Wat kan een mens toch enorm veel veranderen op 10 jaar tijd...
Toen ik vannacht alvorens te gaan slapen nog eens iets wou opzoeken in mijn hoop geschreven herrinneringen ben ik even blijven plakken in het verleden.
Mijn allermeest onregelmatige dagboek dat werdt aangevuld met brieven en gedichten nam mij terug naar de eeuwwisseling en het daaropvolgende jaar. Het verschil van hoe ik toen was en hoe ik nu door het leven ga is niets minder dan hallucinant.
Als ik kijk hoeveel er gebeurde op veel kortere tijdspannes dan wat ik nu gewend ben. Het leek wel of iedere week iets drastisch veranderde in mijn leefwereld van toen. Mijn visie op het leven was tevens een van onregelmaat. Hoewel er toen ook altijd wel een wantrouwende kant van mij was die meer neigde naar een negatieve kant van alles wat ik mee maakte... Mijn steeds falende poging tot relaties en het willen van het onbereikbare bezorgden mij alle nodige frustraties die er enkel bijdroegen aan mijn deprimerende wezen.
Dat ik mij niet goed in mijn vel voelde was duidelijk te zien voor zowat iedereen die mij toen ook maar een beetje kende. En dat alles uitte zich dan ook in talrijke stukken poëzie en neergeschreven flarden dagboek.
Het was vreemd om mij terug in te leven in de Jona van 10 jaar geleden. En toch had ik niet zo heel erg veel moeite nodig om terug te kunnen voelen wat ik toen voelde. Ik denk dat je het verleden nooit echt verliest en altijd wel mee draagt ook al besef je het zelden.
Hoe voel ik het verschil nu aan na die 10 jaar die ondertussen zijn verstreken?
Ik voel mij een heel stuk stabieler en gelukkiger dan ik toen deed. En dat allemaal omdat ik in die tussentijd enorm veel heb bijgeleerd op vlak van relaties en het leven van alle dag. Ik ben heel veel op m'n bek gegaan maar iedere keer dat ik terug recht krabbelde heb ik mijn lessen eruit getrokken en ben ik doorgegaan. Altijd strevend om een beter persoon te worden en in het proces een verschil te maken voor de mensen rondom mij.
Toegegeven dat het niet altijd even gemakkelijk of zelfs haalbaar was. En natuurlijk heb ik ook fouten gemaakt, maar als je het leven doorgaat met spijt kan je nooit je volle potentieel halen...
Wat ik dan ook nog heb opgemerkt is hoe weinig mensen van toen nog actief deel uitmaken van mijn leven nu. Natuurlijk leren we constant nieuwe mensen kennen langs onze levensweg maar hoeveel van die mensen maken een blijvende impact en zijn vrienden voor het leven? Ik ben tot de uiteindelijke conclusie gekomen dat het er voor mij eigenlijk maar twee zijn die ik tot de dag van vandaag nog altijd hoor en kan vertrouwen. En ik ben hen daar dan zodanig dankbaar voor dat er eigenlijk niet genoeg woorden voor zijn.
Natuurlijk ben ik achteraf nog wel enkele mensen tegengekomen die minstens even dierbaar zijn geworden. Maar slechts die 2 personen maken nu al iets meer dan 10 jaar een belangrijk deel uit van mijn leven. En sinds het verlies van mijn dierbare Herbrand ben ik ze nog meer gaan apprecïeren omdat ik niets meer als vanzelfsprekend wil nemen.
Ik ben dankbaar voor de persoon die ik nu ben geworden. En het zou niet gelukt zijn zonder de mensen die ik in die 10 jaar heb gekend...
17.4.10
27.3.10
Droom kritisch bekeken...
Ik heb vannacht niet zo bijster goed geslapen...
Ok, da's nu niet meteen wereldschokkend nieuws. Daar ben ik mij wel
degelijk van bewust. Maar de bijhorende droom was anderzijds wel nog
vrij interessant.
Hetgeen dat ik mij nog kan herrinneren was dat ik thuis in de
leefruimte was met ons moeder.
Op een gegeven moment leek alles zich te vertragen en hoorde ik van
buiten een geluid dat vrij snel luider werd.
Ik sprong op en liep naar de keuken waar ik door het raam naar buiten
keek. Met stomheid geslagen zag ik een passagiersvliegtuig vrij stijl
en met een behoorlijke snelheid neerdalen. "Die maakt een
noodlanding." was het eerste wat door mijn hoofd ging. Zo snel als ik
kon liep ik terug naar de leefruimte waar ik het traject van het
vliegtuig verder probeerde te volgen. Hij stort neer zei ik tegen ons
ma die mij met ongeloof aankeek. Net op dat moment leek het even alsof
het vliegtuig op een of andere manier zich opnieuw wist op te trekken.
