30.7.08
22.6.08
10.5.08
15.3.08
Screaming Into The Sky
I feel so powerless
I suffocate on emptiness
I'm praying to be awoken from this nightmare
So many things I'll never say.
So many wounds will never heal
Each breath is filled with overwhelming sorrow
In disbelief of how your life was stolen
In disbelief of what will never be
My only solace is knowing,
that somehow your soul is finally free
So I'm screaming into the sky
'cause it's my only way to say goodbye
And I'm still asking for an answer why,
Why I never got the chance to say goodbye
This is my only way to say to you
That I'm sorry for letting you slip away
I never thought I would lose you forever
So now I tell the world
So many emotions rush to the surface
but I keep asking myself why it had to end like this
Why did it have to end like this?
In your honor I will live my life to the best that I can
And in your memory I won't take this life for granted ever again
To say goodbye
To say goodbye
To say goodbye
To say goodbye...
"If you've ever dealt with the pain of losing someone you cared for before their time this song is for you.
Nothing can describe that feeling of loss and complete emptiness and everything that goes with it. All you can do is live your life 110% everyday. Sometimes we don't get a chance to say goodbye and you have to accept that and move on."
(by Kingdom Of Sorrow)
5.2.08
Himininn er að hrynja en stjörnurnar fara þér vel
"Do you still remember when we were little?
We were playing in the park,
And you asked me what happens when you die.
I said you forget everything. everything.
"Even you?" you asked.
Yes, even me.
You did not want to die. Never forget.
The remains of what we used to have were taken away with the softest squeeze.
How did I forget? How."
19.1.08
R.I.P. Kathy
Vorige week in het nieuws:
Twee doden na crash deltavlieger
WEVELGEM (BELGA, DS) - De piloot (27) en zijn vrouwelijke passagier (29) vonden de dood toen hun deltavlieger neerstortte.
Tragisch nieuws in elk geval maar de dag erna vernam ik dat die vrouwelijke passagier de vriendin bleek te zijn van File, een goede maat van me. Jammer genoeg had ik de afgelopen maanden niet erg veel meer van hem gehoord aangezien hij reeds enkele tijd bij haar in woonde. En blijkbaar ging het echt heel goed met hen samen.
Vorige week zondag dan waren ze allebei op het vliegveld van Moortsele en zag Kathy het wel zitten om eens mee te vliegen met een deltavlieger. Filip (die zelf ook vliegt, hoewel niet met deltavliegers) moedigde haar aan om het te doen. De piloot van de vlieger zou al meer dan 10 jaar ervaring hebben dus leek alles onder controle voor wat een routine vlucht zou moeten zijn.
File hielp haar nog in het pak en gespte haar vast in de deltavlieger.
Alles leek in orde bij het opstijgen maar na enkele minuten sloeg dan het noodlot toe. Op vrij grote hoogte klapten de vleugels toe en storte het tuig neer naar de grond...
Geen van de beide overleefden de crash en File heeft het allemaal zien gebeuren. Hij was er als eerste bij de plaats van het ongeluk.
Deze absurde gebeurtenis lijkt alsof uit een film geplukt te zijn. Maar dit is de harde realiteit. Een feit waar nu niemand nog omheen kan. Kathy is er niet meer en die klap is enorm zwaar, zowel voor de familie als voor File.
Geen enkele man kan dit meemaken en niet breken...
Gelukkig zijn er vele mensen die zo goed mogelijk proberen om hen op te vangen en proberen om troost te brengen. Vele moedige pogingen maar ik vrees dat het allemaal niet zo goed zal helpen voor File als men hoopt. Ik kan mij wel tot op een bepaald niveau inbeelden hoe kapot en verdooft dat hij zich moet voelen. Woorden kunnen nu niet de pijn wegnemen die hij voelt.
Op de myspace van Kathy heeft hij sinds de crash regelmatig zijn hart gelucht alsof hij nog tegen haar praat. In ieder stuk dat hij schrijft kun je gewoon merken dat zij voor hem die echte ware liefde was. Het is werkelijk hartverscheurend om zijn bevindingen en gedachten te lezen en ergens diep in u breekt er iets bij het beseffen hoe erg dit wel niet is.
Vanmorgen ben ik dan naar de begrafenis gegaan in Oostwinkel. De kerk zat afgeladen vol en zelfs buiten stond er nog genoeg volk om de kerk nog eens te kunnen vullen. Toen de familie toekwam liep File vanvoor hand in hand met haar ouders en de rest van de familie achter hen. Hij zag er volledig kapot uit bij dit laatste afscheid van de vrouw die voor hem alles in de wereld was.
Tijdens de dienst kreeg ik dan iets te horen dat ik wat ik nog niet wist en wat de gehele situatie enkel nog oneindig veel erger maakte. Ze hadden namelijk plannen gehad om dit jaar te trouwen...
Het lijkt inderdaad wel alsof File niet gelukkig mag zijn. Nu hij eindelijk eens iemand vond die voor hem bestemd was, met wie hij een relatie had die veel diepgaander was dan de relatie met zichzelf. Iemand die hem tot rust bracht en zijn gewoonten veranderde naar die van iemand die zich eindelijk settled. En nu alles eindelijk op rolletjes liep en quasi perfectie benaderde gooien ze deze gebeurtenis naar hem...
