouw en kinderen een bakkerij in Dikkelvenne waar ik altijd graag ben geweest. De geur van vers brood en gebak waren onlosmakelijk verbonden
met een bezoekje aan oma en opa. Het leuke aan die bezoeken was dan ook het feit dat de hele familie tesamen was hetgeen voor een unieke sfeer zorgde.
M’n opa was dan de gezette olijke werkmens die naast de bakkerij ook wel wat werk had in hun vrij grote groententuin en de koeien en kippen die daar ook nog rondliepen.
En zo zal ik hem mij ook herrinneren. Altijd krachtig van stem en gestalte die genoot van z’n simpele bestaan zonder al te veel tierlantijntjes.
Maar de laatste jaren ging het langzaam aan achteruit met zijn gezondheid. Wat kwaaltjes van ouderdom tot problemen met zijn prostaat.
Vorig jaar dan kwam het op een punt dat het hem allemaal wat teveel werd. Hij liet het hoofd meer hangen en het leek alsof de hoop en kracht om te leven
hem verlaten hadden...
Hij werd samen met m’n grootmoeder opgenomen in het hospitaal toen zij voor haar borstkanker moest geopereerd worden. Hij was enorm vermagerd
en leek slechts een schaduw van de forse man die hij ooit was geweest. Het grootste deel van de tijd lag hij gewoon stil en had hulp nodig om van z’n stoel naar
z’n bed te geraken en omgekeerd. Het was schrijnend om te zien hoe hij er zo op achteruit ging. Die wil om te leven leek niet meer te bespeuren en hij had
zelfs moeite om nog te spreken met die stem van hem die ons altijd al vertrouwd was geweest. Hij vermagerde zo fel dat hij op den duur quasi niet meer te herkennen was...
Toen ons grootmoeder werd ontslagen uit het ziekenhuis was het de vraag of hij thuis zou mogen blijven of in een rusthuis zou terecht komen. Zowel hij als ons oma waren
tegen het idee om hem in een rusthuis te steken. Hetgeen uiteraard ergens logisch is, ze wouden niet gescheiden worden en hij hield er zo van om thuis te zitten.
Het kwam zelfs zo ver dat hij wou bewijzen dat hij zou beteren. Begon weer rond te lopen om zo z’n woorden te ondersteunen.
Maar eenmaal terug thuis verviel hij terug in een neerwaartse spiraal van veel stilzitten en liggen. Hij werd getroffen door een verkoudheid maar spartelde zich erdoor.
Al die tijd kwam de thuisverpleging langs om hem te verzorgen om zo het leven van iedereen daar wat dragelijker te maken zodat zij zich konden toeleggen op de bakkerij.
Zo ging het enige tijd door en bleef hij daar liggen in de woonkamer met een sporadisch bezoek om z’n routine te doorbreken.
Ik was op kerstavond nog eens gepasseerd met ons moeder om wat eten te brengen voor iedereen daar (ons moeder kookte mee voor hen) en hij zag er toen niet meteen helemaal
zo goed uit. Het was enorm confronterend om de man naar wie ik toen ik klein was zo opkeek in zo’n toestand te zien.
Ik dacht: “Staat dat ons allemaal te wachten?”. En om dan nog eens m’n oma voor hem te zien zorgen, het was zowel hartverwarmend als hartverscheurend om zien.
Ze deed zoveel voor hem en het hielp niets aan zijn toestand. Echt een schrijnend beeld... Maar die liefde die daarvan uitstraalde kon niet anders dan dat je er onbeschrijfelijk veel ontzag voor had.
Het duurde even eer m’n broer en ik bij hen nog konden langs gaan om ons nieuwjaar te wensen. Het was het vorige zaterdag. We kwamen daar toe en opa leek er wel vrij goed uit te zien.
Alleszins toch beter dan op kerstavond. Hij kon evenwel niet echt meer spreken en behielp zich zo goed mogelijk met gebaren om duidelijk te maken wat hij nodig had.
Eigenlijk waren we niet echt van plan om daar heel lang te blijven maar ik kon niet echt weg gaan. M’n geweten zei van daar toch zo lang mogelijk de tijd te rekken.
Zoveel zag ik ze eigenlijk niet op een jaar en dus wou ik het deze keer op die manier enigzins goed maken. Er werd misschien niet enorm veel gezegd maar je kon wel merken dat ze allebei
dankbaar waren dat we er waren.
Toen we dan uiteindelijk toch voort moesten namen we ons afscheid.
Ik zei hem nog dat hij maar snel weer beter moest worden, weer net als vroeger terwijl ik zijn hand in mijn beide handen nam. Hij had niet eens de kracht om iets terug te zeggen maar zijn ogen zegden zoveel.
Toen we uiteindelijk door de deur van de woonkamer doorgingen keek ik nog achterom. Z’n bed stond met zijn hoofdeinde naar de deur toe gericht en dus kon ik zijn gezicht niet meer zien.
Maar hij zwaaide...
Hij zwaaide zoals hij vroeger altijd deed toen we in de auto naar huis reden en hij aan het raam stond met oma.
Hij zwaaide vanuit zijn bed alsof hij al wist dat het de laatste keer was.
Dat was zijn afscheid van ons, zonder woorden met een eenvoudig gebaar.
Een beeld dat voor eeuwig in mijn geest gegrifd staat, dat fragiele afscheid.
En het doet enorm pijn om daaraan terug te denken.
De eenvoud en kracht van dat vaarwel van iemand die ik m’n gehele leven gekend heb.
En dan enkele dagen erna ging het heel plots, heel snel...
Alsof hij zijn vrede met zijn leven had gemaakt. Van iedereen afscheid had kunnen nemen en zo gerust zijn leven kon laten.
Het lijkt mij alsof hij op Kilian en mij wachtte om te kunnen gaan. De manier waarop hij ons nog vastpakte.
En dat zwaaien waarmee hij niet stopte tot hij er zeker van was tot we weg waren...
Voor iedereen komt er een tijd om te gaan.
Niemand is daarop een uitzondering...
Maar je hebt zo van die mensen waarvan je stiekem hoopt dat ze er toch voor altijd zullen zijn.
En hij was daar zeker 1 van...
Rust in vrede opa.
Ik zal je enorm missen...

André Van Caluwé (21-1-’09)

Happy...

Void

Nothing to live for
Nothing to fight for
An emptiness fills my dreams

Just promise me...
Promise me to hold my hand

The City Ignites

By 36 Crazyfists

Black Mesa

Waarschijnlijk 1 van de zotste dingen da'k tot nu toe heb gezien...
Rekening houdend met het originele spel uiteraard.
Must play voor alle shooterfans!

Regrets

What if I was a bit more mature in the past?
What if I just tried a bit harder to continue my studies in an appropriate way?
What if I cared a bit less about what people think of me?
What if I just felt a bit less depressed?
What if I hadn't lost the people who left me?
What if I wasn't happy with the person I've become?
What if I wasn't alone for some longer periods?
What if I didn't find my current job?
What if I used my full potential in the past?


What if I finally realized that I've got more regrets then I thought...

Gesneuveld

Waarom is alles niet meer precies als altijd?
Witte wolken, een zwerk dat naar blauw helt,
lucht en water en bos stonden stil in de tijd -
Alleen hij kwam niet terug van het slagveld.

We verschilden van mening en dronken ons zat,
net ontgroeid aan de leeftijd der onschuld.
Missen doe ik hem eigenlijk nu pas nadat
hij niet terug is gekeerd van het slagveld.

Als hij zweet zat hij fout, hij zong niet in de maat
en hij praatte als anderen zwegen,
hij verstoorde mijn slaap, 's morgens vroeg, 's avonds laat.
Maar hij is op het slagveld gebleven.

Voor het eerst in je leven ontviel je een vriend,
het doet pijn als je dat ineens vaststelt.
Of er zomaar een kaars werd gedoofd door de wind,
toen jij bleef waar je was - op het slagveld.