Hoewel ik eigenlijk ergens wist dat het niet meer mogelijk was. En
toen zag ik tot mijn ontsteltenis dat er links van dat andere
vliegtuig 2 andere jets schuin in elkaars traject kwamen aangevlogen.
In de verte zag ik nog een hele hoop vliegtuigen die allemaal bleken
neer te storten in allerlei toestanden.
Het leek alsof de wereld aan het vergaan was.
De twee vliegtuigen crashten tegen elkaar en daarbij werd de
linkervleugel van het ene toestel volledig afgescheurd. Beide
vliegtuigen torpedeerden zich richting begane grond en de afgescheurde
vleugel volgde een traject richting ons huis. Ik liep terug naar de
keuken in overtuiging dat de brokstukken ons voorbij zouden vliegen.
Ik hoorde de neerstortende vliegtuigen en langs rechts zag ik een band
net over het dak bij de buren vallen gevolgd door een doffe klap. Een
halve seconde later viel er een brokstuk recht op mijn wagen.
En toen schrok ik wakker...
Ik was half verward doordat de droom zo reëel leek in mijn half-
bewuste toestand. Het beeld van die twee botsende vliegtuigen bleef
nog een halve dag doorzinderen in mijn gedachten.
Wat kon deze droom eigenlijk betekenen? Wat voor onderbewuste
boodschap zat erin verborgen?
Na enige zelfreflectie kwam ik tot de volgende conclusie:
Het feit dat ik mij thuis in mijn bekende situatie bevond in die droom
is waarschijnlijk het equivalent van mijn leefwereld zoals ik die nu
ken. Dat omvat dan: werk, vrienden, activiteiten, en dergelijke meer.
En de gebeurtenissen in mijn droom (de neerstortende vliegtuigen)
symboliseert dan mijn angst voor een plotse drastische verandering of
verlies in mijn leefwereld.
Lijkt toch logisch, niet?
Wat ik tot voor die droom evenwel nog niet besefte is dat ik dus
blijkbaar gevoeliger ben om iemand of iets kwijt te geraken dan ik zou
denken.
En daar zal inderdaad wel enige waarheid in zitten...
Dat een mens al zoiets moet dromen om tot inzichten te komen... :S
18.3.10
7.1.10
Als de tijd te snel gaat...
Ik heb mij al met veel te veel zaken bezig gehouden het afgelopen half jaar en bloggen is daar jammer genoeg niet 1 van...
Ook niet echt verwonderlijk als ik even terugblik op de 2de helft van 2009.
Naast de verschillende optredens en afspraken met vrienden(innen) en 2-wekelijkse vaste sportperikelen, een kwetsuur en wat verlof heb ik mij aan één van de grote stappen van het leven gewaagd.
Namelijk de aankoop van een eigen huis met alle zoeken, banklopen, compromissen en handtekeningen van doen.
Nog niet alles is rond maar ik nader toch heel dicht en heel snel bij de afronding van dat alles.
En dan zal ik nog minder tijd hebben om met vanalles bezig te zijn.
Fingers crossed dus dat alles vlotjes zal lopen met de nodige werken en inrichting eens het zo ver is.
Guess we'll see...
Ook niet echt verwonderlijk als ik even terugblik op de 2de helft van 2009.
Naast de verschillende optredens en afspraken met vrienden(innen) en 2-wekelijkse vaste sportperikelen, een kwetsuur en wat verlof heb ik mij aan één van de grote stappen van het leven gewaagd.
Namelijk de aankoop van een eigen huis met alle zoeken, banklopen, compromissen en handtekeningen van doen.
Nog niet alles is rond maar ik nader toch heel dicht en heel snel bij de afronding van dat alles.
En dan zal ik nog minder tijd hebben om met vanalles bezig te zijn.
Fingers crossed dus dat alles vlotjes zal lopen met de nodige werken en inrichting eens het zo ver is.
Guess we'll see...
18.8.09
As the image of time floats by...
Zelfs mijn onderbewustzijn doet mij er onrechtstreeks aan denken welke dag het is... Net iets voorbij middernacht post ik de videoclip van All I Need door Air op de FB-wall van Fie. En de dag erna op weg naar de slager vraag ik mij plots af of het al de 18de augustus is. Wat hebben die 2 met elkaar te maken?
Die videoclip is voor mij zowat het perfecte beeld van liefde tussen 2 personen. De sfeer die van die clip uitgaat heb ik zelden mogen ervaren. En uiteraard heeft Fie mij al laten proeven hoe zoet het is om iemand graag te zien...
En de 18de augustus om dat we vandaag 3.5 jaar samen zijn.
De tijd gaat enorm snel en dat kan enkel maar omdat ik het zo naar m'n zin heb. Quasi niets valt me tegen en ik ga met plezier door het leven. En ik hoef nu zelfs niet meer te zeggen aan wie dit allemaal te danken is.