Alle plannen, alle mooie momenten, al het goede lijkt plots van de wereld geveegd te worden en gereduceerd tot slechts herinneringen. Hoe kun je zoiets te boven komen? Hoe kun je doorgaan met leven terwijl de enige persoon die je doodgraag ziet van je wordt ontnomen zodat je ze nooit meer kunt zien of aanraken.
Ik kan het gevoel dat hij heeft ongeveer vergelijken met wat ik vroeger al heb meegemaakt waar ik telkens achterbleef met m’n gevoelens en plannen op het einde van bepaalde belangrijke relaties in m’n leven. Met dat verschil dat ik wel nog de kans heb om met hen af te spreken en dingen te doen. Mocht ik hetzelfde van hem hebben meegemaakt zou ik waarschijnlijk eraan ten onder zijn gegaan.
Ik voel volledig met hem mee en hij heeft mijn steun hoewel File zelf de lange en zware weg uit de hel zal moeten afleggen.
Ik wens hem enorm veel sterkte toe. Opdat hij ooit het licht weer mag zien...
R.I.P. Kathy Madou (13-1-’08)
Ik zou zo graag bij je zijn,
je zien, je horen, je warmte voelen.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik zou zo graag nog zoveel aan jou vertellen,
je zien lachen , knikken of afkeurend nee schudden.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik mis je, dag en nacht.
De pijn is soms veel te hard.
Dan wil ik bij je zijn, altijd weer.
Daarom weet ik dat het verlies van jou,
die leegte, nooit wordt opgevuld.
Dat het nooit went, omdat ik weet
dat jij onvervangbaar bent.
Ik voel het, ik hoor het,
ik zie het in al die kleine dingen.
Dat wil ik je vertellen, elke dag opnieuw.
Maar als ik heel goed luister
dan zeg jij in mijn hart
wat jij ervan denkt, hoe jij het zou doen.
Als ik eerlijk mag zijn, dan weet ik
dat jij altijd bij mij bent, diep in mij...
Twee doden na crash deltavlieger
WEVELGEM (BELGA, DS) - De piloot (27) en zijn vrouwelijke passagier (29) vonden de dood toen hun deltavlieger neerstortte.
Tragisch nieuws in elk geval maar de dag erna vernam ik dat die vrouwelijke passagier de vriendin bleek te zijn van File, een goede maat van me. Jammer genoeg had ik de afgelopen maanden niet erg veel meer van hem gehoord aangezien hij reeds enkele tijd bij haar in woonde. En blijkbaar ging het echt heel goed met hen samen.
Vorige week zondag dan waren ze allebei op het vliegveld van Moortsele en zag Kathy het wel zitten om eens mee te vliegen met een deltavlieger. Filip (die zelf ook vliegt, hoewel niet met deltavliegers) moedigde haar aan om het te doen. De piloot van de vlieger zou al meer dan 10 jaar ervaring hebben dus leek alles onder controle voor wat een routine vlucht zou moeten zijn.
File hielp haar nog in het pak en gespte haar vast in de deltavlieger.
Alles leek in orde bij het opstijgen maar na enkele minuten sloeg dan het noodlot toe. Op vrij grote hoogte klapten de vleugels toe en storte het tuig neer naar de grond...
Geen van de beide overleefden de crash en File heeft het allemaal zien gebeuren. Hij was er als eerste bij de plaats van het ongeluk.
Deze absurde gebeurtenis lijkt alsof uit een film geplukt te zijn. Maar dit is de harde realiteit. Een feit waar nu niemand nog omheen kan. Kathy is er niet meer en die klap is enorm zwaar, zowel voor de familie als voor File.
Geen enkele man kan dit meemaken en niet breken...
Gelukkig zijn er vele mensen die zo goed mogelijk proberen om hen op te vangen en proberen om troost te brengen. Vele moedige pogingen maar ik vrees dat het allemaal niet zo goed zal helpen voor File als men hoopt. Ik kan mij wel tot op een bepaald niveau inbeelden hoe kapot en verdooft dat hij zich moet voelen. Woorden kunnen nu niet de pijn wegnemen die hij voelt.
Op de myspace van Kathy heeft hij sinds de crash regelmatig zijn hart gelucht alsof hij nog tegen haar praat. In ieder stuk dat hij schrijft kun je gewoon merken dat zij voor hem die echte ware liefde was. Het is werkelijk hartverscheurend om zijn bevindingen en gedachten te lezen en ergens diep in u breekt er iets bij het beseffen hoe erg dit wel niet is.
Vanmorgen ben ik dan naar de begrafenis gegaan in Oostwinkel. De kerk zat afgeladen vol en zelfs buiten stond er nog genoeg volk om de kerk nog eens te kunnen vullen. Toen de familie toekwam liep File vanvoor hand in hand met haar ouders en de rest van de familie achter hen. Hij zag er volledig kapot uit bij dit laatste afscheid van de vrouw die voor hem alles in de wereld was.
Tijdens de dienst kreeg ik dan iets te horen dat ik wat ik nog niet wist en wat de gehele situatie enkel nog oneindig veel erger maakte. Ze hadden namelijk plannen gehad om dit jaar te trouwen...