Nu de lente vandaag plots de bodem uitschiet,
roep ik wat er spontaan in mij opwelt:
"Rook een saffie van mij." Maar hij antwoordt me niet,
want hij keerde niet terug van het slagveld.

Onze doden behoeden ons in het geweld,
de gesneuvelden zijn onze posten.
En de hemel weerspiegelt in water en veld
en in blauwtinten kleuren de bossen.

Er was een tijd, er was ruimte voor ons allebei,
aan ons beiden voltrok zich het leven.
Nu ik niets meer kan delen, is 't net of niet hij
maar ikzelf in de strijd ben gebleven.


(Uit 'spiegel van de Russische poëzie')

Belsunce Breakdown

*Belsunce Breakdown By Bouga*
Waar is den tijd ^^

A Dying Ember

These darkened days and restless nights
Are passing by
Passing by like never ending years

What is left for me to keep me bearing...up against this pain
Buried deep inside
Inside my soul

And all that's left are memories
These pictures of unworried days

But no one's there to save my legacy
It will just perish, fade with me
fade with me

No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
A dying ember

There is my god to carry me,
But in this world, I needed you

No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
And my bright eyes still realize your apathy
My heart beats strong, it still beats strong

There is my god to carry me
But in this world, I needed you

What is left for me to keep me bearing up against this pain
There is no god to ease this pain

No one awaits me
nothing diverts me
This withered body is no empty shell
And my bright eyes still realize your apathy
My heart beats strong, it still beats strong

Nothing to live for
Nothing to fight for
And emptiness fills my days

All my hope,
A dying ember
Nothing to live for
Nothing to fight for
And emptiness fills my days

Just promise me
promise me
to hold my hand

*A dying ember By Heaven Shall Burn*

Toekomstige activiteiten...

Vandaag een stortvloed van interessante tentoonstellingen en activiteiten gezien die ik wel zal bezoeken/beleven in de loop van de komende weken.

• Tentoonstelling: "Het Terracotta Leger van Xi'an"
  
  

• Tentoonstelling : "Körperwelten"
  
  
  

• Actief: "Bleau"
  
  
  
  

Picture of the day

When I look back 7 years...

The question they keep asking me.
How can one so young be so bitter and angry...
Well the answer is plain to see
Just look around at this world that we're living in...

Leave out all the rest

I dreamed I was missing, you were so scared
But no one would listen, 'cause no one else cared
After my dreaming, I woke with this fear
What am I leaving when I'm done here?

So if you're asking me, I want you to know

When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest

Leave out all the rest, don't be afraid
I've taken my beating, I've shared what I made
I'm strong on the surface, not all the way through
I've never been perfect, but neither have you

So if you're asking me, I want you to know

When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest

Forgetting all the hurt inside you've learned to hide so well
Pretending someone else can come and save me from myself
I can't be who you are

When my time comes, forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
Don't resent me, and when you're feeling empty
Keep me in your memory, leave out all the rest
Leave out all the rest

Forgetting all the hurt inside you've learned to hide so well
Pretending someone else can come and save me from myself
I can't be who you are

I can't be who you are

Reminiscing about Vos

De laatste tijd gebeurt het wel eens dat Herbrand in m'n dromen opduikt.
Misschien omwille van het feit dat er bijna een jaar is over gegaan sinds die zwarte zondag.
Ik mis hem wel en toch is het iedere keer weer een shock om te beseffen dat hij er niet meer is...
Soms is het toch niet genoeg om hem in gedachten bij mij te houden ook al is dat het enige dat er nog overblijft.
Tijd zal de pijn wellicht verzachten, maar echt weg zal die nooit zijn...

Dream Team ready for Beijing 2008

Presto!

It's our struggles that define us

I'll take the bad as long as I remember the good...

Liar

Liar By The Rollins Band

Screaming Into The Sky

I feel so powerless
I suffocate on emptiness
I'm praying to be awoken from this nightmare

So many things I'll never say.
So many wounds will never heal
Each breath is filled with overwhelming sorrow

In disbelief of how your life was stolen
In disbelief of what will never be
My only solace is knowing,
that somehow your soul is finally free

So I'm screaming into the sky
'cause it's my only way to say goodbye
And I'm still asking for an answer why,
Why I never got the chance to say goodbye

This is my only way to say to you
That I'm sorry for letting you slip away
I never thought I would lose you forever
So now I tell the world

So many emotions rush to the surface
but I keep asking myself why it had to end like this
Why did it have to end like this?

In your honor I will live my life to the best that I can
And in your memory I won't take this life for granted ever again

To say goodbye
To say goodbye
To say goodbye
To say goodbye...

"If you've ever dealt with the pain of losing someone you cared for before their time this song is for you.
Nothing can describe that feeling of loss and complete emptiness and everything that goes with it. All you can do is live your life 110% everyday. Sometimes we don't get a chance to say goodbye and you have to accept that and move on."

(by Kingdom Of Sorrow)

Himininn er að hrynja en stjörnurnar fara þér vel

"Do you still remember when we were little?
We were playing in the park,
And you asked me what happens when you die.
I said you forget everything. everything.
"Even you?" you asked.
Yes, even me.
You did not want to die. Never forget.
The remains of what we used to have were taken away with the softest squeeze.
How did I forget? How."

R.I.P. Kathy

Vorige week in het nieuws:

Twee doden na crash deltavlieger
WEVELGEM (BELGA, DS) - De piloot (27) en zijn vrouwelijke passagier (29) vonden de dood toen hun deltavlieger neerstortte.


Tragisch nieuws in elk geval maar de dag erna vernam ik dat die vrouwelijke passagier de vriendin bleek te zijn van File, een goede maat van me. Jammer genoeg had ik de afgelopen maanden niet erg veel meer van hem gehoord aangezien hij reeds enkele tijd bij haar in woonde. En blijkbaar ging het echt heel goed met hen samen.
Vorige week zondag dan waren ze allebei op het vliegveld van Moortsele en zag Kathy het wel zitten om eens mee te vliegen met een deltavlieger. Filip (die zelf ook vliegt, hoewel niet met deltavliegers) moedigde haar aan om het te doen. De piloot van de vlieger zou al meer dan 10 jaar ervaring hebben dus leek alles onder controle voor wat een routine vlucht zou moeten zijn.
File hielp haar nog in het pak en gespte haar vast in de deltavlieger.
Alles leek in orde bij het opstijgen maar na enkele minuten sloeg dan het noodlot toe. Op vrij grote hoogte klapten de vleugels toe en storte het tuig neer naar de grond...
Geen van de beide overleefden de crash en File heeft het allemaal zien gebeuren. Hij was er als eerste bij de plaats van het ongeluk.
Deze absurde gebeurtenis lijkt alsof uit een film geplukt te zijn. Maar dit is de harde realiteit. Een feit waar nu niemand nog omheen kan. Kathy is er niet meer en die klap is enorm zwaar, zowel voor de familie als voor File.
Geen enkele man kan dit meemaken en niet breken...

Gelukkig zijn er vele mensen die zo goed mogelijk proberen om hen op te vangen en proberen om troost te brengen. Vele moedige pogingen maar ik vrees dat het allemaal niet zo goed zal helpen voor File als men hoopt. Ik kan mij wel tot op een bepaald niveau inbeelden hoe kapot en verdooft dat hij zich moet voelen. Woorden kunnen nu niet de pijn wegnemen die hij voelt.
Op de myspace van Kathy heeft hij sinds de crash regelmatig zijn hart gelucht alsof hij nog tegen haar praat. In ieder stuk dat hij schrijft kun je gewoon merken dat zij voor hem die echte ware liefde was. Het is werkelijk hartverscheurend om zijn bevindingen en gedachten te lezen en ergens diep in u breekt er iets bij het beseffen hoe erg dit wel niet is.