She makes living easy.
Which makes loving her even easier.
Die videoclip is voor mij zowat het perfecte beeld van liefde tussen 2 personen. De sfeer die van die clip uitgaat heb ik zelden mogen ervaren. En uiteraard heeft Fie mij al laten proeven hoe zoet het is om iemand graag te zien...
En de 18de augustus om dat we vandaag 3.5 jaar samen zijn.
De tijd gaat enorm snel en dat kan enkel maar omdat ik het zo naar m'n zin heb. Quasi niets valt me tegen en ik ga met plezier door het leven. En ik hoef nu zelfs niet meer te zeggen aan wie dit allemaal te danken is.
She makes living easy.
Which makes loving her even easier.
21.7.09
Productieve dagen
Aangezien het de laatste tijd vrij rustig is en ik weer wat tijd heb is het mij gelukt om nog eens wat poëzie neer te pennen.
Het betreft een 4-tal gedichten waarvan "Derail" en "Without A Thought" gerelateerd zijn met elkaar qua periode. Verder heb ik met "Napkin Reprise" een gevoel proberen uitdrukken dat ik recentelijk vaag mocht herbeleven.
Geen van de 4 gedichten slaan op mijn leven zoals het nu is. Maar door de omstandigheden (weer, herrinneringen, contacten met personen, gevoelens) vond ik het ideale moment om ze te schrijven zoals ik ze had moeten doen indertijd.
Verder vindt u nog verder werk op m'n andere blog: "Tainted Soul".
Het betreft een 4-tal gedichten waarvan "Derail" en "Without A Thought" gerelateerd zijn met elkaar qua periode. Verder heb ik met "Napkin Reprise" een gevoel proberen uitdrukken dat ik recentelijk vaag mocht herbeleven.
Geen van de 4 gedichten slaan op mijn leven zoals het nu is. Maar door de omstandigheden (weer, herrinneringen, contacten met personen, gevoelens) vond ik het ideale moment om ze te schrijven zoals ik ze had moeten doen indertijd.
Verder vindt u nog verder werk op m'n andere blog: "Tainted Soul".
4.6.09
Weerzien misschien
Zullen we een van de dagen nog eens
Het hoeft niet lang te duren
Het hoeft niet buitenbeens
Het mag zelfs met de buren
Zeg maar wanneer het jou eens past
Want ik wil je graag weerzien
Dan halen we ouwe koeien uit de kast
En maken we het weer helemaal als voordien
Geef een seintje
Laat je bekoren
Het duurde toch al veel te lang
Veel te veel tijd ging al verloren
Pak de telefoon
Wees maar niet bang
Ik zal blij zijn je nog eens te horen
En teken intussen hartjes op behang
9.4.09
Busy days
Veel te weinig tijd en toegang tot internet, dus verwacht meer over m'n trip in parijs de komende dagen als'k terug thuis ben!
En de vele foto's uiteraard ook ;)
En de vele foto's uiteraard ook ;)
4.4.09
Preparaties
Vwela, zowat alles wat ik nodig heb voor de komende 5 dagen zijn reeds ingepakt.
Ik heb het bewust simpel en weinig gehouden omdat ik van mening ben dat ik op die 5 dagen wel zoveel niet zal nodig hebben.
En als ik dan toch iets tekort zou hebben heb ik nog altijd mijn goede vriend Mr. Visa =)
Dus 't zal wel niet aan mankeren hé... Plus 't is al niet de eerste keer dat ik naar parijs mag trekken. 'K begin daar ondertussen toch al mooi m'n baan te kennen. En met m'n kaartje zal ik zeker wel weer naadloos van de ene plaats naar de andere geraken. Hopelijk dan geen incidentjes onder de baan voorhebben, maar 't zal wel vrij safe zijn.
Ik kijk er al naar uit om Myriam, Gildas en de kindjes terug te zien. Het is ondertussen ook al 4 jaar geleden dat ik nog eens tot bij hen ben geraakt. Moest het aan mij liggen zou'k zeker halfjaarlijks gaan. Maar helaas laat werk en leven dat niet altijd toe hé.
Anyways, hou de boel hier in de gaten en foto's krijgt ge wel te zien op facebook als'k terug ben!
Ik heb het bewust simpel en weinig gehouden omdat ik van mening ben dat ik op die 5 dagen wel zoveel niet zal nodig hebben.
En als ik dan toch iets tekort zou hebben heb ik nog altijd mijn goede vriend Mr. Visa =)
Dus 't zal wel niet aan mankeren hé... Plus 't is al niet de eerste keer dat ik naar parijs mag trekken. 'K begin daar ondertussen toch al mooi m'n baan te kennen. En met m'n kaartje zal ik zeker wel weer naadloos van de ene plaats naar de andere geraken. Hopelijk dan geen incidentjes onder de baan voorhebben, maar 't zal wel vrij safe zijn.