Het lijkt inderdaad wel alsof File niet gelukkig mag zijn. Nu hij eindelijk eens iemand vond die voor hem bestemd was, met wie hij een relatie had die veel diepgaander was dan de relatie met zichzelf. Iemand die hem tot rust bracht en zijn gewoonten veranderde naar die van iemand die zich eindelijk settled. En nu alles eindelijk op rolletjes liep en quasi perfectie benaderde gooien ze deze gebeurtenis naar hem...
Alle plannen, alle mooie momenten, al het goede lijkt plots van de wereld geveegd te worden en gereduceerd tot slechts herinneringen. Hoe kun je zoiets te boven komen? Hoe kun je doorgaan met leven terwijl de enige persoon die je doodgraag ziet van je wordt ontnomen zodat je ze nooit meer kunt zien of aanraken.
Ik kan het gevoel dat hij heeft ongeveer vergelijken met wat ik vroeger al heb meegemaakt waar ik telkens achterbleef met m’n gevoelens en plannen op het einde van bepaalde belangrijke relaties in m’n leven. Met dat verschil dat ik wel nog de kans heb om met hen af te spreken en dingen te doen. Mocht ik hetzelfde van hem hebben meegemaakt zou ik waarschijnlijk eraan ten onder zijn gegaan.
Ik voel volledig met hem mee en hij heeft mijn steun hoewel File zelf de lange en zware weg uit de hel zal moeten afleggen.
Ik wens hem enorm veel sterkte toe. Opdat hij ooit het licht weer mag zien...
R.I.P. Kathy Madou (13-1-’08)
Ik zou zo graag bij je zijn,
je zien, je horen, je warmte voelen.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik zou zo graag nog zoveel aan jou vertellen,
je zien lachen , knikken of afkeurend nee schudden.
Maar dat kan nu niet meer.
Ik mis je, dag en nacht.
De pijn is soms veel te hard.
Dan wil ik bij je zijn, altijd weer.
Daarom weet ik dat het verlies van jou,
die leegte, nooit wordt opgevuld.
Dat het nooit went, omdat ik weet
dat jij onvervangbaar bent.
Ik voel het, ik hoor het,
ik zie het in al die kleine dingen.
Dat wil ik je vertellen, elke dag opnieuw.
Maar als ik heel goed luister
dan zeg jij in mijn hart
wat jij ervan denkt, hoe jij het zou doen.
Als ik eerlijk mag zijn, dan weet ik
dat jij altijd bij mij bent, diep in mij...
18.11.07
Is dit nou later
We speelden ooit verstoppertje
In de pauze op het plein
We hadden grote dromen
Want we waren toen nog klein
De ene werd een voetballer
De ander werd een held
We geloofden in de toekomst
Want de meester had verteld
Jullie kunnen alles worden
Als je maar je huiswerk kent
Maar je moet geduldig wachten
Tot je later groter bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je volwassen bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
We spelen nog verstoppertje
Maar niet meer op het plein
En de meeste zijn geworden
Wat ze toen niet wilde zijn
We zijn allemaal volwassen
Wie niet weg is gezien
En ik zou die hele choas
Nu toch helder moeten zien
Maar ik zie geen hand voor ogen
En het donker maakt me bang
Mamma, mamma...
Mag het licht aan op de gang
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je de waarheid kent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
Dankzij dit nummer begrijp ik Herbrand z'n motivatie.
De woorden, teksten en nummers die hij had uitgekozen voor de dienst waarmee hij afscheid nam van ons deze namiddag toonden wat hij bedoelde.
Het was prachtig en intens.
Ik ben niet de persoon die snel breekt, maar Vos heeft mij deze namiddag verschillende keren tot tranen gedwongen...
In de pauze op het plein
We hadden grote dromen
Want we waren toen nog klein
De ene werd een voetballer
De ander werd een held
We geloofden in de toekomst
Want de meester had verteld
Jullie kunnen alles worden
Als je maar je huiswerk kent
Maar je moet geduldig wachten
Tot je later groter bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je volwassen bent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
We spelen nog verstoppertje
Maar niet meer op het plein
En de meeste zijn geworden
Wat ze toen niet wilde zijn
We zijn allemaal volwassen
Wie niet weg is gezien
En ik zou die hele choas
Nu toch helder moeten zien
Maar ik zie geen hand voor ogen
En het donker maakt me bang
Mamma, mamma...
Mag het licht aan op de gang
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
Waarop staat dat je de waarheid kent
Is dit nou later
Is dit nou later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nou later
Dankzij dit nummer begrijp ik Herbrand z'n motivatie.
De woorden, teksten en nummers die hij had uitgekozen voor de dienst waarmee hij afscheid nam van ons deze namiddag toonden wat hij bedoelde.
Het was prachtig en intens.
Ik ben niet de persoon die snel breekt, maar Vos heeft mij deze namiddag verschillende keren tot tranen gedwongen...
17.11.07
Goodbye
Ik herrinner mij Herbrand nog van in de kleuterklas. Vage herrinneringen maar sinds dan is hij er eigenlijk altijd al geweest in mijn leven.
Doorheen de lagere school vormden we met onze klas een vaste kliek. Toen was het leven nog simpel en gemakkelijk.
Achter de lagere school verwaterde de banden tussen alle klasgenoten zo wat maar mijn band met Vos bleef immer overeind.