Vanmorgen ben ik dan naar de begrafenis gegaan in Oostwinkel. De kerk zat afgeladen vol en zelfs buiten stond er nog genoeg volk om de kerk nog eens te kunnen vullen. Toen de familie toekwam liep File vanvoor hand in hand met haar ouders en de rest van de familie achter hen. Hij zag er volledig kapot uit bij dit laatste afscheid van de vrouw die voor hem alles in de wereld was.
Tijdens de dienst kreeg ik dan iets te horen dat ik wat ik nog niet wist en wat de gehele situatie enkel nog oneindig veel erger maakte. Ze hadden namelijk plannen gehad om dit jaar te trouwen...

Het lijkt inderdaad wel alsof File niet gelukkig mag zijn. Nu hij eindelijk eens iemand vond die voor hem bestemd was, met wie hij een relatie had die veel diepgaander was dan de relatie met zichzelf. Iemand die hem tot rust bracht en zijn gewoonten veranderde naar die van iemand die zich eindelijk settled. En nu alles eindelijk op rolletjes liep en quasi perfectie benaderde gooien ze deze gebeurtenis naar hem...
Alle plannen, alle mooie momenten, al het goede lijkt plots van de wereld geveegd te worden en gereduceerd tot slechts herinneringen. Hoe kun je zoiets te boven komen? Hoe kun je doorgaan met leven terwijl de enige persoon die je doodgraag ziet van je wordt ontnomen zodat je ze nooit meer kunt zien of aanraken.

Ik kan het gevoel dat hij heeft ongeveer vergelijken met wat ik vroeger al heb meegemaakt waar ik telkens achterbleef met m’n gevoelens en plannen op het einde van bepaalde belangrijke relaties in m’n leven. Met dat verschil dat ik wel nog de kans heb om met hen af te spreken en dingen te doen. Mocht ik hetzelfde van hem hebben meegemaakt zou ik waarschijnlijk eraan ten onder zijn gegaan.

Ik voel volledig met hem mee en hij heeft mijn steun hoewel File zelf de lange en zware weg uit de hel zal moeten afleggen.
Ik wens hem enorm veel sterkte toe. Opdat hij ooit het licht weer mag zien...
R.I.P. Kathy Madou (13-1-’08)

Ik zou zo graag bij je zijn,
je zien, je horen, je warmte voelen.
Maar dat kan nu niet meer.

Ik zou zo graag nog zoveel aan jou vertellen,
je zien lachen , knikken of afkeurend nee schudden.
Maar dat kan nu niet meer.

Ik mis je, dag en nacht.
De pijn is soms veel te hard.
Dan wil ik bij je zijn, altijd weer.

Daarom weet ik dat het verlies van jou,
die leegte, nooit wordt opgevuld.
Dat het nooit went, omdat ik weet
dat jij onvervangbaar bent.
Ik voel het, ik hoor het,
ik zie het in al die kleine dingen.
Dat wil ik je vertellen, elke dag opnieuw.

Maar als ik heel goed luister
dan zeg jij in mijn hart
wat jij ervan denkt, hoe jij het zou doen.
Als ik eerlijk mag zijn, dan weet ik
dat jij altijd bij mij bent, diep in mij...

Is dit nou later

We speelden ooit verstoppertje
In de pauze op het plein
We hadden grote dromen
Want we waren toen nog klein

De ene werd een voetballer
De ander werd een held
We geloofden in de toekomst
Want de meester had verteld

Jullie kunnen alles worden
Als je maar je huiswerk kent
Maar je moet geduldig wachten
Tot je later groter bent

Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je volwassen bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later

We spelen nog verstoppertje
Maar niet meer op het plein
En de meeste zijn geworden
Wat ze toen niet wilde zijn

We zijn allemaal volwassen
Wie niet weg is gezien
En ik zou die hele choas
Nu toch helder moeten zien

Maar ik zie geen hand voor ogen
En het donker maakt me bang
Mamma, mamma...
Mag het licht aan op de gang

Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je de waarheid kent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later

Dankzij dit nummer begrijp ik Herbrand z'n motivatie.
De woorden, teksten en nummers die hij had uitgekozen voor de dienst waarmee hij afscheid nam van ons deze namiddag toonden wat hij bedoelde.
Het was prachtig en intens.
Ik ben niet de persoon die snel breekt, maar Vos heeft mij deze namiddag verschillende keren tot tranen gedwongen...

Goodbye

Ik herrinner mij Herbrand nog van in de kleuterklas. Vage herrinneringen maar sinds dan is hij er eigenlijk altijd al geweest in mijn leven.
Doorheen de lagere school vormden we met onze klas een vaste kliek. Toen was het leven nog simpel en gemakkelijk.
Achter de lagere school verwaterde de banden tussen alle klasgenoten zo wat maar mijn band met Vos bleef immer overeind.
Was het omwille van het feit dat hij zo dichtbij woonde of zo? Ik heb altijd geloofd van niet, ik kwam altijd al goed overeen met hem.
Hij wist mij immer te boeien en geen enkel moment stak hij mij tegen. Zijn gevoel voor humor en kennis omtrent allerlei zaken waren een voorbeeld voor velen van ons.
Jammer genoeg lukte het niet altijd om even frequent af te spreken maar dat verbeterde door het jeugdhuis.
Ik herrinner mij nog late zomeravonden dat hij en ik buiten voor de deur stonden te praten over vanalles en nog wat. Hoe we nooit een blad voor de mond namen en
zegden wat we dachten. Het zijn die avonden die ik nooit zal vergeten net zoals ik Vos nooit zal vergeten...
Hoeveel keer heb ik wel niet met hem aan de toog gestaan in de barst en hoeveel keer zijn we dan niet tesamen terug huiswaarts getrokken via een omweg langs
de schelde opdat we meer tijd zouden hebben om te praten. Ik kon gewoon alles kwijt aan Herbrand en hij gaf altijd een mening die verschilde van vele
andere mensen met wie ik over dezelfde conversaties voerde. Een andere mening maar tevens een nuttig perspectief die mij leerde om alles wat te relativeren.
In alles wat hij deed bemerkte ik telkens hoe intelligent hij eigenlijk wel niet was en telkenmale vroeg ik mij weer af hoe het toch kwam dat hij niet
meer kon bereiken dan dat hij deed. Ik keek op dat vlak naar hem op hoewel ikzelf nooit echt iets zou bereiken.
Ik heb Herbrand nooit op een negatieve manier kunnen bekijken. Zeker niet op de manier zoals wij het goed met elkaar konden vinden.
Hij was ook altijd sterk, hij kon erover praten maar hij brak nooit in mijn bijzijn.

Zoveel goede herrinneringen die geen mens meer kan afnemen.

Ik kan nu nog altijd niet geloven dat ik hem moet missen voor de rest van m’n leven. Hij was er gedurende meer dan 21 jaar en nu plots blijft er
een leegte over die niet kan gevuldt worden. Niemand kan in zijn voetstappen volgen. Je vervangt niet zomaar een vriend die je quasi je hele leven kent.
En vergeten is iets dat niet in mijn woordenboek staat. Zeker niet als het op Herbrand aankomt.
In mijn ogen was en is hij nog steeds een echte vriend en ik zal mij hem altijd herrinneren zoals we jaren hebben opgetrokken.
Met een lach en een ernstige conversatie, zoals ik slechts met weinigen heb mogen delen.
Hij was als een broer.
En ik hield van hem op die manier.
‘K mis u Vos en we zien elkander weer...

Thoughts Of A Fallen Friend

Vandaag heb ik zowat het meest absurde en zwaarste bericht gekregen in m’n leven...
Zo’n bericht waarbij voor enkele ogenblikken alles daadwerkelijk verstomd tot een monotome stilte. Je ziet enkel de woorden en probeert ze te begrijpen.
Zo’n bericht waarvan je echt niet kan omvatten wat er precies allemaal is gebeurd. En waarom, wanneer, hoe, wat, wie???
Zowat de hele dag liep ik ermee in m’n hoofd, constant herkauwend wat er in dat bericht stond. De afgelopen maanden overlopend op zoek naar iets van een zinnig antwoord op m’n vragen.
Wat voor antwoorden ik ook voor m’n gedachten haalde, geen enkel kan met zekerheid mij zeggen wat er daadwerkelijk is gebeurd.