Ik kijk er al naar uit om Myriam, Gildas en de kindjes terug te zien. Het is ondertussen ook al 4 jaar geleden dat ik nog eens tot bij hen ben geraakt. Moest het aan mij liggen zou'k zeker halfjaarlijks gaan. Maar helaas laat werk en leven dat niet altijd toe hé.
Anyways, hou de boel hier in de gaten en foto's krijgt ge wel te zien op facebook als'k terug ben!
31.1.09
26.1.09
Stainless
I'm a man that walks all alone
In this godforsaken world
Played this life too much as a game
Never turned it to reverse
Never got what I really wanted
or needed to do what's right
but what's true is me to myself
and my thoughts in the dead of the night
Look inside this heart
It's the rules of the game
And if this is what it takes
I'll take the pain...
Look inside my heart
It's a heart without shame
It's been put to the test and remains stainless
Stainless like steel
Bled for many sins
life's not always fair
Feel a part of me dying
I'm still going nowhere
In this godforsaken world
Played this life too much as a game
Never turned it to reverse
Never got what I really wanted
or needed to do what's right
but what's true is me to myself
and my thoughts in the dead of the night
Look inside this heart
It's the rules of the game
And if this is what it takes
I'll take the pain...
Look inside my heart
It's a heart without shame
It's been put to the test and remains stainless
Stainless like steel
Bled for many sins
life's not always fair
Feel a part of me dying
I'm still going nowhere
25.1.09
Wat ik heb geleerd
Eigenschappen van m’n grootvader die’k altijd heb gewaardeerd en zelf ook probeer na te streven in m’n eigen leven zijn veelvuldig...
Vooreerst is er de eenvoud waarin hij zijn leven leidde. Hij was gelukkig met de eenvoudige dingen des levens. Hij hoefde niet allerlei materiele zaken hebben om blij te zijn. De mensen rondom hem en het plezier van het werk (iets wat wij zelf nog weinig mogen ervaren) waren dingen die hoewel banaal toch steeds een bron van geluk waren.
Mochten we allemaal zo ten opzichte van het leven staan zou het leven zelf een heel stuk mooier en aangenamer zijn.
Hij had tevens een gezond gevoel voor humor. Die kwam soms wel droog over maar het was toch iets wat ik kon apprecieren aan hem. Vele malen heeft hij mij tot een glimlach gedwongen met een snedige opmerking.
Verder was er ook nog de liefde voor zijn familie. Geen enkele keer ben ik langs geweest of ik had het gevoel dat ik altijd meer dan welkom was. Altijd waren ze blij om me te zien, al was het maar voor 5 minuten. En dat gold niet enkel voor mij maar ook voor elk ander. Elke keer dat ik hen weer verliet om naar huis te gaan bleven ze ons staan uitzwaaien door het raam tot we in de verte weg waren. Zelfs het weekend voor hij heen ging bleef hij zwaaien van uit zijn bed. Ik kon mij geen liefdevoller afscheid inbeelden dan dat...
Ik hoop gewoon dat ik ook zoveel van het leven zal kunnen genieten zoals hij dat deed. Zowel de kleine als de grote dingen ten volle kunnen beleven en er zo m’n lessen uit trekken.
In his honor I will live my life to the best that I can...
Vooreerst is er de eenvoud waarin hij zijn leven leidde. Hij was gelukkig met de eenvoudige dingen des levens. Hij hoefde niet allerlei materiele zaken hebben om blij te zijn. De mensen rondom hem en het plezier van het werk (iets wat wij zelf nog weinig mogen ervaren) waren dingen die hoewel banaal toch steeds een bron van geluk waren.
Mochten we allemaal zo ten opzichte van het leven staan zou het leven zelf een heel stuk mooier en aangenamer zijn.
Hij had tevens een gezond gevoel voor humor. Die kwam soms wel droog over maar het was toch iets wat ik kon apprecieren aan hem. Vele malen heeft hij mij tot een glimlach gedwongen met een snedige opmerking.
Verder was er ook nog de liefde voor zijn familie. Geen enkele keer ben ik langs geweest of ik had het gevoel dat ik altijd meer dan welkom was. Altijd waren ze blij om me te zien, al was het maar voor 5 minuten. En dat gold niet enkel voor mij maar ook voor elk ander. Elke keer dat ik hen weer verliet om naar huis te gaan bleven ze ons staan uitzwaaien door het raam tot we in de verte weg waren. Zelfs het weekend voor hij heen ging bleef hij zwaaien van uit zijn bed. Ik kon mij geen liefdevoller afscheid inbeelden dan dat...