Was het omwille van het feit dat hij zo dichtbij woonde of zo? Ik heb altijd geloofd van niet, ik kwam altijd al goed overeen met hem.
Hij wist mij immer te boeien en geen enkel moment stak hij mij tegen. Zijn gevoel voor humor en kennis omtrent allerlei zaken waren een voorbeeld voor velen van ons.
Jammer genoeg lukte het niet altijd om even frequent af te spreken maar dat verbeterde door het jeugdhuis.
Ik herrinner mij nog late zomeravonden dat hij en ik buiten voor de deur stonden te praten over vanalles en nog wat. Hoe we nooit een blad voor de mond namen en
zegden wat we dachten. Het zijn die avonden die ik nooit zal vergeten net zoals ik Vos nooit zal vergeten...
Hoeveel keer heb ik wel niet met hem aan de toog gestaan in de barst en hoeveel keer zijn we dan niet tesamen terug huiswaarts getrokken via een omweg langs
de schelde opdat we meer tijd zouden hebben om te praten. Ik kon gewoon alles kwijt aan Herbrand en hij gaf altijd een mening die verschilde van vele
andere mensen met wie ik over dezelfde conversaties voerde. Een andere mening maar tevens een nuttig perspectief die mij leerde om alles wat te relativeren.
In alles wat hij deed bemerkte ik telkens hoe intelligent hij eigenlijk wel niet was en telkenmale vroeg ik mij weer af hoe het toch kwam dat hij niet
meer kon bereiken dan dat hij deed. Ik keek op dat vlak naar hem op hoewel ikzelf nooit echt iets zou bereiken.
Ik heb Herbrand nooit op een negatieve manier kunnen bekijken. Zeker niet op de manier zoals wij het goed met elkaar konden vinden.
Hij was ook altijd sterk, hij kon erover praten maar hij brak nooit in mijn bijzijn.
Zoveel goede herrinneringen die geen mens meer kan afnemen.
Ik kan nu nog altijd niet geloven dat ik hem moet missen voor de rest van m’n leven. Hij was er gedurende meer dan 21 jaar en nu plots blijft er
een leegte over die niet kan gevuldt worden. Niemand kan in zijn voetstappen volgen. Je vervangt niet zomaar een vriend die je quasi je hele leven kent.
En vergeten is iets dat niet in mijn woordenboek staat. Zeker niet als het op Herbrand aankomt.
In mijn ogen was en is hij nog steeds een echte vriend en ik zal mij hem altijd herrinneren zoals we jaren hebben opgetrokken.
Met een lach en een ernstige conversatie, zoals ik slechts met weinigen heb mogen delen.
Hij was als een broer.
En ik hield van hem op die manier.
‘K mis u Vos en we zien elkander weer...
Doorheen de lagere school vormden we met onze klas een vaste kliek. Toen was het leven nog simpel en gemakkelijk.
Achter de lagere school verwaterde de banden tussen alle klasgenoten zo wat maar mijn band met Vos bleef immer overeind.
Was het omwille van het feit dat hij zo dichtbij woonde of zo? Ik heb altijd geloofd van niet, ik kwam altijd al goed overeen met hem.
Hij wist mij immer te boeien en geen enkel moment stak hij mij tegen. Zijn gevoel voor humor en kennis omtrent allerlei zaken waren een voorbeeld voor velen van ons.
Jammer genoeg lukte het niet altijd om even frequent af te spreken maar dat verbeterde door het jeugdhuis.
Ik herrinner mij nog late zomeravonden dat hij en ik buiten voor de deur stonden te praten over vanalles en nog wat. Hoe we nooit een blad voor de mond namen en
zegden wat we dachten. Het zijn die avonden die ik nooit zal vergeten net zoals ik Vos nooit zal vergeten...
Hoeveel keer heb ik wel niet met hem aan de toog gestaan in de barst en hoeveel keer zijn we dan niet tesamen terug huiswaarts getrokken via een omweg langs
de schelde opdat we meer tijd zouden hebben om te praten. Ik kon gewoon alles kwijt aan Herbrand en hij gaf altijd een mening die verschilde van vele
andere mensen met wie ik over dezelfde conversaties voerde. Een andere mening maar tevens een nuttig perspectief die mij leerde om alles wat te relativeren.
In alles wat hij deed bemerkte ik telkens hoe intelligent hij eigenlijk wel niet was en telkenmale vroeg ik mij weer af hoe het toch kwam dat hij niet
meer kon bereiken dan dat hij deed. Ik keek op dat vlak naar hem op hoewel ikzelf nooit echt iets zou bereiken.
Ik heb Herbrand nooit op een negatieve manier kunnen bekijken. Zeker niet op de manier zoals wij het goed met elkaar konden vinden.
Hij was ook altijd sterk, hij kon erover praten maar hij brak nooit in mijn bijzijn.
Zoveel goede herrinneringen die geen mens meer kan afnemen.
Ik kan nu nog altijd niet geloven dat ik hem moet missen voor de rest van m’n leven. Hij was er gedurende meer dan 21 jaar en nu plots blijft er
een leegte over die niet kan gevuldt worden. Niemand kan in zijn voetstappen volgen. Je vervangt niet zomaar een vriend die je quasi je hele leven kent.