Deze middag kreeg ik te horen dat een goede vriend van mij zelfmoord heeft gepleegd in het jeugdhuis waar hij meehielp.

Het bericht kwam van een andere vriend die het via z’n broer was te weten gekomen. Er was nog niet veel geweten over de omstandigheden en de reden blijft voor velen ook nu nog onbekend.
Er was wel een afscheidsbrief maar daar kennen waarschijnlijk slechts enkelen de inhoud van. Verschillende scenario’s van wat er was gebeurd passeerden de revue. De ene zei dat hij zichzelf had opgehagen nog een ander perspectief verhaalde dat hij zichzelf van het leven had benomen door middel van een overdosis medicatie.
Bleek uiteindelijk dat het laatste daadwerkelijk gebeurd was. Hij zou eerst nog het jeugdhuis zijn gaan opruimen alvorens hij het onbegrijpelijke deed.

Veel mensen (mij inclusief) hadden niet verwacht dat Herbrand dit zou doen. Ik had het niet verwacht maar ik kan ook niet echt zeggen dat het voor mij als een volkomen verrassing ter oren kwam. Ik had altijd al die mogelijkheid open gehouden voor hem. Het was een kleine mogelijkheid maar niet onbestaande...
Ik kende Herbrand al van in de kleuterklas zo’n goede 21 jaar geleden. We zijn quasi samen opgegroeid op school en in de buurt. Hij woont slechts op 2 minuten van mijn deur dus het gebeurde regelmatig dat we afspraken.
Ik herrinner mij nog zomeravonden waarbij we gewoon de hele avond voor z’n deur stonden te praten. Over zowat alles wat er maar in ons op kwam. Nooit geforceerd en altijd oprecht, zo was hij als je hem echt kende. Hij kwam uit voor zijn mening maar verwierp daarom niet perse die van een ander. Ik kwam hem nooit beu en hij verveelde mij eerlijk gezegd nooit.
Op een manier gaf hij mij altijd enige moed en geruststelling ook al was het niet bewust.
Ik kon nooit begrijpen dat iemand met zijn intelligentie en zachtaardige karakter op een manier zo introvert was en bang naar de buitenwereld toe. Hij was altijd vriendelijk...

Het doet mij echt pijn om over hem in de verleden tijd te praten. Al die dingen die we samen hebben besproken en gedaan. Al die uren lijken nu zo lang geleden.
Tijd lijkt te vervluchten en het verleden komt niet meer terug. Niets van wat we ooit hebben gedaan zal ooit terugkomen zodat we het kunnen overdoen. En dat spijt mij echt heel erg zwaar.
Zo stuurde hij mij enkele weken geleden nog een bericht om eens af te spreken om wat bij te praten en wegens omstandigheden is het dan uiteindelijk niet doorgegaan en dat is zowat het laatste dat ik van hem heb gehoord tot vandaag. Dat feit is echt enorm confronterend. Wat als ik nu daar gewoon was op ingegaan. Dan hadden we weer als vroeger zitten praten en wie weet wat er dan allemaal niet aan de orde zijn gekomen. Misschien zelfs de zaken die voor hem blijkbaar een probleem waren. Problemen die tot dit alles hadden geleidt. Dat weet ik nu natuurlijk niet maar het is toch wel pijnlijk om over na te denken. Hij was natuurlijk nog altijd één van m’n beste vrienden uiteindelijk. Ook al zagen we elkaar nu niet om te zeggen erg veel, we onderhielden toch contact na al die jaren.
Ik zag hem toch alleszins als iemand die vrij betekenisvol was in mijn leven. En het is moeilijk om te aanvaarden dat hij er niet meer zal zijn terwijl ik met dit leven nu verder ga.

Ik kan u nooit vergeten Vos. Er is een ster die mij altijd aan u zal herrinneren. Waar ik ook ga, ik neem u mee tot het bittere einde.
Het ga je goed...

Mentale Herbeleving

Even kort neertypen hoe het ongeval in mijn hoofd wordt gereconstrueerd...
Beginnend net voor ik het kruispunt opreed.

Ik was net aan het denken dat ik eindelijk bijna thuis was en dat ik dan op m'n gemak nog es m'n nieuwe strips kon bekijken alvorens nog wat WoW te spelen. Ik had er eigenlijk wel zin in want 't was mooi weer en 'k had wel volledig zin om volledig van m'n weekend te genieten.
Net 100m voor mij zag ik de laatste auto's na het rode licht wegrijden en nog een zwarte golf de laatste wagen van de rechterrijstrook voorbijsteken. Ik was al mooi voorgesorteerd op het linkervak om na het kruispunt de eerste straat links in te slaan.
Ongeveer 20m voor de lichten zie ik dan net een kleine camionette aanzetten om de baan over te steken. Mijn eerste reactie was vrij snel en ik stond volledig op m'n rem in de hoop dat hij op tijd zou weg zijn.
Tot mijn verbazing zie ik de andere wagen zelfs volledig stoppen waardoor een botsing onafwendbaar was. Ik bleef hard op m'n rem duwen maar m'n wielen waren geblokkeerd en ik had geen controle meer over de baan van m'n wagen. Ik zie de andere sneller dan mij lief is dichterbij komen. En dan uiteindelijk gebeurd het ondenkelijke.
Ik raak de andere wagen pal in het midden.
Ik voel de achterkant van m'n wagen omhoog gaan en mijn armen en benen worden naar voorgeslingerd terwijl ik word vastgehouden door m'n gordel.
In een fractie van een seconde waren de airbags afgegaan en hadden die zich in mijn gezicht geploft.
Ik voel mij terug in m'n zetel geduwd worden door de zwaartekracht en hoor een kort (piepend?) geluid dat vrij snel uitdoofd in m'n oren.
Even versuft blijf ik zitten om mij ervan te gewissen dat dit allemaal echt is gebeurd.
Ik voel geen woede, geen angst, geen pijn.
Ik merk op dat mijn ruitenwissers geactiveerd zijn. Ik probeer ze af te leggen maar het lukt niet.
Ik trek de sleutel uit het contact en kijk naar de andere bestuurder die is uitgestapt.
Hij komt mijn richting uit.
Hij vraagt of ik iets heb.
Ik ontken en voeg er droog aan toe dat ik tevens geen auto meer heb.
Een gevoel van onmacht neemt plaats in mij.
De andere persoon geeft grif toe dat hij in fout is.
Dit bied mij geen troost, feit is dat mijn wagen verleden tijd is...

Crash/Pere Total

Sommige personen die al met mij hebben meegereden vragen zich soms af waarom ik regelmatig op andere weggebruikers zit af te geven...
Vandaag het schoolvoorbeeld van een reden tegengekomen. Iedere dag opnieuw dat ik op de baan rijdt merk ik dat er mensen zijn die een gevaar betekenen voor hun mede-weggebruikers. En dan heb ik het lang niet alleen over de racers en consoorten maar over de gewone mensen die niet echt gewend zijn van veel kilometers af te leggen.
Wat is er nu eigenlijk gebeurd?
Deze vooravond rond 5 uur ben ik betrokken geweest bij een vrij zwaar ongeval. Ikzelf reed van Gent naar huis en kwam aan het kruispunt in asper. Ik reed op het linkervak om dan zo voorbij het kruispunt m'n weg naar huis te kunnen inslaan. voor mij reed er niet meteen iemand dus ik reed aan de gewone snelheid door. Vlak voor ik op het kruispunt reed stak er aan de lichten iemand over die rechtsaf sloeg om naar Deinze te rijden. Die had mij niet zien aankomen (vreemd want mijn auto is nogthans enorm opvallend rood) en vertrok niet echt snel. Het was zo'n Citroen Jumpy van een of ander kleine firma. Toen hij mij zag stopte hij in het midden van de baan...
Ik sloeg volledig m'n remmen toe waardoor mijn banden blokkeerden en dus reed ik aan een goede 70/80 km/u recht in het midden van z'n wagen. Airbags schoten open en ik had m'n gordel aan, dus ben ik zonder iets uit m'n Yaris kunnen stappen. De andere persoon was vrij snel uit z'n wagen en vroeg ofdat ik iets had. Ik antwoorde daar vrij droog op dat ikzelf niets had maar m'n wagen...
De voorkant van m'n wagen was zowat weg en de zijkant van zijn wagen was een goede 30cm dieper naar binnen gebogen (als het al niet meer was). Ik kon m'n wagen niet langs de kant krijgen aangezien m'n ene wiel geblokkeerd zat en hij kon z'n wagen ook niet starten en duwde die langs de kant. Uiteindelijk kwam de politie erbij en de nodige papieren werden ingevuld. Ik was volledig in m'n recht en het wordt met de verzekeringen opgelost. Veel geld zullen we niet zien en dus wordt het zoeken achter een nieuwe 2de hands...
Nu duidelijk waarom ik af zit te geven op al die mensen? In plaats van te remmen vertrek gewoon niet voordat je zeker weet dat er niemand af komt. En doe je dat toch maak dan dat ge zo snel mogelijk van dat kruispunt zijt.
Of blijf gewoon thuis en bel de belbus.