Ik hoop gewoon dat ik ook zoveel van het leven zal kunnen genieten zoals hij dat deed. Zowel de kleine als de grote dingen ten volle kunnen beleven en er zo m’n lessen uit trekken.
In his honor I will live my life to the best that I can...
22.1.09
Rust In Vrede Opa
Het lijkt wal alsof er nu al meer dan een jaar meer mensen gaan dan komen in mijn leven...
Een zowat constante stroom van mensen verlaat gestaag het leven en stappen zo ook weg uit mijn leven en laten op die manier een onopvulbare leegte achter...
De ene persoon is natuurlijk al ietwat meer betekenend voor mij dan de ander maar allemaal hebben ze deel uitgemaakt van dit leven van mij.
Het valt mij dan ook zwaar om vandaag afscheid te moeten nemen van 1 van mijn constanten die al m’n gehele leven aanwezig was; met name m’n grootvader.
Van kinds af heb ik altijd al geluk gehad met grootouders. Ik kon niet meer met m’n gat in de boter gevallen zijn op dat vlak. Aan weerszijden waren het schatten van mensen
die onvoorwaardelijk van al hun kleinkinderen hielden.
M’n grootvader was bakker en had samen met vrouw en kinderen een bakkerij in Dikkelvenne waar ik altijd graag ben geweest. De geur van vers brood en gebak waren onlosmakelijk verbonden
met een bezoekje aan oma en opa. Het leuke aan die bezoeken was dan ook het feit dat de hele familie tesamen was hetgeen voor een unieke sfeer zorgde.
M’n opa was dan de gezette olijke werkmens die naast de bakkerij ook wel wat werk had in hun vrij grote groententuin en de koeien en kippen die daar ook nog rondliepen.
En zo zal ik hem mij ook herrinneren. Altijd krachtig van stem en gestalte die genoot van z’n simpele bestaan zonder al te veel tierlantijntjes.
Maar de laatste jaren ging het langzaam aan achteruit met zijn gezondheid. Wat kwaaltjes van ouderdom tot problemen met zijn prostaat.
Vorig jaar dan kwam het op een punt dat het hem allemaal wat teveel werd. Hij liet het hoofd meer hangen en het leek alsof de hoop en kracht om te leven
hem verlaten hadden...
Hij werd samen met m’n grootmoeder opgenomen in het hospitaal toen zij voor haar borstkanker moest geopereerd worden. Hij was enorm vermagerd
en leek slechts een schaduw van de forse man die hij ooit was geweest. Het grootste deel van de tijd lag hij gewoon stil en had hulp nodig om van z’n stoel naar
z’n bed te geraken en omgekeerd. Het was schrijnend om te zien hoe hij er zo op achteruit ging. Die wil om te leven leek niet meer te bespeuren en hij had
zelfs moeite om nog te spreken met die stem van hem die ons altijd al vertrouwd was geweest. Hij vermagerde zo fel dat hij op den duur quasi niet meer te herkennen was...
Toen ons grootmoeder werd ontslagen uit het ziekenhuis was het de vraag of hij thuis zou mogen blijven of in een rusthuis zou terecht komen. Zowel hij als ons oma waren
tegen het idee om hem in een rusthuis te steken. Hetgeen uiteraard ergens logisch is, ze wouden niet gescheiden worden en hij hield er zo van om thuis te zitten.
Het kwam zelfs zo ver dat hij wou bewijzen dat hij zou beteren. Begon weer rond te lopen om zo z’n woorden te ondersteunen.
Maar eenmaal terug thuis verviel hij terug in een neerwaartse spiraal van veel stilzitten en liggen. Hij werd getroffen door een verkoudheid maar spartelde zich erdoor.
Al die tijd kwam de thuisverpleging langs om hem te verzorgen om zo het leven van iedereen daar wat dragelijker te maken zodat zij zich konden toeleggen op de bakkerij.
Zo ging het enige tijd door en bleef hij daar liggen in de woonkamer met een sporadisch bezoek om z’n routine te doorbreken.
Ik was op kerstavond nog eens gepasseerd met ons moeder om wat eten te brengen voor iedereen daar (ons moeder kookte mee voor hen) en hij zag er toen niet meteen helemaal
zo goed uit. Het was enorm confronterend om de man naar wie ik toen ik klein was zo opkeek in zo’n toestand te zien.
Ik dacht: “Staat dat ons allemaal te wachten?”. En om dan nog eens m’n oma voor hem te zien zorgen, het was zowel hartverwarmend als hartverscheurend om zien.
Ze deed zoveel voor hem en het hielp niets aan zijn toestand. Echt een schrijnend beeld... Maar die liefde die daarvan uitstraalde kon niet anders dan dat je er onbeschrijfelijk veel ontzag voor had.