En vergeten is iets dat niet in mijn woordenboek staat. Zeker niet als het op Herbrand aankomt.
In mijn ogen was en is hij nog steeds een echte vriend en ik zal mij hem altijd herrinneren zoals we jaren hebben opgetrokken.
Met een lach en een ernstige conversatie, zoals ik slechts met weinigen heb mogen delen.
Hij was als een broer.
En ik hield van hem op die manier.
‘K mis u Vos en we zien elkander weer...
13.11.07
Thoughts Of A Fallen Friend
Vandaag heb ik zowat het meest absurde en zwaarste bericht gekregen in m’n leven...Zo’n bericht waarbij voor enkele ogenblikken alles daadwerkelijk verstomd tot een monotome stilte. Je ziet enkel de woorden en probeert ze te begrijpen.
Zo’n bericht waarvan je echt niet kan omvatten wat er precies allemaal is gebeurd. En waarom, wanneer, hoe, wat, wie???
Zowat de hele dag liep ik ermee in m’n hoofd, constant herkauwend wat er in dat bericht stond. De afgelopen maanden overlopend op zoek naar iets van een zinnig antwoord op m’n vragen.
Wat voor antwoorden ik ook voor m’n gedachten haalde, geen enkel kan met zekerheid mij zeggen wat er daadwerkelijk is gebeurd.
Deze middag kreeg ik te horen dat een goede vriend van mij zelfmoord heeft gepleegd in het jeugdhuis waar hij meehielp.
Het bericht kwam van een andere vriend die het via z’n broer was te weten gekomen. Er was nog niet veel geweten over de omstandigheden en de reden blijft voor velen ook nu nog onbekend.
Er was wel een afscheidsbrief maar daar kennen waarschijnlijk slechts enkelen de inhoud van. Verschillende scenario’s van wat er was gebeurd passeerden de revue. De ene zei dat hij zichzelf had opgehagen nog een ander perspectief verhaalde dat hij zichzelf van het leven had benomen door middel van een overdosis medicatie.
Bleek uiteindelijk dat het laatste daadwerkelijk gebeurd was. Hij zou eerst nog het jeugdhuis zijn gaan opruimen alvorens hij het onbegrijpelijke deed.
Veel mensen (mij inclusief) hadden niet verwacht dat Herbrand dit zou doen. Ik had het niet verwacht maar ik kan ook niet echt zeggen dat het voor mij als een volkomen verrassing ter oren kwam. Ik had altijd al die mogelijkheid open gehouden voor hem. Het was een kleine mogelijkheid maar niet onbestaande...
Ik kende Herbrand al van in de kleuterklas zo’n goede 21 jaar geleden. We zijn quasi samen opgegroeid op school en in de buurt. Hij woont slechts op 2 minuten van mijn deur dus het gebeurde regelmatig dat we afspraken.
Ik herrinner mij nog zomeravonden waarbij we gewoon de hele avond voor z’n deur stonden te praten. Over zowat alles wat er maar in ons op kwam. Nooit geforceerd en altijd oprecht, zo was hij als je hem echt kende. Hij kwam uit voor zijn mening maar verwierp daarom niet perse die van een ander. Ik kwam hem nooit beu en hij verveelde mij eerlijk gezegd nooit.
Op een manier gaf hij mij altijd enige moed en geruststelling ook al was het niet bewust.
Ik kon nooit begrijpen dat iemand met zijn intelligentie en zachtaardige karakter op een manier zo introvert was en bang naar de buitenwereld toe. Hij was altijd vriendelijk...
Het doet mij echt pijn om over hem in de verleden tijd te praten. Al die dingen die we samen hebben besproken en gedaan. Al die uren lijken nu zo lang geleden.
Tijd lijkt te vervluchten en het verleden komt niet meer terug. Niets van wat we ooit hebben gedaan zal ooit terugkomen zodat we het kunnen overdoen. En dat spijt mij echt heel erg zwaar.
Zo stuurde hij mij enkele weken geleden nog een bericht om eens af te spreken om wat bij te praten en wegens omstandigheden is het dan uiteindelijk niet doorgegaan en dat is zowat het laatste dat ik van hem heb gehoord tot vandaag. Dat feit is echt enorm confronterend. Wat als ik nu daar gewoon was op ingegaan. Dan hadden we weer als vroeger zitten praten en wie weet wat er dan allemaal niet aan de orde zijn gekomen. Misschien zelfs de zaken die voor hem blijkbaar een probleem waren. Problemen die tot dit alles hadden geleidt. Dat weet ik nu natuurlijk niet maar het is toch wel pijnlijk om over na te denken. Hij was natuurlijk nog altijd één van m’n beste vrienden uiteindelijk. Ook al zagen we elkaar nu niet om te zeggen erg veel, we onderhielden toch contact na al die jaren.
Ik zag hem toch alleszins als iemand die vrij betekenisvol was in mijn leven. En het is moeilijk om te aanvaarden dat hij er niet meer zal zijn terwijl ik met dit leven nu verder ga.
Ik kan u nooit vergeten Vos. Er is een ster die mij altijd aan u zal herrinneren. Waar ik ook ga, ik neem u mee tot het bittere einde.
Het ga je goed...
25.9.07
Mentale Herbeleving
Even kort neertypen hoe het ongeval in mijn hoofd wordt gereconstrueerd...