Da's pas echt lui...

Enfin

Eindelijk is hij toegekomen...
JooN is a happy boy now ^^

Collision

Some things never change
Some things never go away
I could never forget you
And I will never be the same

Coupling: Reservoir Dogs

Coupling is een britse reeks van de BBC en handelt over 6 personen die zowat de hele reeks door bezig zijn met relaties en sex. Je kan het bekijken als Friends maar dan met Sex als onderwerp en in mijn ogen een heel stuk grappiger...
Een echte aanrader voor iedereen die graag eens lacht en die deze brilliante reeks nog nooit heeft gezien. Er zijn een 4-tal seizoenen beschikbaar met elk zo'n 6 afleveringen. Zowat verkrijgbaar bij iedere grote dvd-winkel.

Freaky Frog

Nieuwe Jobinvulling

Enkele weken geleden kwam er een interne vacature onder mijn ogen bij Volvo Parts Gent (mijn huidig werk) voor een job die minder prestatiegericht en minder stresvol is dan hetgeen dat ik nu doe. Eigenlijk is het zowat de minst stresserende en 1 van de minder fysisch belastende jobs die er te verkrijgen zijn.
Ik heb mijn kans gewaagd en deze week heb ik dan ook daadwerkelijk de job gekregen! Er was zowat geen interesse bij de andere collega's en daar heb ik dus de vruchten van geplukt.
Afgelopen donderdag werd het mij officieel bevestigd en in de loop van de daarop 24 volgende uren heb ik zodanig veel felicitaties gekregen van collega's dat het echt zwaar indruk maakte op mij. In mijn gehele leven heb ik nog nooit zoveel proficiat gewenst gekregen, zelfs niet op m'n verjaardagen of zo.
Ik ben waarachtig dankbaar voor de kans die ik nu krijg om mijn job met wat meer gemak te kunnen voortzetten zonder dat ik daar verdere grote noemenswaardige offers voor moest maken.
Work just got more fun!
En zo mag ik dus nu uitbollen tot aan mijn pensioen. ^^

Free...

You Wanna See Me Fail

I beg of you...
Come and bring me your best.
Try to humiliate me.
Take your shot at beating me down into the ground.
Say your worst of me.
Try to tear me down.
Go ahead and hate me.
Give me your best shot.
Come and try to break my spirit.
You wanna see me fail,
You won't get your chance.
This goes deeper than blood,
you can't break me.
You never will.
Perseverance against all opposition.
Pure strength through solitude.
I'll fight untill there's nothing left.
Never give up, never surrender.
You can't kill my Heart.
You'll only make me stronger.

Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder

Frustratie

Inderdaad, ik voel mij momenteel vrij zwaar gefrustreerd met mezelf. Net terug van bekerwedstrijd op Bazel, ploeg die een reeks hoger speelt dan ons. Ik ga nu niet zeggen dat ik commentaar heb op de anderen, ik ben niet in een positie om dat te doen. Maar ik ben echt wel teleurgesteld in mijn eigen prestaties en het feit dat ik zo de ploeg deels in de steek liet.
Tot nu toe ben ik eigenlijk nog nooit echt zwaar gefrustreerd geweest in mezelf op vlak van B-ball. En nu zo ondervinden dat ik eigenlijk al langer dan vandaag serieus wat steken laat vallen zorgt toch wel voor wat interne wrevel.
Nu weet ik dus weer waar ik aan mag werken en dinsdag zal ik dan ook bevestiging krijgen daar omtrent op training.
Nu kan ik uiteraard verschillende wegen inslaan. M'n kop laten hangen en opgeven, doordoen zoals ik dacht dat ik goed bezig was, mij er druk in maken en zo door frustratie fouten maken... Ofwel zet ik alle frustratie en ergernis om en ga ik er nog harder tegenaan dan ooit. Ik geloof dat de keuze vrij gemakkelijk gemaakt is.

Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder

Fucking's Cool But Jimmy's The Romantic Type...

Alex Grey

As Darkness Falls

I find myself back like I have always found myself.
Still a creature of the night.
Some things never change...
Some things never go away...
How I love this silent world.
Far from stupidity, ignorance and the ever present noise of it all.
This seems too peaceful.

Angels On The Sideline

Het was na een lange warme dag gisteren, een ietwat frisse vooravond en een hele reeks aan bands die de revue passeerden dat Tool Pukkelpop mocht afsluiten.

Hoewel hun set korter was dan vorig jaar was de show wederom helemaal af en zat de sfeer er bij het publiek weer goed in. Jammer dat we daardoor enkele klappers van hen moesten missen maar dat bedekken we met de mantel der liefde aangezien ze gewoon zo fenomenaal goed waren.

Was het maar weer gisterenavond...

From The Heart...

Over pukkels, pop en Vossen

Zoals de subtiele hint in het onderwerp al laat vermoeden begeeft ondergetekende zich volgend weekend richting Kiewit om aldaar een dagje rond te wandelen op het ondertussen vrij bekende pukkelpop. De reden voor deze trip en daaraan verbonden exuberante prijskaartje is niemand minder dan Maynard en consoorten die daar enkele liedjes ten berde zullen brengen.
Veel meer reden was voor mij niet echt nodig, maar het feit dat dan nog eens de heren Jona en Dré zich vervoegen bij mijn aanwezigheid is een des te grotere stimulans.
Voorts zijn er niet echt danig veel groepen die mij die dag weten te interesseren in diezelfde mate als bevoorbeeld GMM mij wist te boeien. En de belangrijkste andere groep headlined dan nog wel op hetzelfde moment van Tool. Toch is de keuze vrij snel gemaakt...
Verder heb ik mij de afgelopen dagen zitten verdiepen in de geschreven columns van de heer L. De Vos, wie mij met menig associaties en nostalgische terugblikken wist te verleiden tot wat zelfreflectie en wat rustiger gedachtenverkeer.
Zo las ik enkele verrassende feiten in verband met de menselijke aard en evolutie in de tijdspanne van een mensenleven. Evenals goed geschreven blikken in diens gedachten en mentale voorstellingen van voorbije ervaringen.
Waarschijnlijk zal ik enkele daarvan wel eens opnemen in m'n blog en daarover uitwijden. Maar dat zal dan wel niet voor vandaag zijn...