Het duurde even eer m’n broer en ik bij hen nog konden langs gaan om ons nieuwjaar te wensen. Het was het vorige zaterdag. We kwamen daar toe en opa leek er wel vrij goed uit te zien.
Alleszins toch beter dan op kerstavond. Hij kon evenwel niet echt meer spreken en behielp zich zo goed mogelijk met gebaren om duidelijk te maken wat hij nodig had.
Eigenlijk waren we niet echt van plan om daar heel lang te blijven maar ik kon niet echt weg gaan. M’n geweten zei van daar toch zo lang mogelijk de tijd te rekken.
Zoveel zag ik ze eigenlijk niet op een jaar en dus wou ik het deze keer op die manier enigzins goed maken. Er werd misschien niet enorm veel gezegd maar je kon wel merken dat ze allebei
dankbaar waren dat we er waren.
Toen we dan uiteindelijk toch voort moesten namen we ons afscheid.
Ik zei hem nog dat hij maar snel weer beter moest worden, weer net als vroeger terwijl ik zijn hand in mijn beide handen nam. Hij had niet eens de kracht om iets terug te zeggen maar zijn ogen zegden zoveel.
Toen we uiteindelijk door de deur van de woonkamer doorgingen keek ik nog achterom. Z’n bed stond met zijn hoofdeinde naar de deur toe gericht en dus kon ik zijn gezicht niet meer zien.
Maar hij zwaaide...
Hij zwaaide zoals hij vroeger altijd deed toen we in de auto naar huis reden en hij aan het raam stond met oma.
Hij zwaaide vanuit zijn bed alsof hij al wist dat het de laatste keer was.
Dat was zijn afscheid van ons, zonder woorden met een eenvoudig gebaar.
Een beeld dat voor eeuwig in mijn geest gegrifd staat, dat fragiele afscheid.
En het doet enorm pijn om daaraan terug te denken.
De eenvoud en kracht van dat vaarwel van iemand die ik m’n gehele leven gekend heb.
En dan enkele dagen erna ging het heel plots, heel snel...
Alsof hij zijn vrede met zijn leven had gemaakt. Van iedereen afscheid had kunnen nemen en zo gerust zijn leven kon laten.
Het lijkt mij alsof hij op Kilian en mij wachtte om te kunnen gaan. De manier waarop hij ons nog vastpakte.
En dat zwaaien waarmee hij niet stopte tot hij er zeker van was tot we weg waren...
Voor iedereen komt er een tijd om te gaan.
Niemand is daarop een uitzondering...
Maar je hebt zo van die mensen waarvan je stiekem hoopt dat ze er toch voor altijd zullen zijn.
En hij was daar zeker 1 van...
Rust in vrede opa.
Ik zal je enorm missen...
André Van Caluwé (21-1-’09)
Een zowat constante stroom van mensen verlaat gestaag het leven en stappen zo ook weg uit mijn leven en laten op die manier een onopvulbare leegte achter...
De ene persoon is natuurlijk al ietwat meer betekenend voor mij dan de ander maar allemaal hebben ze deel uitgemaakt van dit leven van mij.
Het valt mij dan ook zwaar om vandaag afscheid te moeten nemen van 1 van mijn constanten die al m’n gehele leven aanwezig was; met name m’n grootvader.
Van kinds af heb ik altijd al geluk gehad met grootouders. Ik kon niet meer met m’n gat in de boter gevallen zijn op dat vlak. Aan weerszijden waren het schatten van mensen
die onvoorwaardelijk van al hun kleinkinderen hielden.
M’n grootvader was bakker en had samen met vrouw en kinderen een bakkerij in Dikkelvenne waar ik altijd graag ben geweest. De geur van vers brood en gebak waren onlosmakelijk verbonden
met een bezoekje aan oma en opa. Het leuke aan die bezoeken was dan ook het feit dat de hele familie tesamen was hetgeen voor een unieke sfeer zorgde.
M’n opa was dan de gezette olijke werkmens die naast de bakkerij ook wel wat werk had in hun vrij grote groententuin en de koeien en kippen die daar ook nog rondliepen.
En zo zal ik hem mij ook herrinneren. Altijd krachtig van stem en gestalte die genoot van z’n simpele bestaan zonder al te veel tierlantijntjes.
Maar de laatste jaren ging het langzaam aan achteruit met zijn gezondheid. Wat kwaaltjes van ouderdom tot problemen met zijn prostaat.
Vorig jaar dan kwam het op een punt dat het hem allemaal wat teveel werd. Hij liet het hoofd meer hangen en het leek alsof de hoop en kracht om te leven
hem verlaten hadden...