Beginnend net voor ik het kruispunt opreed.
Ik was net aan het denken dat ik eindelijk bijna thuis was en dat ik dan op m'n gemak nog es m'n nieuwe strips kon bekijken alvorens nog wat WoW te spelen. Ik had er eigenlijk wel zin in want 't was mooi weer en 'k had wel volledig zin om volledig van m'n weekend te genieten.
Net 100m voor mij zag ik de laatste auto's na het rode licht wegrijden en nog een zwarte golf de laatste wagen van de rechterrijstrook voorbijsteken. Ik was al mooi voorgesorteerd op het linkervak om na het kruispunt de eerste straat links in te slaan.
Ongeveer 20m voor de lichten zie ik dan net een kleine camionette aanzetten om de baan over te steken. Mijn eerste reactie was vrij snel en ik stond volledig op m'n rem in de hoop dat hij op tijd zou weg zijn.
Tot mijn verbazing zie ik de andere wagen zelfs volledig stoppen waardoor een botsing onafwendbaar was. Ik bleef hard op m'n rem duwen maar m'n wielen waren geblokkeerd en ik had geen controle meer over de baan van m'n wagen. Ik zie de andere sneller dan mij lief is dichterbij komen. En dan uiteindelijk gebeurd het ondenkelijke.
Ik raak de andere wagen pal in het midden.
Ik voel de achterkant van m'n wagen omhoog gaan en mijn armen en benen worden naar voorgeslingerd terwijl ik word vastgehouden door m'n gordel.
In een fractie van een seconde waren de airbags afgegaan en hadden die zich in mijn gezicht geploft.
Ik voel mij terug in m'n zetel geduwd worden door de zwaartekracht en hoor een kort (piepend?) geluid dat vrij snel uitdoofd in m'n oren.
Even versuft blijf ik zitten om mij ervan te gewissen dat dit allemaal echt is gebeurd.
Ik voel geen woede, geen angst, geen pijn.
Ik merk op dat mijn ruitenwissers geactiveerd zijn. Ik probeer ze af te leggen maar het lukt niet.
Ik trek de sleutel uit het contact en kijk naar de andere bestuurder die is uitgestapt.
Hij komt mijn richting uit.
Hij vraagt of ik iets heb.
Ik ontken en voeg er droog aan toe dat ik tevens geen auto meer heb.
Een gevoel van onmacht neemt plaats in mij.
De andere persoon geeft grif toe dat hij in fout is.
Dit bied mij geen troost, feit is dat mijn wagen verleden tijd is...
Beginnend net voor ik het kruispunt opreed.
Ik was net aan het denken dat ik eindelijk bijna thuis was en dat ik dan op m'n gemak nog es m'n nieuwe strips kon bekijken alvorens nog wat WoW te spelen. Ik had er eigenlijk wel zin in want 't was mooi weer en 'k had wel volledig zin om volledig van m'n weekend te genieten.
Net 100m voor mij zag ik de laatste auto's na het rode licht wegrijden en nog een zwarte golf de laatste wagen van de rechterrijstrook voorbijsteken. Ik was al mooi voorgesorteerd op het linkervak om na het kruispunt de eerste straat links in te slaan.
Ongeveer 20m voor de lichten zie ik dan net een kleine camionette aanzetten om de baan over te steken. Mijn eerste reactie was vrij snel en ik stond volledig op m'n rem in de hoop dat hij op tijd zou weg zijn.
Tot mijn verbazing zie ik de andere wagen zelfs volledig stoppen waardoor een botsing onafwendbaar was. Ik bleef hard op m'n rem duwen maar m'n wielen waren geblokkeerd en ik had geen controle meer over de baan van m'n wagen. Ik zie de andere sneller dan mij lief is dichterbij komen. En dan uiteindelijk gebeurd het ondenkelijke.
Ik raak de andere wagen pal in het midden.
Ik voel de achterkant van m'n wagen omhoog gaan en mijn armen en benen worden naar voorgeslingerd terwijl ik word vastgehouden door m'n gordel.
In een fractie van een seconde waren de airbags afgegaan en hadden die zich in mijn gezicht geploft.
Ik voel mij terug in m'n zetel geduwd worden door de zwaartekracht en hoor een kort (piepend?) geluid dat vrij snel uitdoofd in m'n oren.
Even versuft blijf ik zitten om mij ervan te gewissen dat dit allemaal echt is gebeurd.
Ik voel geen woede, geen angst, geen pijn.
Ik merk op dat mijn ruitenwissers geactiveerd zijn. Ik probeer ze af te leggen maar het lukt niet.
Ik trek de sleutel uit het contact en kijk naar de andere bestuurder die is uitgestapt.
Hij komt mijn richting uit.
Hij vraagt of ik iets heb.
Ik ontken en voeg er droog aan toe dat ik tevens geen auto meer heb.
Een gevoel van onmacht neemt plaats in mij.
De andere persoon geeft grif toe dat hij in fout is.
Dit bied mij geen troost, feit is dat mijn wagen verleden tijd is...
22.9.07
Crash/Pere Total
Sommige personen die al met mij hebben meegereden vragen zich soms af waarom ik regelmatig op andere weggebruikers zit af te geven...