Static

We kiss
The Stars
We writhe
We are

Your name
Desire
Your flesh
We are

Cold
We're so cold
We are so
Cold
We're so cold

Your mouth
These words
Silence
It turns
Humming
We laugh
My head
Falls back

-X

Cyprien's Chronicles

Het verhaal van de zee van Undabed

Een van de oudste legenden op Undabed verhaalt over een enorme, angstaanjagende, zwarte golf die zich op een dag over de wereld uitstortte en zo gigantisch was dat niets of niemand gespaard bleef. De golf zette voor eens en altijd heel Undabed onder water. Uit deze reusachtige vloedgolf verrees een immense toren, die almaar hoger en hoger werd, zodat er geen einde aan leek te komen. Toen de toren uiteindelijk ophield met groeien, was hij zo hoog dat de top niet zichtbaar was. Vol verbazing bekeken de overlevenden van de ramp het bouwwerk en voelden dat deze toren hen niets dan ongeluk en leed zou brengen. Aldus werd Loren Darith geboren, het centrum van Undagbed, het nulpunt. Geen oneindig hoge toren, maar een gigantische , verbogen as waarvan de boven- en onderkant diep in duisternis gehuld waren. De schepper van deze gruwelijke contructie, de 'master', woonde in de top van dit afgrijselijke bouwwerk en onderdrukte en terroriseerde de volkeren van Undabed. Hierbij werd hij geholpen door de Sea-sewers, wezens die hij opdracht gaf om alle overblijfselen van de oude wereld voor altijd en eeuwig te vernietigen.

Ook nu nog is de master een groot raadsel. De mensen beschouwen hem als het oog dat hen constant in de gaten houdt. En ergens, op een van de vele verdiepingen van de toren, houdt de master Lenny gevangen en wacht geduldig af totdat Cyprien zich vertoont...

To the dark tower came 2

De scherpschutter bleef nog even naar de hemel kijken - nu was het Roland die door de sterrenbeelden dwaalde, realiseerde Eddie zich - en richtte toen zijn blik op zijn vrienden. Hij keek hen vreemd aan, aarzelend en verontschuldigend. 'Zouden jullie denken dat ik jullie in het ootje nam,' zei hij, ' als ik om nog één dag vroeg om die dingen te overdenken? Of misschien wil ik eigenlijk alleen maar een nacht om ervan te dromen. Het zijn oude dingen, dode dingen misschien, maar ik...' Hij maakte een gebaar alsof hij het ook allemaal niet meer wist. 'Sommige dingen willen zelfs niet tot rust komen als ze dood zijn. Hun botten schreeuwen het uit in de grond.'

Soul-trilogy completed...

In de loop van de voorbije 6 jaar heb ik veel gedichten en gedachten van mij neergeschreven of getypt. En op 1 of andere manier heb ik onbewust 3 stukken geschreven die mekaar aanvulden en best wel goed samen gaan. Je kan het bekijken als een trilogie die in de loop van al die jaren vorm heeft gekregen in mijn hoofd.
Neem deze gerust eens door en laat me weten wat je ervan vindt...


Tainted soul

Night falls, the moon shines through the clouds
onto the shallow water. Once
more I'm thinking about forever. The wind
carreses the small pond and the surface gently
wrinkles. Vacant my mind thinks about
us. Vaguely aware of my pain, considering
about our relation. All our problems ressemble
a fucked up photo. Something that could never
be fixed by me. You tainted my soul
with you natural beauty and intriguing
personality. Let my soul be cursed
as long as I can live in your heart.
The moon hides behind the leaveless
branches of the dead trees.
A raven looks over my tainted soul
untill it's his to devour.
My heart is still beating for you.
Untill eternity.

Posted by JooN at 01:02
1.1.02

Sleepless soul

Cold serenity as the snowflakes twirl down
from the ever dormant sky.
Distant notes carried forth by an
atmosphere at peace.
A sleepless soul calms down and stares...
Perfect crystals tumble from the heavens
Soothing the burning anxiety.
Sweet lullabies create a sleep full of
winged emotions.
As they gently fade they leave this soul
forever trapped
in the slumbering embrace.

Posted by JooN at 14:38
30.12.06

Withered Soul

Plagued by visions of times long passed.
Able to hear those hollow words once more.
Feeling empty, meaningless and absurd.
Why does feeling feel like an darkened abyss...
Lost in ancient thougths unable to release.
Unable to let loose of the visions replaying
in my soul.
You are ever there, cause of my withered soul.
Numbed beyond sight, reaching in the blur.
Trying to catch the star that shone.
Nothing but darkness,
like all stars fell from heaven.
Something gently rustles the leaves in the
colourful autumn night.
Leaves as withered as this tired soul.

Posted by JooN at 02:33
10.7.07


Meer gedichten kunt u terugvinden op Tainted Soul waar u rechts van deze entry een link vind...

*1826

Annoyed

Iedereen kent wel het gevoel dat je hebt als iemand die je dierbaar is je verjaardag is vergeten...
Is uiteraard vrij irritant en zo, maar wat als er nu 3 van uw dierbaarsten het zijn vergeten?
Inderdaad, ik loop hier vrij verveelt mee.

I wish, I wish

Uit pure noodzaak even snel een "kleine" verlanglijst neerzetten.
Voor het geval dat iemand mij iets zou willen geven voor een bepaalde gelegenheid...

Bioscoopfilms (nog te bezoeken):

• Hostel Part II
• Die Hard 4.0
• 28 Months Later
• Black Sheep
• The Simpsons Movie
• Transformers
• Vacancy
• Planet Terror
• Resident Evil: Extinction
• I Am Legend
• Sin City 2
• Saw 4

Dvd:

• Saw 3
• Hannibal Rising
• The Hills Have Eyes 2
• Crank
• 300
• Ghost Rider
• Pirates Of The Caribbean: At Worlds End
• Death Proof
• Number 23
• Smokin' Aces
• Das Leben Der Anderen
• Can't Stop The Machine (American Head Charge)

Games (PS3):

• GTA 4
• Assassin's Creed
• Colin McRea: Dirt
• Killzone (PS3)
• Transformers: The Game
• Need For Speed Pro Street
• Burnout Paradise
• Devil May Cry 4
• Alone In The Dark
• Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots

Games (PC):

• Unreal 3
• Hellgate London
• Crysis
• Halflife 2: Episode 2
• Lost Planet
• Starcraft 2
• Call Of Duty 4
• Enemy Territory: Quake Wars
• Spore

Cd:

• Untitled (Korn)
• Insomnia (HEDpe)
• Kill The Headlights (Adema)
• Red Harvest (Bloodsimple)
• New Cd (Rammstein)
• New Cd (Taproot)
• Full Circle (Drowning Pool)
• Enigma (Ill Niño)
• Our Impact Will Be Felt (Sick Of It All Tribute)
• Nederlands Grootste Nachtmerrie (Salah Edin)

And last but not least: A Mexican Bike!!!!

Alle zaken zijn onderworpen aan toekomstige veranderingen...

Wederom een vlaag van pure nostalgie

Nobody Loves No One
Waar is de tijd toch naartoe...

And it makes me wonder

*lonely on the mountaintop*
Morgen is het dan weer zover...
Weer de dag die het begin van een nieuw levensjaar inluid voor mijn eigenste persoon.
En ik kan niet anders dan afvragen wie het dit jaar zich zal herinneren.
Misschien zelfs minder dan 8 personen vorig jaar (voorlopig dieptepunt want m'n hele thuisgezin zat bij die 8 personen)?!
Ik ben benieuwd...