Hij werd samen met m’n grootmoeder opgenomen in het hospitaal toen zij voor haar borstkanker moest geopereerd worden. Hij was enorm vermagerd
en leek slechts een schaduw van de forse man die hij ooit was geweest. Het grootste deel van de tijd lag hij gewoon stil en had hulp nodig om van z’n stoel naar
z’n bed te geraken en omgekeerd. Het was schrijnend om te zien hoe hij er zo op achteruit ging. Die wil om te leven leek niet meer te bespeuren en hij had
zelfs moeite om nog te spreken met die stem van hem die ons altijd al vertrouwd was geweest. Hij vermagerde zo fel dat hij op den duur quasi niet meer te herkennen was...
Toen ons grootmoeder werd ontslagen uit het ziekenhuis was het de vraag of hij thuis zou mogen blijven of in een rusthuis zou terecht komen. Zowel hij als ons oma waren
tegen het idee om hem in een rusthuis te steken. Hetgeen uiteraard ergens logisch is, ze wouden niet gescheiden worden en hij hield er zo van om thuis te zitten.
Het kwam zelfs zo ver dat hij wou bewijzen dat hij zou beteren. Begon weer rond te lopen om zo z’n woorden te ondersteunen.
Maar eenmaal terug thuis verviel hij terug in een neerwaartse spiraal van veel stilzitten en liggen. Hij werd getroffen door een verkoudheid maar spartelde zich erdoor.
Al die tijd kwam de thuisverpleging langs om hem te verzorgen om zo het leven van iedereen daar wat dragelijker te maken zodat zij zich konden toeleggen op de bakkerij.
Zo ging het enige tijd door en bleef hij daar liggen in de woonkamer met een sporadisch bezoek om z’n routine te doorbreken.
Ik was op kerstavond nog eens gepasseerd met ons moeder om wat eten te brengen voor iedereen daar (ons moeder kookte mee voor hen) en hij zag er toen niet meteen helemaal
zo goed uit. Het was enorm confronterend om de man naar wie ik toen ik klein was zo opkeek in zo’n toestand te zien.
Ik dacht: “Staat dat ons allemaal te wachten?”. En om dan nog eens m’n oma voor hem te zien zorgen, het was zowel hartverwarmend als hartverscheurend om zien.
Ze deed zoveel voor hem en het hielp niets aan zijn toestand. Echt een schrijnend beeld... Maar die liefde die daarvan uitstraalde kon niet anders dan dat je er onbeschrijfelijk veel ontzag voor had.
Het duurde even eer m’n broer en ik bij hen nog konden langs gaan om ons nieuwjaar te wensen. Het was het vorige zaterdag. We kwamen daar toe en opa leek er wel vrij goed uit te zien.
Alleszins toch beter dan op kerstavond. Hij kon evenwel niet echt meer spreken en behielp zich zo goed mogelijk met gebaren om duidelijk te maken wat hij nodig had.
Eigenlijk waren we niet echt van plan om daar heel lang te blijven maar ik kon niet echt weg gaan. M’n geweten zei van daar toch zo lang mogelijk de tijd te rekken.
Zoveel zag ik ze eigenlijk niet op een jaar en dus wou ik het deze keer op die manier enigzins goed maken. Er werd misschien niet enorm veel gezegd maar je kon wel merken dat ze allebei
dankbaar waren dat we er waren.
Toen we dan uiteindelijk toch voort moesten namen we ons afscheid.
Ik zei hem nog dat hij maar snel weer beter moest worden, weer net als vroeger terwijl ik zijn hand in mijn beide handen nam. Hij had niet eens de kracht om iets terug te zeggen maar zijn ogen zegden zoveel.
Toen we uiteindelijk door de deur van de woonkamer doorgingen keek ik nog achterom. Z’n bed stond met zijn hoofdeinde naar de deur toe gericht en dus kon ik zijn gezicht niet meer zien.
Maar hij zwaaide...
Hij zwaaide zoals hij vroeger altijd deed toen we in de auto naar huis reden en hij aan het raam stond met oma.
Hij zwaaide vanuit zijn bed alsof hij al wist dat het de laatste keer was.
Dat was zijn afscheid van ons, zonder woorden met een eenvoudig gebaar.
Een beeld dat voor eeuwig in mijn geest gegrifd staat, dat fragiele afscheid.
En het doet enorm pijn om daaraan terug te denken.
De eenvoud en kracht van dat vaarwel van iemand die ik m’n gehele leven gekend heb.
En dan enkele dagen erna ging het heel plots, heel snel...
Alsof hij zijn vrede met zijn leven had gemaakt. Van iedereen afscheid had kunnen nemen en zo gerust zijn leven kon laten.
Het lijkt mij alsof hij op Kilian en mij wachtte om te kunnen gaan. De manier waarop hij ons nog vastpakte.
En dat zwaaien waarmee hij niet stopte tot hij er zeker van was tot we weg waren...