Vandaag het schoolvoorbeeld van een reden tegengekomen. Iedere dag opnieuw dat ik op de baan rijdt merk ik dat er mensen zijn die een gevaar betekenen voor hun mede-weggebruikers. En dan heb ik het lang niet alleen over de racers en consoorten maar over de gewone mensen die niet echt gewend zijn van veel kilometers af te leggen.
Wat is er nu eigenlijk gebeurd?
Deze vooravond rond 5 uur ben ik betrokken geweest bij een vrij zwaar ongeval. Ikzelf reed van Gent naar huis en kwam aan het kruispunt in asper. Ik reed op het linkervak om dan zo voorbij het kruispunt m'n weg naar huis te kunnen inslaan. voor mij reed er niet meteen iemand dus ik reed aan de gewone snelheid door. Vlak voor ik op het kruispunt reed stak er aan de lichten iemand over die rechtsaf sloeg om naar Deinze te rijden. Die had mij niet zien aankomen (vreemd want mijn auto is nogthans enorm opvallend rood) en vertrok niet echt snel. Het was zo'n Citroen Jumpy van een of ander kleine firma. Toen hij mij zag stopte hij in het midden van de baan...
Ik sloeg volledig m'n remmen toe waardoor mijn banden blokkeerden en dus reed ik aan een goede 70/80 km/u recht in het midden van z'n wagen. Airbags schoten open en ik had m'n gordel aan, dus ben ik zonder iets uit m'n Yaris kunnen stappen. De andere persoon was vrij snel uit z'n wagen en vroeg ofdat ik iets had. Ik antwoorde daar vrij droog op dat ikzelf niets had maar m'n wagen...
De voorkant van m'n wagen was zowat weg en de zijkant van zijn wagen was een goede 30cm dieper naar binnen gebogen (als het al niet meer was). Ik kon m'n wagen niet langs de kant krijgen aangezien m'n ene wiel geblokkeerd zat en hij kon z'n wagen ook niet starten en duwde die langs de kant. Uiteindelijk kwam de politie erbij en de nodige papieren werden ingevuld. Ik was volledig in m'n recht en het wordt met de verzekeringen opgelost. Veel geld zullen we niet zien en dus wordt het zoeken achter een nieuwe 2de hands...
Nu duidelijk waarom ik af zit te geven op al die mensen? In plaats van te remmen vertrek gewoon niet voordat je zeker weet dat er niemand af komt. En doe je dat toch maak dan dat ge zo snel mogelijk van dat kruispunt zijt.
Of blijf gewoon thuis en bel de belbus.
Vandaag het schoolvoorbeeld van een reden tegengekomen. Iedere dag opnieuw dat ik op de baan rijdt merk ik dat er mensen zijn die een gevaar betekenen voor hun mede-weggebruikers. En dan heb ik het lang niet alleen over de racers en consoorten maar over de gewone mensen die niet echt gewend zijn van veel kilometers af te leggen.
Wat is er nu eigenlijk gebeurd?
Deze vooravond rond 5 uur ben ik betrokken geweest bij een vrij zwaar ongeval. Ikzelf reed van Gent naar huis en kwam aan het kruispunt in asper. Ik reed op het linkervak om dan zo voorbij het kruispunt m'n weg naar huis te kunnen inslaan. voor mij reed er niet meteen iemand dus ik reed aan de gewone snelheid door. Vlak voor ik op het kruispunt reed stak er aan de lichten iemand over die rechtsaf sloeg om naar Deinze te rijden. Die had mij niet zien aankomen (vreemd want mijn auto is nogthans enorm opvallend rood) en vertrok niet echt snel. Het was zo'n Citroen Jumpy van een of ander kleine firma. Toen hij mij zag stopte hij in het midden van de baan...
Ik sloeg volledig m'n remmen toe waardoor mijn banden blokkeerden en dus reed ik aan een goede 70/80 km/u recht in het midden van z'n wagen. Airbags schoten open en ik had m'n gordel aan, dus ben ik zonder iets uit m'n Yaris kunnen stappen. De andere persoon was vrij snel uit z'n wagen en vroeg ofdat ik iets had. Ik antwoorde daar vrij droog op dat ikzelf niets had maar m'n wagen...
De voorkant van m'n wagen was zowat weg en de zijkant van zijn wagen was een goede 30cm dieper naar binnen gebogen (als het al niet meer was). Ik kon m'n wagen niet langs de kant krijgen aangezien m'n ene wiel geblokkeerd zat en hij kon z'n wagen ook niet starten en duwde die langs de kant. Uiteindelijk kwam de politie erbij en de nodige papieren werden ingevuld. Ik was volledig in m'n recht en het wordt met de verzekeringen opgelost. Veel geld zullen we niet zien en dus wordt het zoeken achter een nieuwe 2de hands...
Nu duidelijk waarom ik af zit te geven op al die mensen? In plaats van te remmen vertrek gewoon niet voordat je zeker weet dat er niemand af komt. En doe je dat toch maak dan dat ge zo snel mogelijk van dat kruispunt zijt.
Of blijf gewoon thuis en bel de belbus.