GMM '07

Voorbije zaterdag heb ik zoals de voorbije 2 jaar wederom een dagje vol metal mogen meemaken in het verre Dessel. Inderdaad Graspop was weer terug met een eigenlijk wel nog vrij deftig programma. Dit jaar echter was het mij maar om 1 enkele groep echt te doen. En daar zij vorig jaar jammer genoeg moesten afzeggen wegens medische complicaties bij de zanger was de drang om ze te zien des te groter.
Inderdaad, KORN(!!!) zou dit jaar op de mainstage spelen voor Iron Maiden en daar was ik meer dan blij mee.
Uiteraard waren er veel meer groepen die ik wel kon smaken en zo heb ik dan in de loop van zaterdag groepen als Sirenia, Lamb Of God, Heaven And Hell, Devildriver, Drowning Pool, Stone Sour en Iron maiden gezien. Stuk voor stuk allemaal met het nodige zware gitaargeweld, lange haren en met de nodige show om het publiek te entertainen. Ik kon het dan ook allemaal smaken en het feit dat ik op mocht trekken met enkele goede kennissen van Lustrous Eve maakte het enkel maar meer aangenaam. Enkele buien konden zelfs mijn goed humeur niet drukken want wat later zou'k ik eindelijk voor de eerste maal in mijn leven (wat een schande eigenlijk) Korn mogen aanschouwen.
En wat een super optreden werd het dan ook... Nog voordat ze opkwamen zorgde ik ervoor dat ik toch reeds al een half uur deftig stond in de massa publiek. Terwijl ik naar de opstelling van de instrumenten stond te kijken kreeg ik al de indruk dat er iets niet klopte. Brian was al een tijdje weg wegens zijn spirituele redenen. Dus daar lag het al niet aan, wat mij echter wel opviel was dat er iets niet klopte met het drumstel. David Silvera heeft meestal z'n klassieke opstelling met 1 bassdrum en de opstelling die op het podium stond kwam mij zeer bekend voor van een andere groep. Ik had op het internet wel al wat geruchten opgevangen in verband daarmee maar ik wou eerst met mijn eigen ogen zien of het daadwerkelijk waar was. En inderdaad van zodra dat de drummer op het podium kwam wist ik genoeg. Ik begon spontaan Joey te roepen...
Niemand minder dan Joey Jordison van Slipknot kwam korn helpen op hun tour door de drums voor zijn rekening te houden. Niemand minder dan de beste drummer uit het genre uit dan nog eens 1 van m'n andere favoriete groepen kwam zowat het podium vullen. Dit was zowaar een soort fusie van Korn en Slipknot. Kon ik eigenlijk om nog iets meer vragen? Het optreden begon dus al onverwacht en zeer aangenaam voor mij. En de rest heeft mij zeker ook niet ontgoocheld. Jonathan Davis had blijkbaar wel wat last van zijn stem want bijna tussen elk nummer ging hij aan een soort apparaat gaan ademen. Tenzij het natuurlijk een soort grote Bongo was maar dat betwijfel ik (zou eerder iets voor Fieldy zijn toch?!). Ze speelden een ijzersterke set met zowat alle Greatest Hits en de vulling tussen de nummers was ook volledig in de lijn van "See You On The Other Side".
Het enige dat ik wat jammer vind is dat ik hen nu nooit heb gezien zoals ze origineel begonnen waren en dat zal ik ook nooit meer zien. Maar uiteindelijk is dat slechts maar een detail. Ze maken nog steeds muziek die ik ten zeerste kan smaken en ik hoop dat ik nog lang van hun muziek mag genieten.
GMM was all about my musical roots: Korn still stands tall!

Ninja for hire

Prepare for the Violence of the Lambs

Come/Gone

Het was het jaar 2002 waarin ik mijn eerste wankele eerste pasjes in het blogwereldje heb gezet. Zij het in die tijd vrij amateuristisch zonder enige notie van het begrip bloggen dat toendertijd waarschijnlijk nog niet eens bestond.
Tekstjes die bij mijn gevoelstoestand hoorden, lyrics en open brieven naar bepaalde personen waren de orde van die lang vervlogen dagen.
Dan kwam er na verloop van de jaren zowat een hype op gang. Het leek/lijkt wel dat iedereen de wereld willen verblijden met hun blog.
Allemaal goed en wel, hoe meer mensen zich op die manier kunnen uitdrukken hoe beter. Maar lijkt mij dat de laatste tijd toch weer veel mensen er de brui aan geven en zo hun blog een stille dood laten sterven.
Zo lijkt het wel alsof ik ze allemaal wat heb overleefd...
Niet zo verrassend in deze immer evoluerende tijden. Doch jammer van sommige van mijn favoriete blogs die ik daardoor moet missen.

Cure for the itch

De tijd is gekomen om te tonen dat ik karakter heb...
Alhoewel dat ik er zwaar zot van kom!!!

Mag ik echt niet 1 klein keertje krabben???

A Lesson Lived Is A Lesson Learned

Na een hele voormiddag kiten op het strand van Nieuwvliet zijn we gisteren tot de conclusie gekomen dat zonnebrandcreme geen overbodige luxe is...
Zonet nog gemerkt dat tomaten in vergelijking met mijn gezicht nogal bleekskes uitslaan.
Dat gaat nog pijn doen.

Bits 'n Pieces

I'm looking at you through the glass
Don't know how much time has passed
Oh God it feels like forever
But no one ever tells you that forever feels like home
Sitting all alone inside your head

Evolution

Eight million years out of Africa.
We're not all that different.

We've put men into space. Built computers that work faster than the human mind.

While we overpopulate the world and create new technologies to kill eachother with.
Maybe we're just beasts with big brains.

Twinkle

Dat kleine licht aan het bewolkte firmament...
Fel en schitterend als nooit tevoren.
Laat mij wegdromen,
in de vergetelheid.

The outsider

Emergenza Ripp-off

Gisteren de halve finale van het Emergenza rockconcours in de Centrale te Gent.
Ik had al eerder de indruk gekregen dat dit concours nogal gericht was op de "commerce" zoals we zouden zeggen. En blijkt nu dat gisteren dit nogmaals mooi is bevestigd.
Net zoals de vorige 2 keer werd er ook deze keer 10-12€ gevraagd als toegang en verliep de keuze van de beste groep via stemming van het publiek.
Dit resulteerde dus gewoon in een wedstrijd kaarten verkopen zoals bij de vorige optredens op emergenza. De groep met meest verkochte kaarten won en dus was er niet echt sprake van eerlijke wedstrijd.

Behoord niet de beste en meest getalenteerde en originele groep te winnen?

Toegegeven dat iedereen mag stemmen voor elke band maar quasi niemand doet dit (op enkele uitzonderingen na). Na de eerste deelname werd al verzekerd dat er in de 2de ronde reeds zou gewerkt worden met een professionele jury maar dit bleek niet het geval. Hetzelfde bleek dan weer gisteren alwaar eerst het publiek moest beslissen wie van de 9 groepen de 5 beste waren en daaruit werden er dan nog eens werden beoordeeld door de jury.
Wederom een mooi teken van winstbejag door middel van iedereen weer deftig wat geld te laten ophoesten om zo te mogen beoordeeld worden en kans te maken op dat ene felbegeerde plaatsje in de Belgische finale in de Botanique.
Wat bleek dan gisteren...
1 groep had enorm veel succes bij het publiek en had tevens heel veel kaarten verkocht. De organisatoren merken dit uiteraard en redeneren dat dit wel eens deftig wat geld in het laadje zou kunnen brengen in de toekomst. Het feit dat die groep quasi enkel covers had gespeeld en zo qua originaliteit niet echt een hoogstaande voorstelling hadden gebracht werd blijkbaar niet in rekening gebracht.
Al de andere bands hadden minder tickets en zo ook minder stemmen verkregen hetgeen uiteraard resulteerde dat Skambiance als gedoodverfde favoriet werd beoordeeld.
Doch was dit niet meegerekend met nog enkele andere groepen die toch alles bleven geven en zo het respect konden winnen van de jury en het publiek. Zo bleek dit het geval bij Lustrous Eve die waarachtig een snoeiharde set brachten die een 1ste plaats waardig was.
Nadat alle groepen hadden gespeeld en de 1ste 5 waren bekend gemaakt werd skambiance uiteraard als winnaar uitgeroepen door de organisatoren van Emergenza...
Inderdaad u leest dit goed: door de organisatoren. Achteraf kregen we te horen van de jury dat zij allebei Lustrous Eve als winnaar hadden gestemd maar dat de massale positieve reacties van het publiek op skambiance de uitslag hadden bepaald. Hierdoor eindigde Lustrous Eve slechts als 2de

Wat krijgen we dus als conclusie: originaliteit wordt op dit concours niet beloond met een resultaat dat het zou moeten verdienen. Ze denken eerder aan de winstmarges en mogelijk verdere geldinkomsten dan aan groepen met talent die daadwerkelijk hard werken en heel veel potentieel hebben.
Op dat vlak heeft skambiance gisteren dan wel die 1ste plaats gestolen eerder dan verdient. Alhoewel dat zij er niet echt aan konden doen. Ze hebben uitermate goed gespeeld en ze verdienden ook wel die overwinning op vlak van presentatie en prestatie, maar niet op originaliteit. Hetgeen toch wel een belangrijk onderdeel is voor het geheel van een groep.
De ware schuld ligt dan bij de organisatoren die eigenlijk niet anders zijn dan enkele "sellouts" die meer aan hun zakken denken dan aan waar een rockconcours daadwerkelijk om draait: talent.
Toon dan ook jullie respect en bezoek de site van Lustrous Eve die hier rechts bij de Links staat.