Voor iedereen komt er een tijd om te gaan.
Niemand is daarop een uitzondering...
Maar je hebt zo van die mensen waarvan je stiekem hoopt dat ze er toch voor altijd zullen zijn.
En hij was daar zeker 1 van...
Rust in vrede opa.
Ik zal je enorm missen...
André Van Caluwé (21-1-’09)
8.1.09
13.12.08
Void
Nothing to live for
Nothing to fight for
An emptiness fills my dreams
Just promise me...
Promise me to hold my hand
Nothing to fight for
An emptiness fills my dreams
Just promise me...
Promise me to hold my hand
12.12.08
6.12.08
Black Mesa
Waarschijnlijk 1 van de zotste dingen da'k tot nu toe heb gezien...
Rekening houdend met het originele spel uiteraard.
Must play voor alle shooterfans!
27.11.08
Regrets
What if I was a bit more mature in the past?
What if I just tried a bit harder to continue my studies in an appropriate way?
What if I cared a bit less about what people think of me?
What if I just felt a bit less depressed?
What if I hadn't lost the people who left me?
What if I wasn't happy with the person I've become?
What if I wasn't alone for some longer periods?
What if I didn't find my current job?
What if I used my full potential in the past?
What if I finally realized that I've got more regrets then I thought...
What if I just tried a bit harder to continue my studies in an appropriate way?
What if I cared a bit less about what people think of me?
What if I just felt a bit less depressed?
What if I hadn't lost the people who left me?
What if I wasn't happy with the person I've become?
What if I wasn't alone for some longer periods?
What if I didn't find my current job?
What if I used my full potential in the past?
What if I finally realized that I've got more regrets then I thought...
16.11.08
Gesneuveld
Waarom is alles niet meer precies als altijd?
Witte wolken, een zwerk dat naar blauw helt,
lucht en water en bos stonden stil in de tijd -
Alleen hij kwam niet terug van het slagveld.
We verschilden van mening en dronken ons zat,
net ontgroeid aan de leeftijd der onschuld.
Missen doe ik hem eigenlijk nu pas nadat
hij niet terug is gekeerd van het slagveld.
Als hij zweet zat hij fout, hij zong niet in de maat
en hij praatte als anderen zwegen,
hij verstoorde mijn slaap, 's morgens vroeg, 's avonds laat.
Maar hij is op het slagveld gebleven.
Voor het eerst in je leven ontviel je een vriend,
het doet pijn als je dat ineens vaststelt.
Of er zomaar een kaars werd gedoofd door de wind,
toen jij bleef waar je was - op het slagveld.
Nu de lente vandaag plots de bodem uitschiet,
roep ik wat er spontaan in mij opwelt:
"Rook een saffie van mij." Maar hij antwoordt me niet,
want hij keerde niet terug van het slagveld.
Onze doden behoeden ons in het geweld,
de gesneuvelden zijn onze posten.
En de hemel weerspiegelt in water en veld
en in blauwtinten kleuren de bossen.
Er was een tijd, er was ruimte voor ons allebei,
aan ons beiden voltrok zich het leven.
Nu ik niets meer kan delen, is 't net of niet hij
maar ikzelf in de strijd ben gebleven.
(Uit 'spiegel van de Russische poëzie')
Witte wolken, een zwerk dat naar blauw helt,
lucht en water en bos stonden stil in de tijd -
Alleen hij kwam niet terug van het slagveld.
We verschilden van mening en dronken ons zat,
net ontgroeid aan de leeftijd der onschuld.
Missen doe ik hem eigenlijk nu pas nadat
hij niet terug is gekeerd van het slagveld.
Als hij zweet zat hij fout, hij zong niet in de maat
en hij praatte als anderen zwegen,
hij verstoorde mijn slaap, 's morgens vroeg, 's avonds laat.
Maar hij is op het slagveld gebleven.
Voor het eerst in je leven ontviel je een vriend,
het doet pijn als je dat ineens vaststelt.
Of er zomaar een kaars werd gedoofd door de wind,
toen jij bleef waar je was - op het slagveld.
Nu de lente vandaag plots de bodem uitschiet,
roep ik wat er spontaan in mij opwelt:
"Rook een saffie van mij." Maar hij antwoordt me niet,
want hij keerde niet terug van het slagveld.
Onze doden behoeden ons in het geweld,
de gesneuvelden zijn onze posten.
En de hemel weerspiegelt in water en veld
en in blauwtinten kleuren de bossen.
Er was een tijd, er was ruimte voor ons allebei,
aan ons beiden voltrok zich het leven.
Nu ik niets meer kan delen, is 't net of niet hij
maar ikzelf in de strijd ben gebleven.
(Uit 'spiegel van de Russische poëzie')
Subscribe to:
Posts (Atom)