20.9.07
19.9.07
10.9.07
Collision
Some things never change
Some things never go away
I could never forget you
And I will never be the same
Some things never go away
I could never forget you
And I will never be the same
3.9.07
Coupling: Reservoir Dogs
Coupling is een britse reeks van de BBC en handelt over 6 personen die zowat de hele reeks door bezig zijn met relaties en sex. Je kan het bekijken als Friends maar dan met Sex als onderwerp en in mijn ogen een heel stuk grappiger...
Een echte aanrader voor iedereen die graag eens lacht en die deze brilliante reeks nog nooit heeft gezien. Er zijn een 4-tal seizoenen beschikbaar met elk zo'n 6 afleveringen. Zowat verkrijgbaar bij iedere grote dvd-winkel.
2.9.07
1.9.07
Nieuwe Jobinvulling
Enkele weken geleden kwam er een interne vacature onder mijn ogen bij Volvo Parts Gent (mijn huidig werk) voor een job die minder prestatiegericht en minder stresvol is dan hetgeen dat ik nu doe. Eigenlijk is het zowat de minst stresserende en 1 van de minder fysisch belastende jobs die er te verkrijgen zijn.
Ik heb mijn kans gewaagd en deze week heb ik dan ook daadwerkelijk de job gekregen! Er was zowat geen interesse bij de andere collega's en daar heb ik dus de vruchten van geplukt.
Afgelopen donderdag werd het mij officieel bevestigd en in de loop van de daarop 24 volgende uren heb ik zodanig veel felicitaties gekregen van collega's dat het echt zwaar indruk maakte op mij. In mijn gehele leven heb ik nog nooit zoveel proficiat gewenst gekregen, zelfs niet op m'n verjaardagen of zo.
Ik ben waarachtig dankbaar voor de kans die ik nu krijg om mijn job met wat meer gemak te kunnen voortzetten zonder dat ik daar verdere grote noemenswaardige offers voor moest maken.
Work just got more fun!
En zo mag ik dus nu uitbollen tot aan mijn pensioen. ^^
Ik heb mijn kans gewaagd en deze week heb ik dan ook daadwerkelijk de job gekregen! Er was zowat geen interesse bij de andere collega's en daar heb ik dus de vruchten van geplukt.
Afgelopen donderdag werd het mij officieel bevestigd en in de loop van de daarop 24 volgende uren heb ik zodanig veel felicitaties gekregen van collega's dat het echt zwaar indruk maakte op mij. In mijn gehele leven heb ik nog nooit zoveel proficiat gewenst gekregen, zelfs niet op m'n verjaardagen of zo.
Ik ben waarachtig dankbaar voor de kans die ik nu krijg om mijn job met wat meer gemak te kunnen voortzetten zonder dat ik daar verdere grote noemenswaardige offers voor moest maken.
Work just got more fun!
En zo mag ik dus nu uitbollen tot aan mijn pensioen. ^^
30.8.07
29.8.07
You Wanna See Me Fail
I beg of you...
Come and bring me your best.
Try to humiliate me.
Take your shot at beating me down into the ground.
Say your worst of me.
Try to tear me down.
Go ahead and hate me.
Give me your best shot.
Come and try to break my spirit.
You wanna see me fail,
You won't get your chance.
This goes deeper than blood,
you can't break me.
You never will.
Perseverance against all opposition.
Pure strength through solitude.
I'll fight untill there's nothing left.
Never give up, never surrender.
You can't kill my Heart.
You'll only make me stronger.
Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder
Come and bring me your best.
Try to humiliate me.
Take your shot at beating me down into the ground.
Say your worst of me.
Try to tear me down.
Go ahead and hate me.
Give me your best shot.
Come and try to break my spirit.
You wanna see me fail,
You won't get your chance.
This goes deeper than blood,
you can't break me.
You never will.
Perseverance against all opposition.
Pure strength through solitude.
I'll fight untill there's nothing left.
Never give up, never surrender.
You can't kill my Heart.
You'll only make me stronger.
Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder
26.8.07
Frustratie
.JPG)
Inderdaad, ik voel mij momenteel vrij zwaar gefrustreerd met mezelf. Net terug van bekerwedstrijd op Bazel, ploeg die een reeks hoger speelt dan ons. Ik ga nu niet zeggen dat ik commentaar heb op de anderen, ik ben niet in een positie om dat te doen. Maar ik ben echt wel teleurgesteld in mijn eigen prestaties en het feit dat ik zo de ploeg deels in de steek liet.Tot nu toe ben ik eigenlijk nog nooit echt zwaar gefrustreerd geweest in mezelf op vlak van B-ball. En nu zo ondervinden dat ik eigenlijk al langer dan vandaag serieus wat steken laat vallen zorgt toch wel voor wat interne wrevel.
Nu weet ik dus weer waar ik aan mag werken en dinsdag zal ik dan ook bevestiging krijgen daar omtrent op training.
Nu kan ik uiteraard verschillende wegen inslaan. M'n kop laten hangen en opgeven, doordoen zoals ik dacht dat ik goed bezig was, mij er druk in maken en zo door frustratie fouten maken... Ofwel zet ik alle frustratie en ergernis om en ga ik er nog harder tegenaan dan ooit. Ik geloof dat de keuze vrij gemakkelijk gemaakt is.
Your doubt, it fuels me
Your hate, it drives me
The challenge ignites me
You make me fight harder
Subscribe to:
Posts (Atom)