En voor foto's van de voorbije optredens ga gerust eens naar: Mijn Photobucket

When reptiles attack...

Somebody likes him...
^^

Only in America...

To the dark tower came

Zijn hart was gebroken.
En nu, al die jaren later, leek dat hem de gruwelijkste waarheid van het menselijk bestaan: dat gebroken harten konden genezen.

Groeten vanuit concertland...

En dat is helemaal niet overdreven...
Even alles op een rijtje zetten:

1. Dinsdag Ill Niño optreden in de Biebob (Vosselaar)
2. Vrijdagavond halve finale van Emergenza met Lustrous Eve (!) in de Centrale (Gent)
3. Zaterdag de hele tweede dag van Groezrock (Meerhout)

Vooreerst het optreden van Ill Niño. Het was alweer geleden van graspop vorig jaar dat ik ze nog eens had mogen aanschouwen dus toen ik hoorde dat ze nog eens kwamen naar de Biebob kon ik dit onmogelijk laten voorbij gaan zonder zelf nog eens te gaan kijken. Na heel wat zoeken heb ik dan uiteindelijk nog iemand gevonden die wou meegaan (big thnx to Wouter). Nu bleek dat ze blijkbaar veel meer chill zijn dan vroeger. Waarschijnlijk heeft dit te maken met het feit dat ze gebroken hebben met roadrunner (hun vorige recordlabel). De hele show had iets meer de underground-feel dan ooit. Dit kwam zeer goed tot uiting in het feit dat ze voor het optreden gewoon door de zaal liepen te kuieren en zelfs de nachtwinkel in de buurt aandeden...
Van dit alles heb ik dan gebruik gemaakt om net voor Cristian backstage ging hem nog even geluk te wensen en te bedanken dat ze nog eens naar de Biebob kwamen optreden. Als ge u afvraagt waarom: de biebob is een van de kleinste en leukste zalen om een dergelijk concert mee te maken. Ge staat gewoon met uw gezicht op de groep en het heeft een gevoel dat ge nergens anders in 1 van de grotere zalen kunt krijgen...
Het optreden zelf was super zoals we van hen gewend zijn. Zowat alle nummers die op hun greatest hits staan hebben ze gebracht alsook enkele andere klassiekers die het net niet op die cd gehaald hebben. Na het optreden dan richting huis en bed gegaan alwaar ik enkel nog 3 en een half uur had voordat m'n wekker afging en ik richting werk mocht vertrekken.

Na wat te bekomen zijn van dinsdag en een vrij zware werkweek waar er slechts weinig ruimte was om te slapen was het dan uiteindelijk vrijdag. Na ik Fie naar huis had gevoerd ben ik dan naar de Centrale getrokken in Gent waar Joris mij m'n toegangsticket overhandigde. Natuurlijk hebben we eerst nog wat staan bijpraten want het was alweer lang geleden dat we elkaar nog hadden gezien. Uiteindelijk zijn we dan naar binnen gegaan waar ik nog de rest van de groep kon begroeten en tevens christoph nog even hallo kon zeggen. Nadat My delicious friday en Tonology hun ding hadden gedaan was het dan uiteindelijk de beurt aan L.E. Het geluid was jammer genoeg vrij abominabel maar gelukkig kon Tarn de belichting nog in goede banen leiden. Het optreden zelf was zeker niet slecht maar het kwam niet super goed over vanwege het gebrekkige geluid. Gelukkig waren alle diehard-fans van L.E. aanwezig die een enorm zalige respons hadden zowel tijdens als na het optreden.
Hoewel ik niet echt van plan was om te blijven tot het einde aangezien ik eigenlijk wel vrij moe was en de volgende dag een marathon moest houden (groezrock + helpen op de basketfuif tot 6u) ben ik toch nog gebleven tot het einde om de uitslag van de halve finale te aanhoren.
En die zag eruit als volgt: (groep-genre-aantal stemmen)
01 MY DELICIOUS FRIDAY - Indie Rock - 71
02 TONOLOGY - Power pop Rock - 66
03 LUSTROUS EVE - Alternative rock - 61
04 MADSKAT - Ska punk - 55
05 INTERFEAR - Hard Rock - 53
06 OUT OF REACH - Hardcore Rock - 46
07 FRANSSISS BROWNE AND POINTLEZ - Glamour punk - 32
ret INDEMNITY - Thrash
Derdes was beter dan ze hadden verwacht en dat betekende ook dat ze naar de finale gingen (eerste drie mochten door). Waarna iedereen dus achteraf nog een stapje ging zetten met een tevreden gevoel. Met uitzondering van yours truly uiteraard want ik moest echt wel m'n bed opzoeken...

Dan als laatste maar niet de minste stond Groezrock nog op het programma. Het had dit jaar een vrij goede affiche alhoewel dat er slechts enkele groepen waren waar ik eigenlijk volledig naar uit keek. We waren nog vrij vroeg wakker en op baan naar Fie, ergens rond 9u geloof ik. En tegen dat we in Meerhout toekwamen was het toch al half12. Ginds toegekomen dan eerst de weide wat gaan verkennen in de verzengende hitte (even nog vermelden dat ik een lange broek en longsleeve shirt aanhad: tegen het verbranden). En zo nog een hele hoop kennissen van Fie tegengekomen en natuurlijk een bende die ik ook al kende van vorige shows zoals hell on earth en Spirit Xmas invasion. We zijn zowat de hele dag van het ene naar het andere rondgelopen en deftig wat groepen gezien (al dan niet van ver). Hoogtepunten waren zonder twijfel: Rise Against, Terror, Lost prophets, Ignite en Hatebreed. Die laatste 2 gaven waarachtig een memorabele set waarbij ik volledig zwaar onder de indruk was. Hatebreed had ik al vele malen mogen aanschouwen en dus wist ik waar mij aan te verwachten. Maar om ze te zien vanop de 2de rij in een tent die tot buiten vol stond was gewoonweg onvergetelijk. En Ignite had ik nog nooit gezien maar wel al verscheidene malen gehoord op cd bij Fie. We hadden al iets vroeger op de avond Fie haar nieuwe pet van ignite weten te laten signeren tijdens een signeersessie van die band. En toen vond ik dat ze wel nog ok waren maar tijdens dat optreden was ik danig onder de indruk dat ik niets anders kon doen dan kijken in bewondering. Een dergelijke energetische show met een positieve boodschap kan niet anders dan respect oproepen. Dus heeft ignite er nu nog een nieuwe fan bij. Als afsluiter heb ik dan nog een halve set van de Lost Prophets gezien. Ik had ze eerder dit jaar nog gezien in de vooruit maar ze waren op Groezrock toch net nog iets beter. Wel vrij ontnuchterend dat de hele tent zowat vol stond met quasi enkel personen van het andere geslacht die bij het minste nogal hysterisch reageerden. Maar ik geloof dat dat part of the act is bij Lost Prophets.
Daarna zijn we rond half2 kunnen vertrekken richting huis waar Fie nog even naar BramAid ging gaan zien en ik nog mocht gaan helpen op Fligh High Drei tot een uur of 6. Tussendoor Fie dan nog naar huis gevoerd en ben het dan afgetrapt rond 5u zodat ik om half6 volledig erdoor kon crashen in m'n bed.
Eindresultaat van dit leuke weekje: 1 JooN met ietwat van een lichte valling en heel wat spierpijn in de beentjes.
Nog een geluk dat ik de zondag kon recupereren voor een aangename werkweek.